Το μυαλό, το συναίσθημα, η ιδέα, ο πόθος κ όλα αυτά που σε ταξιδεύουν, μέσα από το κορμί εκφράζονται. Το βλέμμα μέσα στο οποίο ξεφεύγεις, δεν υπάρχει χωρίς τα μάτια.
Μιλάμε πάντα στα πλαίσια του συγκεκριμένου ποστ και για μια βιωματική, ερωτική σχέση, έτσι?

Όσο για το υστερόγραφό σου, ναι, παίζω κ εγώ πολύ συχνά το παιχνίδι “ρωτάς-σε επιβεβαιώνω” αλλά οι άντρες που εκτιμώ (κ ίσως έχω ανάγκη), δεν εκβιάζουν ποτέ αυτή την επιβεβαίωση, γιατί ξέρουν πώς έτσι δεν έχει νόημα.

Mpougatsa,
>>σου δίνεται μια ευκαιρία ν’ ανακαλύψεις ξανά, in real life, έναν άνθρωπο που απ’ την αρχή κάτι σε τράβηξε κοντά του. Και έτσι το μυστήριο συντηρείται λίγο ακόμα

Για να το κάνεις αυτό απαιτείται συναισθηματικό IQ υψηλής ποιότητας, που είναι λίγο δυσεύρετο… Γιατί μπορεί να λέμε ότι ο έρωτας είναι υπερβατικός αλλά η αλήθεια, ή μια ερμηνεία της, είναι ότι ερωτευόμαστε αυτόν που ξυπνά μέσα μας την προσωπική μας αρχέγονη ανάμνηση. (Την οποία πολύ θα θέλαμε να υπερβούμε)

ΥΓ. Μ’αρέσει που γράφουμε τεράστια σχόλια! Δώσε θάρρος στο χωριάτη… :-))

Ω ναι! Συμφωνώ και προσυπογράφω, τα έθεσες πολύ-πολύ σωστά. Όντως το τι πλασάρει ο καθένας ονλάην μπορεί -όχι να διαφέρει από το τι είναι, αλλά όπως είπες να το προσαρμόζει ανάλογα στις καταστάσεις. Και ναι, το τι φτιάχνουμε στο μυαλό μας (ή έστω πως κάνουμε εικόνες τις λέξεις του άλλου) είναι σημείο-κλειδί.

Όταν έρθει η στιγμή να τον δεις face to face, είναι ποτέ δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να ανταποκρίνεται στην φαντασίωση σου?

99% όχι, αλλά εκεί είναι το ωραίο! Γιατί τότε -εκτός κι αν έχεις πέσει αρρωστημένα έξω στις εκτιμήσεις σου- σου δίνεται μια ευκαιρία ν’ ανακαλύψεις ξανά, in real life, έναν άνθρωπο που απ’ την αρχή κάτι σε τράβηξε κοντά του. Και έτσι το μυστήριο συντηρείται λίγο ακόμα, διότι όπως σοφά είχε πει κι ο Τομ Ρόμπινς, δε θέλουμε τον έρωτα να μείνει, αλλά το μυστήριο που τον περιβάλλει (ή κάπως έτσι τέλος πάντων αλλά deep down αυτό εννοούσε)

ΥΓ: και δεν είναι πως καμουφλάρουν την αδυναμία τους απλά νιώθουν ανασφαλείς έχοντας τα αρσενικά στερεότυπα της κυριαρχίας στο κεφάλι τους και η μοναδική στιγμή που τα επικυρώνουν είναι όταν το επιβεβαιώσει ο ερωτικός τους σύντροφος (μακριά το πήγα, εεε?).

Δηλαδή εκείνοι που αντί να ρωτήσουν “σ’άρεσε”, ρωτούν (επίμονα) “σ’αρέσει? σ’αρέσει? πες μου ότι σ’αρέσει”, είναι καλύτεροι???

Γυναικείο hint: Μακριά από εκείνους που ρωτούν πριν, κατά τη διάρκεια ή μετά αν σου άρεσε. Το κάνουν για να καμουφλάρουν το ότι βαριούνται ή ότι αδυνατούν να το καταλάβουν κ μόνοι τους.

