See this here
this is Crucial,
yeah…

Θα ‘θελα να μην είμαι σίγουρος για το τι μ’ έπιασε αλλά ξέρω τι μ’ έπιασε, με ξύπνησε ο καθημερινός μου εφιάλτης, να βλέπω τους πάντες γύρω μου να ‘ναι τόσο σίγουροι που να με κάνουν και μένα να νιώθω σιγουριά? Τόσο μεγάλη σιγουριά όμως που ένιωθα πως χωρίς αυτήν θα με καταλάμβανε μια μεγάλη ανασφάλεια? Τελικά κατάλαβα πως η μεγάλη σιγουριά είναι η ανασφάλεια που νιώθω και την ονόμασα σιγουριά για να ‘μαι σίγουρος πως δεν θα νιώσω ανασφάλεια?

Πέρασα εκατοντάδες σαββατοκύριακα μόνος Bonnie, κοιτάζοντας φωτογραφίες χιλιάδων οπισθόφυλλων όλων όσων θαυμάζω κι είπα να κάτσω να τα ξαναδω σήμερα το βράδυ για να τα θυμηθώ? Μια ζωή αυτό κάνω γι’ αυτό μη ρωτήσεις γιατί? Τις κοιτάζω μόνο κι αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο είναι να επικοινωνήσουμε, ν’ ακούσουμε, να καταλάβουμε, πόσο αλλάξαμε όλα αυτά τα χρόνια, πόσο νομίζουμε πως αλλάζουμε και θ’ αλλάζουμε και πόσες ακόμα φορές θα νιώθουμε παντοτινά ίδιοι κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας? Άραγε πώς να ‘ταν ο κόσμος αν οι απαντήσεις στις ερωτήσεις ήταν κι αυτές ερωτήσεις? Πώς να ‘ταν οι σχέσεις αν προσπαθούσαμε να μην υπάρχουν σχέσεις? Πώς να ‘ταν η ζωή αν προσπαθούσαμε να μην προσπαθούσαμε τόσο πολύ? ή τόσο λίγο? Η πρώτη φορά που το ‘παθα κι εγώ όπως κι εσύ Σκια ήταν όταν άρχισα να διαβάζω κείμενα και ν’ ανακαλύπτω κάποια όμορφη άγνωστη λέξη, τόσο όμορφη που δίπλα της ακόμα και μια σπάνια πολύχρωμη πεταλούδα θα πάθαινε κρίση αυτοπεποίθησης?

This is an emergency
They shot down in the dark
They did it cause it paid a fee
Now there’s nothing to die for

Τότε άρχισα να σκέφτομαι χαμίνι πως ήμουν πολύ σίγουρος γι’ αυτά που λέω, που αισθανόμουν ακριβώς εκείνη την ανασφάλεια που αισθάνεται κανείς όταν είναι πολύ σίγουρος γιατί ακριβώς θέλει μόνο να είναι σίγουρος? Γιατί λέφτυ τελικά δεν είμαι σίγουρος αν δεν μάθαμε να επικοινωνούμε επειδή ποτέ δεν μάθαμε ή επειδή δεν θελήσαμε ποτέ να μάθουμε? Βέβαια φίλε ΙΠπότη, αν και το πιστεύω πραγματικά αυτό, δεν αισθάνομαι ασφαλής με το να πιστεύω κάτι που με κάνει να νιώθω ανασφάλεια, αλλά πιστεύω πως είναι μάλλον αυτή η σιγουριά που έχω, πως δεν μπόρεσα ποτέ να πιστέψω σε τίποτα?

All the kids from miles around
Are fools in paradise
Don’t know about the pirate sound
So the scene is an eyesore

Ίσως γι’ αυτό να σε ζηλεύω iceweb, επειδή αφήνεις να μιλάνε όσοι υποκρίνονται πως έχουν κάτι να σου πουν αλλά εμένα αυτό με κάνει να νιώθω λύπη, γιατί όλοι αυτοί δεν είναι άλλοι παρά εγώ, που υποκρίνομαι πως μπορώ να με ακούω να υποκρίνομαι? Αλλά ακόμα και τότε χνούδι δεν είμαι σίγουρος αν με τρομάζει ο φόβος που βιώνει η μοναξιά μου μην τυχόν και με πατήσει γιατί, το ξέρεις καλά, η μοναξιά μας, παρόλο το φόβο της, μας πατάει χωρίς ενοχές, μα το πιο τρομακτικό είναι οι ενοχές που σου φορτώνει μετά κι εκείνες με τρομάζουν περισσότερο?

