Troubleshoot Ι

- Ιστορία είναι το alien στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου μια τρύπα που φωτίζεται από σκέψεις και ονειρώξεις τόσο που εκτοξεύονται σπίθες παντού στα κύτταρα του εγκεφάλου τέτοιες που παίρνουν κάθε κομμάτι από το δέρμα σου βαμμένο και το χαρίζουν ανιδιοτελώς σε άλλη ύλη μια ύλη β κατηγορίας που ανυψώνεται αντίστροφα και σε τεμαχίζει.

- Βουίζει αυτό το φως μες στο κρανίο γεννά μια φλέβα πάνω στο μέτωπό σου και σπάει σε σταγόνες.

- Τρεις μεγάλες σταγόνες ή πέντε μικρές σχηματίζουν μια λίμνη σε μέγεθος αφαλού.
Παίρνει τη μορφή της πρώτης στιγμής και τις καταπίνει.

- Προσπάθησα να δώσω μια εξήγηση σ’ αυτό. Κατέληξα τελικά στο συμπέρασμα πως η ιστορία οφείλει να είναι υγρή. Άκουγε το allien, ήρθε και εγκαταστάθηκε ανάμεσα στα πόδια μου. Μετά πέθανε. Το πτώμα έμεινε εκεί καλά στερεωμένο.

- Σκέφτηκα τότε να πάω στο πλησιέστερο alien office γιατί είπα πως εκεί θα ξέρουν τι να κάνουν αν και κάποιοι ψιθύριζαν πως οι άνθρωποι εκείνοι δεν είναι τόσο φιλικοί.

- Ήταν ένα μικρό κτίριο βαμμένο σε χρώμα καφέ, τα γραφεία ήταν στο ισόγειο. Από πάνω είχε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Μπαίνω μέσα. Παίρνω χαρτάκι αναμονής και περιμένω. Όταν έφτασε η σειρά μου πάω στο γκισέ νούμερο 3. «Τι θέλετε κυρία μου?» «Ναι, γεια σας, ξέρετε σήμερα το πρωί εκεί που προσπαθούσα να καταλάβω για ποιο λόγο όταν σπάει μια φλέβα η βαρύτητα κατευθύνει το αίμα της προς τον αφαλό και γιατί σε κείνο το σημείο μόνο δημιουργείται μια μικρή λιμνούλα, ξέρετε χρειάζονται τρεις μεγάλες ή πέντε μικρές σταγόνες για να φτιάξουν τη λίμνη, και όταν γίνει αυτό μετά αμέσως ο αφαλός μακραίνει και τις ρουφάει όλες προς τα μέσα και μπορεί και να τις ενώνει με υπόλοιπες σταγόνες, δεν ξέρω, όμως σίγουρα αυτό σημαίνει πως αν η ιστορία με κεφαλαίο είναι μια διαδρομή σε έρημο τότε η άλλη ιστορία δεν μπορεί παρά να είναι μια όαση. Η ιστορία οφείλει να είναι υγρή, κύριέ μου. Αυτό το πα φωναχτά το πρωί και ίσως και με μια δόση ρομαντικά τυφλής σιγουριάς κατάκτησης μιας γνώσης -ομολογώ- και τότε ήρθε το alien και χώθηκε ανάμεσα στα πόδια μου ώσπου ξεψύχησε. Ορίστε το βλέπετε? Είναι ακόμα εδώ. Τι νομίζετε ότι πρέπει να κάνω τώρα?» «Είναι ιδιαίτερη η περίπτωσή σας κυρία μου, θα πρέπει να σας δει ένας ειδικός. Περιμένετε μισό λεπτό, παρακαλώ».

- Σκονισμένα βρωμοπόδαρα, τους διέφυγαν τα κάτω μέρη αλλά το ένα βλέμμα στο βάθος δακρύζει αίματα, θα έπεσε, θα χτύπησε, θα τον χτύπησαν, ίσως κατά λάθος, ίσως μάλωσε, κι αν το κανε μόνος του, γιατί να το κάνει αυτό, όλοι αυτόν κοιτάνε, να πετάξω να μπω μέσα στο ματωμένο μάτι του να δω πως θα ναι, πως θα φαίνονται αυτοί οι καφέ τοίχοι, να πετάξει το δικό μου μάτι, να περάσει κάτω από τα πόδια όλων, να μπει μες στα παπούτσια τους να τα μυρίσει, να ξεκολλήσει ο δείχτης απ το χέρι του μικρού παιδιού που τόσο σφιχτά κρατάει τη μαμά του, να περιφερθεί παιδικά μέσα στο χώρο των μεγάλων, να κατευθυνθεί προς την έξοδο, να ανοίξει την πόρτα, να βγει έξω από αυτό το βρωμοσκατουλί κτίριο, να στηθεί εκεί έξω το παιδικό δαχτυλάκι, να σημαδέψει αυστηρά

«Γεια σας, κυρία. Εσείς έχετε το πεθαμένο alien ανάμεσα στα πόδια σας?» «Ε, ναι» «Ελάτε μαζί μου παρακαλώ».

