Posted at 16-07-2007 @ 08:03 by ..::DeUCeD::.. in Slash 'N' Burn
Παλιά τα ‘χα με μια πολύ ωραία γκόμενα, με σούπερ κώλο, αεικίνητη στο σεξ. Ήμασταν συμμαθητές στο σχολείο, το κάναμε στις τουαλέτες.
Στον ενάμιση χρόνο γνώρισα τη Λένα από το Β5 του 3ου που, εκτός από σούπερ κώλο και αεικίνητη στο σεξ, όπως η προηγούμενη, είχε επιπλέον και σούπερ βυζάκια. «Βρισκόμασταν» στο άλσος. Ξεκίνησα παράλληλη σχέση που λένε, δεν μπορούσα να χωρίσω με την πρώτη γιατί είχαμε συνηθιστεί, είχαμε αναπτύξει και μια οικειότητα. Σχεδόν την ψιλοαγαπούσα.
Σε μερικούς μήνες άρχισα να νοιώθω παρόμοια πράγματα για την καινούργια και είπα στην πρώτη να χωρίσουμε.
Στον ένα χρόνο γνώρισα μια άλλη που είχε ότι και η δεύτερη, συν ένα σπίτι στο Κάπρι γιατί ο πατέρας της ήταν από κει. Έμαθα κάτι λίγα ιταλικά.
Καλοκαίρι στο Κάπρι γνώρισα την Anna από τη Βαρκελώνη. Η πρώτη ισπανική λέξη που έμαθα ήταν το eyacular. Ευκαιρία να δω και γκαουντί, σκέφτηκα. Πηγαινοερχόμουν επί ενάμιση χρόνο Ισπανία-Ελλάδα.
Στη Βαρκελώνη γνώρισα έναν αμερικάνο, τον Robert. «Do you want to come to New York with me?», με ρώτησε. «Yes, I do», απάντησα. Συνάντησα την Anna και της είπα «hasta la vista mi amor». Άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Έμεινα τρία χρόνια στη Νέα Υόρκη, βαρέθηκα. «I have to leave now, I am terribly sorry» και τον φίλησα τρυφερά.
Πήγα στη Νέα Ορλεάνη που το ‘χα όνειρο από παιδί. Γνώρισα μια χορεύτρια απ’ την Κούβα. Μιλούσε όσο τον είχε στο στόμα της. Είχε άντρα και παιδί.
Έφυγα για Ευρώπη. Άμστερνταμ, παντού μαστουρωμένοι Αμερικάνοι κι Έλληνες, οι πιο καταπιεσμένοι λαοί. Την έκανα την επόμενη κιόλας μέρα.
Βρέθηκα στο Μπράιτον, με φιλοξένησε μια τύπισσα που χα γνωρίσει σε τσατ, ήταν τόσο άσχημη που ούτε με πίπα δεν μου σηκώθηκε. «See you around».
Μπέκυ και Πράγα, ντυμένη στα μαύρα, μέσα στην εκκλησία της Παναγίας του Τιν κατέβασε τα βρακιά της και τούρλωσε τον κώλο της. Τον γαμούσα επί 45 λεπτά. Μετά πήγαμε για καφέ στο Louvre. Έφυγε αφού δώσαμε ραντεβού για το βράδυ. Πήγα. Δεν ήταν εκεί. Μια βδομάδα την έψαχνα σε όλη την πόλη. Τέλειωναν τα λεφτά μου κι έπιασα δουλειά σε ένα youth hostel, ήλπιζα πως κάπου θα την πετύχαινα. Έμεινα στην Πράγα δυο χρόνια ψάχνοντας μάταια.
Φες, ερωτεύτηκα ένα πανέμορφο κορίτσι 16 χρονών, οι γονείς της θέλανε να την παντρευτώ, θα μου δίνανε ένα μαγαζί με ασημικά και δυο καμήλες, έφυγα χωρίς ν’ αφήσω ίχνη.
Πλόβδιβ και ατέλειωτες ώρες στην παλιά πόλη, σκέψεις, βασανιστικές σκέψεις για όλα, αναπάντητα γιατί, εκεί που σταματούν τα όνειρα, από πού φεύγουμε, που πάμε, ξεφεύγουμε από τον εαυτό μας και λοιπά γελοία ερωτηματικά.
Σαμοθράκη, Λάρισα, Αθήνα, Πάτρα.
Slash ‘N’ Burn



16-07-2007 @ 08:33
Αυτό είναι που λένε “η χαρά του ταξιδιού”; Το είχα υποτιμήσει.
16-07-2007 @ 08:46
Πάντα γούσταρα να χαζεύω παλιά διαβατήρια, γεμάτα μελάνια και σφραγίδες από περίεργα γράμματα και κωδικούς που δεν καταλαβαίνω πάντα αλλά μ’ αρέσει να κάθομαι και να τα κλωθογυρίζω: ένα γύρισμα του φύλλου κι είσαι από την Αθήνα στην Αμερική κι από κεί κάπου αλλού πίσω στην Ευρώπη.
Τούτο εδώ μου φάνηκε ποστ διαβατήριο, που ΄χε για φύλλα κορμιά που σε πήραν.
Τυχερός, γέρο μου.
Πολύ.
Καλημέρες ρε!
18-07-2007 @ 00:44
Και το ταξίδι συνεχίζεται, ε;
Και μάλλον τα κορμιά είναι τα καλύτερα φύλλα διαβατηρίου, αν μόνο μπορούσαμε να το δούμε και να μην φοβόμαστε να τα ακολουθούμε, μην και χαλάσει η “στρωμένη” καθημερινότητά μας.
Με ενέπνευσε αυτό το ποστ.
Καλημέρα.
20-07-2007 @ 11:39
λογικό το βρίσκω…
όλοι λίγο πολυ, μην νομίζεις