Coming back we fly away
Jah jah come and so I live to see another day
All I think about if I were just to run away
Will I come back to love you now?

Βέβαια ίσως έχεις δίκιο mplom, είναι τελικά όμορφο που δεν πιστεύω, ίσως ακριβώς γι’ αυτό να είναι τόσο όμορφο, επειδή ότι τελικά πιστέψουμε παύει να είναι όμορφο, γίνεται απλά πιστευτό? Αλλά θα ‘θελα να σου πω mondo πως ναι, φοβόμαστε τον ερωτικό αντίλογο γιατί ο λόγος πλαγιάζει με όλους, αλλά όχι, ο λόγος μπορεί να πλαγιάζει με όλους μα για κανέναν σύντροφος δεν είναι, ίσως ένα one night stand, έτσι, για να μη χαλιόμαστε γιατί η μόνιμη σχέση μαζί του φοβίζει, τρομάζει?

I don’t want to change the world
I only want to stop pretending

Άλλωστε paperflower, ο λόγος είναι ο μόνος έρωτας που ποτέ δεν θ’ αποκτήσουμε γιατί τον έρωτα πάντα τον βλέπουμε σαν κτήση κι η δυστυχία που μας προκύπτει με την έλλειψή του αφορά μόνο το φόβο της μοναξιάς μας? Κι αν συναντήσουμε Godot όσους αργοσβήνουν μιλώντας τις ελκυστικές θεωρίες, θ’ αρχίσουμε να τρέχουμε προς τη θάλασσα, όχι για την μεγάλη εισπνοή, μα από τρόμο, μήπως κι ακούσουμε αυτό που γνωρίζουμε μέσα μας αλλά ποτέ δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε? Κι εκεί βέβαια θα πλέξουμε μόνοι μας Name τα ακαθόριστα δίχτυα του «ΙΦ», σκοπεύοντας τα πάντα πολλαπλά κοινωνικά «ΔΕΝ», τρομάζοντας στην σκέψη του ενός μόνο διαφορετικού «ΕΛΣ»?

What you say? Come again
What you say? Come again now

Γιατί Ampot δεν έχει τόση σημασία αν το «εγώ» μου έρθει πρώτο ή τελευταίο, όσο το πόση σημασία έχει το «εγώ» μου για σένα, γιατί την αξία του «εγώ» μας μάθαμε να την κοιτάζουμε στο «εσύ» κι έτσι, εσύ στη πραγματικότητα με νοιάζεις μόνο αν δίνεις αξία στο δικό μου «εγώ»? Και κάθομαι ρε marquee τώρα που ναι νύχτα κι αναρωτιέμαι αν ένα ακόμα γαμημένο βουναλάκι σκόνης στο πάτωμα από κάτω βιάζεται να ξεραθεί πριν το μοιράσει ο αέρας ακούγοντας αυτό το γαμημένο κομμάτι σε συνεχή επανάληψη? Γιατί atg, κουτάλια θα υπάρχουνε πάντα γύρω μας για να βουτάμε μέσα το κεφάλι μας, το να κρυβόμαστε από το τέλος τελικά είναι ότι μας έχει απομείνει αλλά, πώς να στο πω, πάντα θα το φοβόμαστε, το τέλος?

Nothing left to but let it burn
I only hope we’re all ascending high

Έτσι δυστυχώς numb ποτέ μας δεν θα καταφέρουμε να κρύψουμε αυτό το γέρικο ρολόι μέσα στο σαπισμένο κορμό του δέντρου μας, γιατί φοβόμαστε μήπως κι εμείς τρελαθούμε σαν τους τρυποκάρυδους, ξέροντας πως το μόνο που θα ‘χει μείνει μετά όρθιο θα ‘ναι αυτός ο σαπισμένος κορμός δέντρου να μας θυμίζει πως κάποτε είχαμε ένα ρολόι που ποτέ δεν ακούσαμε τίποτα από αυτό, πέρα από τα γαμημένα τικ τακ που κάνουν οι λεπτοδείκτες του? Μετά από όλα αυτά ρε sorry girl, έπαψα πια να θυμάμαι τις λέξεις εκείνες που πέφταν λαμπερά, στρογγυλές στο λερωμένο από σημάδια μπουκαλιών γραφείο μου, θυμάμαι μόνο θολά όλα τα μπουκάλια που κάναν εκείνα τα σημάδια, ακριβώς επειδή υπάρχουν τα σημάδια για να μου τα θυμίζουν, γιατί τα σημάδια θυμίζουν πράγματα, ποτέ λέξεις, τις λέξεις εμείς τις βάζουμε σαν ταμπέλες στις παραποιημένες αναμνήσεις μας?