Άσε που με την “εικόνα” να κυριαρχεί κ το κλισέ “η εσωτερική ομορφιά είναι που μετράει” να παρηγορεί, το νετ είναι ιδανικός τόπος συνάντησης εσωτερικών ομορφιών χωρίς το περιτύλιγμα.

Το 00, συμβαίνει γιατί μέσα στο χάος του νετ, βρίσκεις κάποια στιγμή κάποιον που σου απευθύνεται όπως εσύ γουστάρεις κ τυχαίνει να ισχύει το ίδιο κ για κείνον. Αρχίζει λοιπόν μια ανταλλαγή πληροφοριών, αληθινών ή παραπλανητικών, τις οποίες εσύ λαμβάνεις, επεξεργάζεσαι κ ταξινομείς κατά βούληση. Μετά, αρχίζεις να του αποδίδεις χαρακτηριστικά, τρόπους, κινήσεις, αντιδράσεις κτλ. Κατασκευάζεις δηλαδή μια φαντασίωση.

Όταν έρθει η στιγμή να τον δεις face to face, είναι ποτέ δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να ανταποκρίνεται στην φαντασίωση σου? (Δεν εννοώ με την εμφάνισή του, αλλά με την αίσθηση που αποπνέει). Είναι θα μου πεις, αλλά αν κάνεις τις εξισώσεις, η πιθανότητες είναι μία στο “γάμησέ τα”.

Στην ερωτική σχέση, το κορμί παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Απ’το κορμί ξεκινούν όλα κ απ’το κορμί τελειώνουν. Εσύ λοιπόν έχεις δίπλα σου ένα κορμί άγνωστο, ίσως κ αδιάφορο.

Το πιθανότερο τελικά είναι να τα πάρεις στο κρανίο με τον άλλο, που δεν είναι αυτό που ήθελες να είναι, να μη θέλεις να τον ξαναδείς ίσως κ έτσι να τελειώσει άδοξα άλλη μια “ιντερνετική σχέση”.

ΥΓ 1Τις περισσότερες φορές, η αλήθεια είναι απλά μια ερμηνεία…

Οι σχέσεις των ανθρώπων έχουν διάφορα επίπεδα. Ο παραλληλισμός της δικτυακής σχέσης δεν είναι αντίστοιχος με αυτόν που αποκτάς στο μπαρ ή στο πάρτυ. Αυτό συμβαίνει διότι πρώτα γνωρίζεις το μυαλό του άλλου (όμορφο) και μετά φαντασιώνεσαι αυτό που θα ευχόσουν να μοιάζει (μάπα το καρπούζι). Αντίθετα με το μπαρ που σου φτιάχνει την ερωτική σου διάθεση ο χορός του κι ευελπιστείς να σου φτιάξει το επόμενο πρωί ένα γαμημένο καφέ λέγοντάς σου δυο κουβέντες παραπάνω! (hint: μακρυά από εκείνους που “μετά” σε ρωτούν αν “πριν” ήταν όλα “καλά”, τα ίδια κάνουν και οι σερβιτόροι στα κυριλέ εστιατόρια στοχεύοντας στα πουρμπουάρ)

Ακόμα όμως και το μυαλό που γνωρίζεις είναι μια εικονική ταυτότητα (διάβασε εδώ τον σημερινό διάλογο με το Trol) που συμπεριφέρεται όπως πρέπει να συμπεριφερθεί κι εκφράζεται ανάλογα με το μέσον που έχει μπροστά του και τον χαρακτήρα που κτίζει (π.χ. τώρα είναι μεσάνυχτα κι ο deuced πίνει μπύρες, θα έλεγα σ’ εσένα που περιμένεις αυτό ν’ ακούσεις ενώ η αλήθεια είναι πως έχω σαπίσει στην κοκα κόλα γιατί μου ‘πεσε βαρύ το κόκκινο πιπέρι από τα σουβλάκια).

Επιπλέον, πέρα από αυτό που παρουσιάζει η εικονική ταυτότητα ενός ανθρώπου προσθέτεις κι εσύ αυτά που θα ήθελες να έχει. Αυτό άλλωστε (σε άλλο επίπεδο) συμβαίνει και στο πραγματικό μας κόσμο.

