Posted at 08-10-2007 @ 13:34 by Reader in Readers War
Μπορεί να μην έχουμε πια τίποτε να πούμε. Μπορεί να τα είπαμε όλα και επειδή δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε, σαν πρόβατα αναμασάμε τα ήδη λεχθέντα… Μπορεί να μην προλαβαίνουμε πια να πούμε έστω κάτι, καθώς ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα είναι απάνθρωπο. Σε υποβάλλουν και τα δύο σε συνθήκες μαραθώνιου δρόμου. Ας ήταν τουλάχιστον στο τέλος να αναφωνούσαμε “Νενικήκαμεν”…
Όσο για την επωνυμία στο διαδίκτυο…. αυτή μας μάρανε; Για σκεφτείτε τι σημαίνει να είσαι επώνυμος… Το όνομά μας αποδεικνύει το που κατοικούμε ίσως, το που εργαζόμαστε ίσως, το τι αυτοκίνητο οδηγούμε ίσως, το πόσα φράγκα κουδουνάνε στη τσέπη μας και από που είναι η καταγωγή μας. Κι άλλα ίσως, πολλά ίσως! Πάντως το όνομά μας δεν αποδεικνύει το ποιοι είμαστε. Τι σκεφτόμαστε, τι θυμόμαστε, τι αισθανόμαστε. Αυτό μπορούν να το σημειώσουν μόνο τα λόγια μας, οι πράξεις μας, ίσως ακόμη - ακόμη η φάτσα μας και οι κινήσεις μας. Κι επειδή μπορεί άλλοι να είμαστε και άλλοι να θέλουμε να δείχνουμε, τι σας ενοχλεί σ’ αυτό; Μήπως εσείς συναλλάσεστε κάθε μέρα μόνο με ειλικρινείς ανθρώπους; Εξάλλου αυτό δεν ζητάμε απ’ τους διαδικτυακούς χώρους συζήτησης; Ελευθερία έκφρασης και πρωτοτυπία. Μην ασχολείστε λοιπόν με το ποιος είναι ποιος, που γράφει, τι γράφει εκεί που γράφει… Ακούστε τον κι έπειτα ακούστε και τον εαυτό σας που σας μιλάει…
ΟΥΦ!
Δημοσιεύθηκε από το χαμίνι.
08-10-2007 @ 14:58
Όπως έλεγε και ο Άμος Οζ για τους αναγνώστες του,
και γενικά αναγνώστες αυτοβιογραφίας,
υπάρχουν 2 είδη,
αυτοί που όταν συναντήσουν προσωπικές (δικές του) πληροφορίες που (δια)φαίνονται τους προκαλούν το ενδιαφέρον ως κουτσομπολιό και αυτούς που μέσα από αυτά που γράφει βλέπουν δικά τους βιώματα, σκέψεις, κτλ κτλ…κάτι τέτοιο
08-10-2007 @ 16:32
καλα κανεις που το ζητας και το αναζητας αλλα δεν νομιζω να το βρεις ουτε και στα δικα μας, αναμεσα μας. μου κανει παντα εντυπωση, ποσο γρηγορα μια κουβεντα “ποιητικη αδεια” , ενα θεατρικο, ενα τζερτζελο, γινεται διαφωνια, τσαμπουκας και ξενερωμα και μιζερια. ποσο γρηγορα στυλωνουμαι τα ποδια ετσι ξαφνικα και δεν το “παμε παρακατω” ουτε ενα ποντο.
γι’αυτο και αγαπαω να διαβαζω κανα δυο εδω μεσα. γιατι μου φαινεται οτι το εχουν. τον εχουν τον τροπο στην ζωη τους δηλαδη, να το πηγαινουν λιγο παραπερα…
(σημ. με την εννοια του τζερτζελου παντα. οχι open your mind και παπαρομαλακιες)
και οσο για την ειλικρινεια, ωρες-ωρες , δεν υπαρχει μεγαλυτερο ψεμα απ’την αληθεια.
08-10-2007 @ 21:49
H κουβέντα είναι πάντα κουβέντα. Κι αν δεν πας για να προκαλέσεις φασαρία, τσαμπουκά και λοιπές φιλοσοφίες εκτόνωσης τότε αν δεν είσαι κερδισμένος, τουλάχιστον δεν είσαι και στην απομόνωση.