What you say? Come again
What you say? Come again now

Δεν είμαι σίγουρος fransin αν μας απομένει καμιά φορά κάποια ωραιοποιημένη εικονική ανάμνηση, ότι να, κάποιος υπάρχει κάπου εκεί μακριά και μας νιώθει κι είναι μαζί μας, πλαστή όμως είναι κι αυτή, δημιούργημα του φόβου μας και της ανικανότητάς μας να δεχτούμε πως μπορεί να μην υπάρχει κανένας σ’ όλο το σύμπαν να μας νιώθει και να ‘ναι μαζί μας? Γιατί ρε λέφτυ, οι εξωγήινοι ξέρεις, δεν έχει και τόση σημασία με τι μοιάζουν ή τι αισθάνονται όσο το ότι μας κάνουν να νιώθουμε θεοί όσο δεν τους βλέπουμε κι αυτός είναι ο λόγος που, ακόμα κι αν μας χτυπήσουνε τη πόρτα, εμείς δεν θ’ απαντήσουμε, θα κάνουμε πως λείπουμε γιατί αλλιώς θα χάσουμε όλες τις υπεροπτικές ελπίδες δημιουργίας τους?

All around my home town
They try to chop me down
But the truth shall not forsake me
Take me up to higher ground

Λέω λοιπόν πως όσες σκέψεις και να περάσουν από το μυαλό σου finally connected, τις γνωρίζεις όλες, μια μια από πριν, εσύ τις συντηρείς, εσύ τις διατηρείς κι εσύ θα τις καταψύξεις, όπως κάνουμε άλλωστε όλοι από πάντα, σαν να ‘χουμε ένα πατάρι συναισθημάτων που στοιβάζουμε όλα τα παλιά πράγματα? Και ξέρεις ρε, εσένα που δεν σε λένε Μαρία, πάντα στους ίδιους δρόμους θ’ ανηφορίζουμε, πάντα θα κρύβουμε τα τσιγάρα μας, πάντα μέσα σ’ ένα κουτί το χειμώνα τη θάλασσα θα βλέπουμε μα ποτέ, ούτε συ, ούτε γω, δεν θα κάψουμε τα κουτιά, δεν θ’ αλλάξουμε τους δρόμους, δεν θα πετάμε τα τσιγάρα μας πριν τ’ ανάψουμε? Ίσως μονάχα κανένα πρωινό προλάβουμε να κάνουμε καμιά βόλτα έξω από κανένα νεκροταφείο, έτσι ρε συ, για να χαζέψουμε τίποτα φθυσικά κίτρινα λουλουδάκια που χουν απομείνει ανάμεσα σε ξερές πλάκες πεζοδρομίων?

And yooooou-ooooo
You’re the light when the feeling is dark
You’re pretending the game is a race
Because you’re born and you’ll die in my heart

Γιατί είναι εύκολο και εναλλακτικό wonder να εξυμνούμε τον λύκο αλλά πόσοι αλήθεια θα μπορούσαμε να τον αναζητήσουμε, να τον δεχτούμε, να παλέψουμε γι’ αυτόν, να γίνουμε εμείς οι ίδιοι λύκοι απαρνούμενοι έτσι την όμορφη άσπρη προβιά της αθωότητας που μας φόρεσαν μόλις γεννηθήκαμε? Αναρωτιέμαι φίλε MotorBoy, πόσο καθημερινές είναι οι διαβατήριες τελετές και αν εμείς υποσυνείδητα τις τελούμε αναμεταξύ μας κι αν τελικά είναι εκείνες που μας νομιμοποιούν και που τελικά μας κάνουν κι εμάς κρατούμενους, μας κρατάνε στη συμβατικότητα, μας φτιάχνουν τη δικιά μας φυλακή και μας κάνουν να φερόμαστε όπως θα ‘πρεπε, κάνοντας τους ίδιους γύρους συνωστιζόμενοι στους καθημερινούς μας προαύλιους χώρους?