Τέλος δεν υπάρχει η ανασφάλεια διότι η εικονική σου ταυτότητα δεν κοκκινίζει από ντροπή (καλό είναι αυτό) κι έτσι μπορείς να την πέφτεις άνετα όπου θες (όπως συνέχεια κάνω εγώ) αντίθετα με το μπαρ που θα λιώσω στις μπύρες σκεφτόμενος λυρικά ποιηματάκια για το κορίτσι απέναντί μου που δεν τολμώ να του ζητήσω φωτιά με το φόβο της απόρριψης (ή της σφαλιάρας εκείνου που την συνοδεύει). Σημείωσε εδώ πως σ’ έναν άγνωστο -υποθέτω πως- μπορώ να πω πράγματα που θα μου ήταν αδύνατον να τα πω σε κάποιον που με γνωρίζει καιρό.

Με όλα τα παραπάνω αποκτώ μια εικονική οικειότητα, θέλω να πιστεύω πως ο άλλος είναι “δικός μου” και μόλις συναντηθώ αντιλαμβάνομαι πως πρέπει να ξαναρχίσω από την αρχή. Μα ποια αρχή αφού ήδη ο “άλλος” γνωρίζει πράγματα για μένα? Έτσι -συνήθως- οι δικτυακές σχέσεις καταλήγουν να είναι εφήμερες αλλά -τελικά- ίσως αυτό να είναι περισσότερο αληθινό από το πραγματικό (ειρωνία!).

Φαντάσου πως στο Ερώτημα 00, όταν συμβαίνει στην πραγματικότητα, το γαμωπάρτυ είναι δικό σου κι όταν τελειώνει ΔΕΝ φεύγεις αλλά μένεις εσύ κι ο “άλλος” να μαζεύεται για κανα δυο μέρες τα σπασμένα… Καθόλου ρομαντικό.

Τώρα σαν net/expert/geek/peftoulo/tech-no/freak έχω να δηλώσω πως η καλύτερη σχέση που έκανα ποτέ ξεκίνησε από ένα κωλοχανείο του δικτύου και κράτησε κανα δυο χρόνια και βάλε παρόλα τα χιλιάδες ψέματα που αράδιασα. Επιπλέον στάθηκα τυχερός διότι οι περισσότεροι άνθρωποι που γνώρισα ήταν πραγματικά καλοί κι έτσι εγώ τελικά είμαι αυτός που μπήκα και τους… γάμησα τη ζωή!

Τώρα στα τελειώματα της άχαρης ζωής μου και λίγο πριν αυτοκτονήσω (είτε από τύψεις είτε από κουταμάρα) έρχομαι τρεχάλα να δηλώσω πως μπορείς να λες ότι γουστάρεις στο νετ και ν’ αφήνεις τη φαντασία σου να καλπάζει like fury αλλά αυτό που προσπαθώ πια είναι -όσο μπορώ- να μένω πιστός στην τελευταία σου παράγραφο συμπληρώνοντας πως τίποτα δεν ζει για πάντα κι όλα είναι τόσο εφήμερα όσο κι οι μπουγάτσες, κάποτε θα τις φας, θα πιεις κι ένα λίτρο νερό και τέλος… Όσο γι’ αυτούς που τις διαχωρίζουν είναι καλύτερα να μάθουν τι είναι η τυρόπιτα… so simple!

ΥΓ: Όμορφη η κατάληψή σου, να τα σπας όποτε σε φέρνει ο δρόμος

Αλλα να βάζεις τους ανθρώπους σε Χ και Ψ κατηγορίες;
Και ειδικά σε θέματα “σχέσεων” που οι σχέσεις απο μόνες τους είναι ενα μπουρδέλο; Κάθε μια εχει την τσατσά της, αυτήν που πηδιέται και αυτόν που πληρώνει για να πηδήξει.

Τι βγαίνει απ’ όλα αυτά τα πειράματα;
Ποιος έχει γίνει πιο πολλές φορές τσατσά ή τον πηδάνε συνέχεια;
Ίσως αλλά για ποιο λόγο να γίνεται αυτό, άμα λες την αλήθεια, ή έστω να μιλάς με αυτόν που θέλεις/επιλέγεις να είναι φίλος σου;