Το ζητώ και το αναζητώ διότι γνωρίζω την ύπαρξή του… Έχω δοκιμάσει τη γεύση του και υπάρχει σε ένα απ’ τα πρόσφατα συρταράκια της μνήμης.
Και νομίζω πως η ειλικρίνεια είναι άλλο πράγμα απ’ την αλήθεια…
Τώρα γι’ αυτό που αναφέρει το τρολ δεν κόβω και το κεφάλι μου… Άσε που δεν ξέρω αν γνωρίζω τον κύριο Οζ και τις ιδέες του. Το ότι κάποιος επώνυμος είπε δυο λόγια δεν σημαίνει απαραίτητα πως ισχύουν κιόλας τρολ…
09-10-2007 @ 11:16
Α σίγουρα όχι..
αλλά για τον συγκεκριμμένο ψάξτον αν έχεις χρόνο
δεν ξέρω αν είναι διάσημος ή όχι :/
αλλά καλός συγγραφέας είναι
άσχετα αν συμφωνείς μαζί του ή όχι
09-10-2007 @ 12:38
Ο Άμος Όζ θεωρείται από τους μεγαλύτερους (αν όχι ο μεγαλύτερος) συγγραφέας του Ισραήλ. Χρόνια τώρα βαθιά ειρηνιστής και με απόψεις καθόλου “εύκολες” έχει γράψει πολλά βιβλία τα περισσότερα από τα οποία κυκλοφορούν κι εδώ.
09-10-2007 @ 14:51
Ίσως κάποτε πούμε για “τα μη λεχθέντα”…
11-10-2007 @ 11:10
molis eixa dhmosiepsei ayto sto ypobryxio kai moy fanhke poly sxetiko kai to ebala ki edw copy paste
“καλως ηρθες swan
φιλ, καλη επιτυχια και αμα βγαλεις φραγκα και πας ταξιδακι προς τα πανω παρε καμμια βουλγαρα και περνα κι απο δω ,θα χαρω να σας δω ,ειδικα τη βουλγαρα δηλαδη.
μουσικο διαλλειμα
we r raising our glasses
against evil forces
singing whiskey for my men
beer for my horses
αν συμφωνουν και οι υπολοιποι θα μπορουσα να προσπαθησω να επιτρεπονται τα ανωνυμα σχολια
λες και τωρα ειναι επωνυμα δηλαδη
τελος παντων τα σχολια απο περαστικους γκεστηδες
μαλλον το εχω ηδη καταφερει στo “diko moυ” βλογκ και λεω μαλλον διοτι ετσι κι αλλιως δε με νοιαζει
για το μουλτι θα συμφωνησω με τον φιλ οτι τζαμπα καιτε ωρες εκει
το πιο υγιες φορουμ ηταν το υποστεγο και την αγριαδα και την ανεξαρτησια που συνοδευουν την πολλη υγεια ,τελικα δεν την ανεχεται
η φιλο-εξωγηινη φυση μας …προτιμουμε την προφυλαξη την ασφαλεια και τη σιγουρια του ασθενους ασπασμου των καλημεροσπερονυχτακηδων (και μαλιστα να ειναι κι απο σπιτι να ξερουμε απο που κρατα η σκουφια τους)
απο
τον σφιχτο ,υγρο (σαλια αιμα σπερμα αλκοολ) εναγκαλισμο με τους περαστικους αληταραδες ,τις περιφερομενες πορνες και τους επωνυμους σουλατσαδορους του διαδικτυου
ποσο ειρωνικο και υποτιμητικο για τα διαδικτυακα πρασινα ανθρωπακια μπορει να ειναι αυτο που μολις ειπα αφου εξ’ ορισμου κινουμαστε μεσα στα σχετικα ασφαλη ορια που περιγραφονται απο το μεγαλο διαδικτυακο προφυλακτικο
οπου ταχα ολα επιτρεπονται μεν , αρκει να ειναι μεσα απ’ την καποτα δε
ρε δε γαμιομαστε ολοι
λεω μεταφορικα και κυριολεκτικα .
“ΕΝΑ ΚΑΛΟ FLAMING ΓΑΜΕΙ… (παρακατω δε θυμαμαι τι ειπε αλλα στεκεται κι ετσι ) ”
megalos maimous
11:03 πμ, Οκτώβριος 11, 2007 “