I don’t want to change the world
I only want to stop pretending

Σκέφθηκες γιατί ποτέ δεν κοιτάζουμε μανταλένα σ’ εκείνο το πίσω μέρος του μυαλού μας, σ’ εκείνο τον τάφο, εκεί που θάβουμε την αλήθεια μας βαθιά, ίσως γιατί φοβόμαστε μήπως καμιά μέρα ζωντανέψει και μας στοιχειώσει? Γιατί τελικά όταν κοιτάξεις τον συννεφιασμένο ουρανό, μπορείς να φωνάξεις ένα περιστέρι να κάτσει στην άκρη του παραθύρου σου και θα κάτσει εκεί να σου κάνει παρέα, γιατί είναι πιο εύκολο να ζητήσεις παρέα από ένα περιστέρι balidor παρά από έναν άνθρωπο μιας που το περιστέρι θα σου πει ακριβώς αυτό που θες ν’ ακούσεις ενώ ο άνθρωπος αυτά που δεν καταλαβαίνεις?

What you say? Come again
What you say? Come again now

Και ξέρεις Bitch girl η μαμά μας ήταν αυτή που φώναζε να μη μας ρίξουν το χαπάκι στο ποτό μας αλλά εκείνη, μας έριξε το δικό της χαπάκι στο γάλα μας κι έτσι μεγαλώσαμε έχοντας ακόμα την ίδια παιδική μαστούρα, μένοντας αιώνια έφηβοι αλλά μόνιμα ελλειμματικοί? Ναι TomBoy είναι αλήθεια αυτό, ποτέ μας δεν θα μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε εκείνο το παιδικό δωμάτιο που μεγαλώσαμε, ακόμα μέσα του ζούμε? Μένουμε πάντα weirdo να ψάχνουμε τα μαγικά μας ραβδιά για ν’ αλλάξουμε τη ζωή μας, γιατί βολεύει όλους μας να πιστεύουμε στα ραβδιά και να μην αλλάζει η ζωή μας, γιατί είναι πιο εύκολο να απαντάμε ο ένας στον άλλον αν πήρε το μάτι μας κανά ελεύθερο ραβδί παρά να ρωτάμε γιατί να χρειαζόμαστε ραβδιά?

I will never let you down
I’ll be right here beside you, hanging around
So if you think you let me down
You leave me here in silence, without a sound

Έτσι dawkinson ο πληθυντικός έγινε το όριο της μοναξιάς μας, εκείνη η γραμμή προστασίας της συνεχιζόμενης ασυνειδησίας μας, της ακατέργαστης βουβαμάρας μας, της διαιώνισης του ξένου? Κι ίσως razz μερικές φορές πράγματι η λογική να στραβώνει κι αυτά τα καταπληκτικά πράγματα, ακόμα και οι όμορφες πλευρές των προκλήσεων που κυνηγάμε, σταματάνε να δουλεύουν, αλλά όχι για πολύ, κάτι σαν εκλάμψεις, άλλοτε κάτι σαν σημάδια, ίσως μερικές φορές σαν εφιάλτες αλλά so what, μόνο για τόσο όσο να χρειαστεί να ξαναϊσιώσουμε τη λογική μας, συνεχίζοντας το παράλογό μας μέχρι την επόμενη φορά?

Change words
Ch-change verse
We change verbs

Γι’ αυτό Tr0l μπορεί και να λέμε περισσότερα όταν γράφουμε μόνο και μόνο επειδή δεν έχουμε τίποτα να γράψουμε, παρά όταν έχουμε κάτι να πούμε? Γιατί όταν τίποτα δεν έχει μείνει να εκφράσεις σου ‘ρχονται στο μυαλό όσα δεν θα ‘λεγες κι όχι ότι θα έπρεπε να πεις? Κι ίσως πάλι είναι καλύτερα να τα γράφεις το βράδυ και να τα σβήνεις το πρωί? Να ζει έτσι ο λόγος κρυφός τη ζωή μιας σταχτοπούτας, να διαχέεται στη νύχτα σαν την ομίχλη και να καθαρίζει το πρωί, αφήνοντάς μας έτσι την έννοια παρά τη ρουτίνα? Κι ίσως, λέω, κάπως έτσι να ζωγραφίζει κι ο sox, να ‘ναι πάντα νύχτα όταν ζωντανεύει τους ασπρόμαυρους εφιάλτες του σ’ ένα κομμάτι χαρτί, χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει γι’ αυτούς, τους αφήνει να μιλάνε μόνοι τους?