- Αποτσίγαρα, αποτσίγαρα, αποτσίγαρα αφήσανε αυτή τη μαύρη μούχλα στις γωνίτσες. Βρομιάρηδες κρατικοί. Κυριλέ μόνο οι πόρτες με τις ταμπέλες HEAD, ΕΠΙΤΙΜΟΣ, WC, ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΣ, PROFESSOR

- Έχω ακόμα την αίσθηση του χεριού του μέσα στο κρανίο να μου ψαχουλεύει τον εγκέφαλο. Γράπωνα τη μάπα του και την έσφιγγα με τα δάχτυλά να δω πόσο αντέχει τον πόνο. Εγώ άντεχα. Ακόμη κι όταν μου τρυπούσε τα αυτιά με τη γλώσσα του για να κλέψει τους ήχους που η δική του η γαμημένη γλώσσα έκανε. Μου λεγε να τρίξω τα δόντια να δει αν μπορούν να σπάσουν. Δεν έσπασε ούτε ένα αλλά μου φυγε όλο το σάλιο κι άρχισα να κλαίω και τέλειωσαν όλα τα δάκρυα και έχωσε το δάχτυλό του μέσα στο στεγνό μου στόμα και έτσι για πλάκα σκέφτηκα τότε να δοκιμάσω αν μπορώ να το κόψω με τα σούπερ δόντια μου. Και το κοψα. Αίματα. Είμαι ένα αιμοβόρο κτήνος, είπα από μέσα μου και χαμογέλασα. Είσαι μεγάλη ανωμαλάρα, είπε ο PROF κοιτώντας νοσταλγικά το δάχτυλο μέσα στο στόμα μου. «Θα σου σκίσω τη φλέβα που χτυπάει στο λαιμό σου, παλιοβρώμα» «Θα σου κόψω το λαρύγγι ντάρλιγκ» «Θα σπάσω ένα ένα τα κόκαλα που πετάγονται πάνω από το στήθος σου, καχεκτικό πουτανάκι» «Θα τρυπήσω με μπλάκενντεκερ τη χοντρή σου κοιλιά μπέιμπι» «Σε μισσώ» «Σ’ αγαπώ» Σταματήσαμε τότε να μιλάμε. Τον άκουσα να σκέφτεται πως μ’ αγαπάει κι εκείνος. Με άκουσε να σκέφτομαι πως τον μισσώ κι εγώ.

Troubleshoot ΙΙ

- Καθόσουν εκεί, κοιτούσες αλλού, ήρθα και κάθισα δίπλα σου να σε παρατηρώ χωρίς να με βλέπεις. Αυτό δεν μπορεί να είναι αληθινό. Γιατί η αλήθεια είναι επιλογή όπως τόσα άλλα. Επιλογή που με βολεύει.
Επέλεξα όμως να μην με καταλάβεις. Για μένα το κανα. Για να καταφέρω να βγω ζωντανή από μέσα σου, μαλάκα.
Ακόμα και τώρα που στο λέω κι εσύ δεν μπορείς να με κοιτάξεις στα μάτια ακόμα και τώρα επιθυμώ τη βρωμιά σου ακόμα και τώρα που ταυτίζεται η δική μου επιθυμία με την επιθυμία κάποιου άλλου για μένα. Αποσπώ το μιαρό του βλέμματός του και σε κοιτώ μ’ αυτό. Κι εσύ που ούτε καν το μυρίζεσαι ακόμα, θα το καταλάβεις όταν κι εσύ θα φτάσεις στο ίδιο τέλμα για κάποιον άλλο απόλυτο και αδύνατο, χιλιοειπωμένο με αδιάφορη βαρύτητα.
Κι έτσι μου ρχεται αδικαιολόγητα οργισμένα να σου πω -κι ας πληγώνω - πως το λευκό που διαπερνά το υγρό σου στοιχείο είναι αυτό που προσγειώνεται πάνω μου και με διακορεύει όπως εγώ θέλω να διακορεύσω αχόρταγα εσένα. Γιατί είναι αναμέτρηση σώμα με σώμα. Από κει ξεκινά κι εκεί καταλήγει. Στο γαμημένο σώμα.

