Έτσι είναι η ζωή. Ξυπνάς μια ωραία μέρα, κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και νιώθεις δύστροπα, αμφίβολα, παράλογα. Ένα συνεχές βουητό στ’ αυτιά σου και χιλιάδες εικόνες να βομβαρδίζουν το κεφάλι σου, οι περισσότερες άχρηστες, ανώδυνες γι’ αυτό και πονάνε περισσότερο.

Όλο αυτόν τον καιρό ψάχνω να δικαιολογήσω το λόγο ύπαρξής μου. Έτυχε να γεννηθώ σ’ ένα συγκεκριμένο τόπο, να μεγαλώσω μ’ ένα διαφορετικά όμοιο τρόπο κι έτυχε να παραμείνω ζωντανό φάντασμα που αρνιέται πεισματικά να παραδώσει τα όπλα, κρατώντας με νύχια και με δόντια κατασκευασμένες αναμνήσεις από το παρελθόν. Όχι, δεν μιζεριάζω, το ανάποδο. Συνειδητοποιώ πως το μόνο που αξίζει να μην χάσω είναι κάποιες μικροαπολαύσεις που σε κάνουν να χαμογελάς, να ελπίζεις πως θα μπορείς να ροκάρεις για είκοσι ακόμα χρόνια, με την ίδια ευαισθησία και την ίδια ανάγκη όπως κάποτε. Συνεχίζω πάντα να ψάχνω τις αιτίες της κατασκευασμένης μου εικόνας μα με καλύτερους όρους από το «τότε», γιατί διέλυσα όποιες αυταπάτες λειτουργούσαν σαν δικαιολογία της –όποιας- έκφρασης ένιωθα την ανάγκη να βγάλω.

Για παράδειγμα θυμάμαι πως μικρός φοβόμουν τον «Θεό» γιατί δεν ήξερα ποιος ή τι είναι. Λίγο μετά απέδειξα πως «δεν υπάρχει» και προσπαθούσα να το αποδείξω και στους άλλους. Τελικά κατάλαβα πως συζητώντας γι’ αυτόν από οποιαδήποτε θέση του δίνω υπόσταση. Έκτοτε αδιαφόρησα και θεώρησα πως αυτό μάλλον τον «δολοφόνησε». Όμως μελαγχόλησα γιατί είχα δίκιο μιας και σκοτώνοντας τον «Θεό», καταφέρνεις να σκοτώνεις τον δημιουργό του, τον άνθρωπο δηλαδή, που τον έχει πλάσει «κατ’ εικόνα και ομοίωσή» του με συνέπεια να μην βρίσκει λύση για το πρόβλημα που τον δημιούργησε, τον Λόγο της ύπαρξής του.

Πλέον είμαι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώνω στον εαυτό μου πως καθόλου δεν αδιαφορώ για το αν υπάρχει «Θεός». Βρήκα πως αντί να δημιουργήσω έναν «Θεό» μπορούσα απλά να φτιάξω την «Θέση του Θεού» και στη θέση αυτή να ανεβοκατεβάζω όποιον «Θεό» εγώ θέλω. Με άλλα λόγια «Θεός» ήταν όποιος κατάφερνε να καθήσει στην κατάλληλη θέση. Έτσι λοιπόν δοκίμασα διάφορους για την θέση αυτή και πράγματι, ενώ όλοι είχαν τα προσόντα, κανέναν δεν μπορούσα να αφήσω να κάθεται για πάντα. Κατάλαβα λοιπόν πως είναι καλύτερο ο κάθε «Θεός» που δημιουργώ να είναι προσωρινός, να αράζει στον θρόνο που του κρατώ για κάποιο διάστημα και μόλις βρω κάποιον καλύτερο να τον αντικαθιστώ άμεσα, ανάλογα με τις ανάγκες της όποιας στιγμής της ζωής μου.

Δεν είναι και πολύ δημοκρατικό αυτό αλλά έτσι απέκτησα ισορροπία, δύναμη κι εξουσία. Φαντάζομαι πως δεν γνωρίζετε και πολλούς που μπορούν να ανεβοκατεβάζουν θεούς χωρίς οι ίδιοι να είναι. Κι όμως, όλοι μας αυτό κάνουμε κάθε μέρα χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Αγαπάς κάποιον άνθρωπο και για όσο τον αγαπάς είναι τοποθετημένος σ’ εκείνο τον θρόνο. Μόλις αγαπήσεις κάποιον άλλο, τον βάζεις να πάρει τη θέση του προηγούμενου. Ψηφίζεις μια κυβέρνηση και λίγο καιρό μετά ψηφίζεις μια άλλη. Είσαι φίλος με κάποιον και λίγο καιρό μετά τον ξεχνάς γιατί είσαι κολλητός κάποιου άλλου. Αν το καλοσκεφτείς φτιαχτήκαμε για να ανεβοκατεβάζουμε θεούς συνέχεια. Και κάποιοι άλλοι να μας κάνουν θεούς –για λίγο- με τη σειρά τους βέβαια. Κάπως έτσι αποκτά πραγματικό νόημα κι η ίδια η ζωή.

Έτσι κι εγώ λοιπόν έμαθα πως θα ‘ρθουνε οι «Θεοί» στην Αθήνα και μάλιστα διοργανώνουν την θεία λειτουργία στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας. Δυστυχώς, παρόλο που ανεβοκατεβάζω θεούς συχνά, αυτό δεν μου έδωσε ποτέ χρήματα. Ίσως γιατί ποτέ δεν ανέβασα το χρήμα στον θρόνο που έφτιαξα. Κι έτσι, τώρα που έρχονται οι «Θεοί» έπρεπε να «σφιχτώ» αρκετά για να μπορέσω να εξασφαλίσω το μαγικό χαρτάκι με το Νούμερο 06854 τυπωμένο πάνω του που θα μου επιτρέψει να συμμετάσχω στον εσπερινό της Μεγάλης Πέμπτης. Τα κατάφερα όμως. Κι έτσι περήφανα μπορώ να δηλώνω πως στις 28 ΜΑΙΟΥ θα ‘μαι κι εγώ ανάμεσα σ’ εκείνους τους –τόσα χρόνια- πυρηνικούς πιστούς που θα αποθεώσουν ότι χειρότερο κι εφήμερο έχουν να επιδείξουν οι τελειωμένοι Αυστραλοί που αρέσκονται να ονομάζονται AC DC.