Cause why would I change
when there’s no one to play
the time?

Γιατί ρε φίλε άσπικ, πώς να στο πω, είχαμε κάτι τραβήγματα αυτές τις μέρες κάτι φίλοι σ’ ένα άλλο μαγαζί και θυμήθηκα τα δικά μας τα παλιά, σ’ εκείνο το μπουρδελομάγαζο, θυμάσαι? Και σκέφτηκα πως είναι δύσκολο ν’ ακούσουμε τον άλλον τελικά σ’ αυτό εδώ το μέσο κι εξαντλούμε τη σκληράδα μας ενώ ίσως δεν είμαστε έτσι, μου θυμίζει τη συμπεριφορά που έχουν οι κουφοί, δηλαδή φωνάζουν επειδή δεν ακούνε οι ίδιοι, ή σχεδόν έτσι, αλλά τελικά πρέπει να τα λέμε όσα κρατάμε μέσα μας, δεν ξέρω ποια στιγμή αλλά πρέπει να τα λέμε, αλλά πάλι δε ξέρω πως γίνεται κάθε φορά, ίσως είναι τ’ απωθημένα του πραγματικού, η εξουσία του εικονικού, ξέρω γω πως μπλεκόμαστε έτσι, να μας πάρει ο διάβολος και ξανάσκεφτόμουνα πως όταν κάπου μπλέκεις λένε πως μαθαίνεις και κάτι, εγώ να σου πω την αλήθεια όπου κι αν έμπλεξα τίποτα δεν έμαθα, αλλά τέλος πάντων, μου ‘ρθε να τα πω τώρα που ξενύχτησα και κοίταζα εκείνες τις παλιές οικογενειακές φωτογραφίες που ‘χαμε βγάλει όλοι μαζί, αλλά ναι, ας μη ξεχνιόμαστε άλλο, θα μας δει κι ο ανηψιός σου και θα μας μουτζώσει, περισσότερο εμένα δηλαδή γιατί εσένα λέει σ’ εκτιμάει, έχουμε και το κοινό κι είναι κι αυτό το ρημάδι το σχοινί τριμμένο απ΄ τον βρωμόκαιρο έτσι που…

…είπα σήμερα το βράδυ ν’ ακροβατήσω εκτός προγράμματος, στα γρήγορα, μεταξύ μερικών από αυτούς που μου αποσπούν την προσοχή με τα δικά τους ακροβατικά και λέω και καμιά κουβέντα μαζί τους στα παρασκήνια ή στη σκηνή, τώρα είναι κι άλλοι αλλά…

…περισσότερο λυπήθηκα που ‘ρθε το πρωί και ξαναδιαβάζοντας ότι έγραψα το βράδυ, είδα πως δεν μίλησα για σένα, ξέχασα εσένα τον ανώνυμο, που στέκεσαι καμιά φορά και διαβάζεις καμιά γραμμή, εσένα που ήρθες για να βρεις απαντήσεις που δεν έχω, εσένα που τελικά με κοιτάζεις αμήχανα πίσω από μια οθόνη κι αναρωτιέσαι πάντα ένα γιατί, θα σου δώσω λοιπόν το γιατί που ζητάς αλλάζοντας σ’ αυτό το κείμενο όλες μου τις μοναχικές τελείες με ακατανόητα ερωτηματικά, ελπίζοντας περισσότερο μήπως κι εσύ κάποτε σταματήσεις ν’ απαντάς και με ρωτήσεις και θα σου αφιερώσω κι αυτό το τραγούδι που παίζει ασταμάτητα στο μυαλό μου από χτες που τ’ άκουσα, σε σένα λοιπόν την ανώνυμη Karry, την οποιαδήποτε Karry, που δεν σε ξέρω, που δεν θα σε μάθω, που δεν θα δω ποτέ τα μάτια σου αλλά που ξέρω πως εσύ με μαθαίνεις περισσότερα απ’ ότι εγώ?