- Εντελώς τυχαία συμβαίνει σήμερα να βιώνω σιωπηλά τον έρωτα. Οκ τα είδα όλα και τα έζησα όλα έφαγα σκατά την είδα αλλιώς κι έτσι. Μαλακίες. Προστασία πουλάω στον εαυτό μου. Μαλακίες πάλι. Το χω εκλογικεύσει. Ξανά μαλακία. Κλαίω χωρίς δάκρυα. Για σένα. Ψέματα. Κλαίω για όλα, πάντα για όλα κλαίμε. Ναι εμείς. Απλά πάντα έχουμε πέντε δέκα επιλογές και τραβάμε κλήρο, στην τύχη, ό,τι κάτσει.

- Αν η αλήθεια είναι η ανίχνευση της λογικής των πραγμάτων, αυτό που είναι προσεγγίσιμο από όλες τις αισθήσεις κι αν όλα τα αληθεύσεις και για όλα βρεις εξήγηση και εκμηδενίσεις κάθε ίχνος αμφιβολίας ή παρανόησης και όλα αυτά πες ότι γίνονται και σε κάποιο βαθμό πράγματι γίνονται όχι γιατί βρήκες όλες τις απαντήσεις αλλά γιατί πίστεψες ότι υπάρχουν απαντήσεις για όλα, τότε τίποτα πια δεν θα χει όνομα, τίποτα δε θα κινείται. Ναι, αμέ, όσο η τελεία είναι επιλογή, θα σου πηγαίνω κόντρα πουτάνα λογική.

- Γι’ αυτό σου λέω μην πιστέψεις την κάθε άρνηση που σου πλασάρω σαν αλήθεια γιατί είναι πράγματι αλήθεια και δεν είναι ευγενές καλέ μου φίλε στο «χώρο» μας να ζούμε με αλήθειες γιατί δεν θα μπορούμε τίποτα να καταστρέψουμε παρά μόνο σαν ξένοι αμήχανης και ντροπαλής ιστορίας θα αναλωνόμαστε με μια βαλσαμωμένη βία στην αέναη αναπαραγωγή του ίδιου.

Αλήθεια σου λέω.

Troubleshoot III

- Ήθελα να της πω ότι οι λέξεις γεννιούνται για να δώσουν κάποιο νόημα στα πράγματα. Μόλις τα ονοματίσουν, τα νοήματα σκάνε σαν φούσκες και μένει μόνο μια εικόνα τους που μας εκλιπαρεί μάταια να την ηχήσουμε γεμίζοντας το κενό που τις περιβάλλει. Δεν είπα τίποτα από αυτά, παρά μόνο πως δεν υπήρχε κανένα allien ανάμεσα στα πόδια της, πως αυτό το φανταζόταν, πως της έλεγα αλήθεια γιατί ήμουνα γιατρός και ήξερα από αυτά. Μ’ έβρισε τότε χυδαία δυνατά, άρπαξε τα μαλλιά μου κι έβαλε το κεφάλι μου ανάμεσα στα πόδια της, πες μου τώρα το βλέπεις? Ναι το βλέπω, γαμώτο. Αυτό ήθελε ν’ ακούσει. Εγώ ήθελα να δω ό,τι δεν έβλεπα. Ήταν άοσμο, άγευστο, στεγνό, δεν ήταν τίποτα απολύτως. Πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να νιώσω έκπληξη αλλά το μόνο που ένοιωσα ήταν θυμός. Ήθελα να της κάνω κακό αλλά δεν είμαι από κείνους που κάνουν πράξη τα συναισθήματά τους. Γύρισε και μου πε «είσαι ρηχός, μικρός και τιποτένιος». Οκ, σκέφτηκα, φάση περνά η γκόμενα και ψάχνει για κορόιδα. Το μουνί της είναι άψυχο, υπάρχει σαν αντανάκλαση. Της είπα κάπως αγχωμένα πως έπρεπε να φύγω γιατί είμαι λίγο φρικαρισμένος τον τελευταίο καιρό και δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω. Το ξέρω πως έτσι κι αλλιώς μια σπίθα μόνο ήμουν για κείνη, ένας περαστικός ξένος, μια κλανιά που ούτε καν βρωμούσε, μια ακόμη ιστορία στο πίσω μέρος του κεφαλιού της.

Slash ‘N’ Burn