Κάνεις λάθος αν πιστεύεις πως δεν έχω καταλάβει τίποτα.

Εντάξει.. Ίσως ανασαίναμε τον ίδιο αέρα σ’ αυτό το βρώμικο κουτί αρκετό καιρό πριν σε προσέξω, όμως ξέρεις πώς είναι κάτι τέτοιες ώρες. Κεφάλι και σώμα τρελαμένα, τα κουβαλάω πάντα το ίδιο βαριά τα μεσημέρια. Αν και.. Είμαι ντροπαλή έτσι κι αλλιώς. Σπάνια θα με δεις να κοιτάζω κάποιον απευθείας στα μάτια. Πόσο περισσότερο έναν άγνωστο. Ξέρεις όμως.. Δεν μου είσαι τόσο ξένος πια. Σ’ έχω δει πως με κοιτάζεις. Συλλαμβάνω με την άκρη των ματιών μου το μπλε των δικών σου να με φυλακίζει. Στην αρχή (σε) φοβήθηκα, αλλά είναι που πάντα με τρόμαζε ό,τι μου μοιάζει. Είναι ανόητο, όμως τώρα νιώθω ασφάλεια μόνο όταν σε βλέπω εκεί..

Σε υποψιάζομαι καιρό τώρα, ξέρεις.. Σκέφτομαι πως η δήθεν τυχαία ενασχόληση με το κινητό σου δεν είναι παρά ακόμη μία απόπειρα εικονικής αιχμαλωσίας μου. Δεν με πειράζει. Μάλλον έχω αρχίσει να το λατρεύω.. Αποφεύγω πάντα σαν το διάολο ό,τι κρατάει στατικές, τις ανούσιες στιγμές μου. Ναι, κανονικά μισώ τις φωτογραφίες. Απλά όχι πια τα μεσημέρια..

Τις προάλλες με αιφνιδίασες.. Εμφανίστηκες μπροστά μου, αντικριστά κι εγώ βρέθηκα ξαφνικά αντιμέτωπη με τη μοναξιά μου, λες και κοιτούσα στον καθρέφτη. Ίσως αυτή να ήταν η ευκαιρία μου, αλλά δείλιασα. Με μπλόκαρε η ανασφάλεια πως θα απέφευγες με κάθε τρόπο το βλέμμα μου, αν τολμούσα να αναζητήσω το δικό σου..

Λυπάμαι τη στιγμή του αποχωρισμού. Όλο και περισσότερο τελευταία. Παράλογο.. Είναι, αλλά να.. Υπάρχουν μέρες που το μυαλό ταξιδεύει πιο γρήγορα από τούτο δω το βαγόνι και σε κάθε διαδρομή καταλήγει να εκτροχιάζεται. Συνεχίζουμε, λέει μέχρι την τελευταία στάση και τότε εσύ με τραβάς απ’το χέρι κι αρχίζουμε να τρέχουμε (..και να τρέχουμε και να τρέχουμε…)..

‘– Είσαι τρελή..’. Αυτό θα σκεφτόσουν, αν άκουγες τη φαντασιοπληξία μου αυτή τη στιγμή. Ίσως και να ‘μαι.. Αλλά μην μου δίνεις σημασία. Φταίει η πλύση εγκεφάλου που σέρνω κάθε μέρα σε τούτη την τσάντα και ο όγκος της που μου πεθαίνει την πλάτη..

Νιώθω πως θα τα ξαναπούμε σύντομα. Ίσως αύριο.. Γεια χαρά……

Δημοσιεύθηκε από την aRedBagGirl.