Posted at 04-11-2008 @ 12:54 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ο δρόμος είναι σαν τις σκέψεις του ανθρώπου. Αλλάζει συνέχεια ανάλογα με το περιβάλλον, δεν μένει ποτέ ίδιος κι όσο τον κοιτάζεις ποτέ δεν τελειώνει. Προσπαθείς ν’ ακολουθείς έναν ειρμό, να μη χαθείς στο χρόνο που τρέχει πίσω σου, διαλέγοντας εσύ το τέλος.
- Η χώρα των Trols
Η εθνική ήταν πάντοτε ένα πρόβλημα, δεν είναι ποτέ όμορφη, σκοπός της άλλωστε να είναι πρακτική. Μα πόσο πρακτικός μπορεί να είναι ένας δρόμος που αντί να σε ξεκουράζει, σε κάνει να χάνεις τον «ύπνο» σου και σε τρομάζει? Ευτυχώς που σταμάτησε στη Λάρισα μαζί με την ανάσα μου από το καυτερό «ρολό» της ύποπτης εργατο-ταβέρνας που βρέθηκε στο δρόμο. «Την επόμενη φορά θα το σβήσω με κρασί», σκέφτηκα τραβώντας προς Ελασσόνα. Οι επαρχιακοί δρόμοι από την άλλη είναι πολύ καλύτεροι αλλά μόνο τις ώρες που οι «τοπικοί» κοιμούνται. Σε άλλη περίπτωση θα προτιμούσα να με καταδιώκουν περιπολικά, νομίζοντας πως έχω ληστέψει το παρακείμενο υποκατάστημα της Εθνικής. «Ευτυχώς που είμαι περίεργος», σκέφτηκα ακροβατώντας στη γέφυρα του Αλιάκμονα.
Κρεμασμένος στο μπαρ, ακουμπώντας στη μεταλλική μπάρα, χαζεύοντας μια παλιά φωτογραφία του «Λάκη με τα ψηλά ρεβέρ» (έτσι τον λέγανε κάποτε) και μετά την νιοστή μπύρα, σκέφτηκα πως θα προτιμούσα να φύγω από κει τελείως χάλια, υποβασταζόμενος από το local Trol της περιοχής. Ευτυχώς όμως που το ένστικτο επιβίωσης με κράτησε κι έτσι δεν κατέληξα σε κοντινό παγκάκι, σκεπασμένος με εφημερίδες. Κατάφερα λοιπόν να σύρω τα πόδια μου μέχρι το σημείο όπου είχα σημαδέψει τον τόπο της κατάληψης. Ακόμα όμως κι εκεί χρειάστηκε να αντισταθώ στις δυνάμεις καταστολής που με ύπουλο τρόπο προσπάθησαν να με κρατήσουν ξάγρυπνο τη νύχτα. «Θα ‘ταν όμορφο να σε ξυπνάνε οι καμπάνες κάθε Κυριακή», σκέφτηκα το πρωί, λίγο πριν αρχίσω τα αγουροξυπνημένα μου γαμωσταυρίδια.
Το να πίνεις τον πρωινό σου καφέ με φίλους είναι πολύ καλύτερο από το να τον πίνεις μόνος. Ακόμα καλύτερο είναι όταν, λίγο μετά, βρίσκεσαι στην άκρη μιας γέφυρας και χαζεύεις μαζί τους τη πυκνή ομίχλη της λίμνης. «Ούτε εμένα μ’ αρέσουν οι αποχαιρετισμοί», είπα και πέρασα τη γέφυρα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Άλλωστε τώρα έμαθα το δρόμο.
- Ο σκοτεινός άρχοντας
Οι οδηγίες ήταν σαφείς, ανέβα πάνω από το χωριό και κάποια στιγμή θα βρεις άσφαλτο, συνέχισε και λίγο μετά στρίψε εκεί που έχει χώμα. Μετά ίσα πάνω, λίγο μετά ίσα κάτω και μη σταματήσεις ακόμα κι αν νομίζεις ότι δεν υπάρχει δρόμος. Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως αυτό το «πράγμα» στο οποίο κινείσαι δεν είναι δρόμος παρά εκπαιδευτικό μονοπάτι για μαθητευόμενα νεαρά κατσίκια που θέλουν να μυηθούν στην τέχνη της ορειβασίας. Δυστυχώς οι τουρμπίνες του Ρώσου προειδοποιούν συνεχώς τα διερχόμενα άγρια ζώα κι έτσι δεν καταφέρνω να διακοσμήσω τις γρίλιες της μάσκας με αθώα πτώματα μικρών ανεγκέφαλων λαγών. «Ίσως την επόμενη φορά το ανέβω με τα πόδια έχοντας και μια μεγάλη απόχη», σκέφτηκα οικολογικά την ώρα που έβλεπα νεαρή παρέα πεζοπόρων περιπατητών, που αντί να ξεσκίζεται στο βουκολικό σεξ, αυτοφωτογραφιζόταν ναρκισσιστικά σε μια μικρή κορυφή.
Ένα μεγάλο μπράβο χρωστώ στον ευγενή κύριο που έπλενε το αυτοκίνητό του και επιβεβαίωσε πως ο πλοηγός μου διατηρούσε τη σωστή πορεία στη μέση του πουθενά. Αργότερα έμαθα πως όλος ο πληθυσμός που διατηρούσε τις «αγροικίες» τους εκεί ήταν όλοι κολλητοί του νομάρχη, ο οποίος έφτιαξε ολόκληρο αυθαίρετο οικισμό ικανοποιώντας το δημόσιο αίσθημα. «Εμείς τα καθάρματα φυτρώνουμε παντού!», σκέφτηκα πρόσχαρα καθώς ακολουθούσα τη ροή του ποταμού.
Κάθε τόπος έχει τον τοπικό του σκοτεινό άρχοντα. Δεν υπάρχει περίπτωση να του κρυφτείς μιας και συνήθως σε βρίσκει εκείνος, λίγο μετά αφότου περάσεις τα σύνορα απαγορευμένων –για τους κοινούς θνητούς- περιοχών, σταματημένος για κατούρημα. Ευτυχώς εκείνη την ημέρα ήταν η γιορτή του αγριογούρουνου και οι ιθαγενείς είχαν ήδη βάλει στη θράκα τεράστια κομμάτια στα εγκαταλελειμμένα ΣΚΟΤΕΙΝΑ. Έτσι μπόρεσα να ανακατευτώ με τους υπόλοιπους γαλάτες –ίσως να βοήθησε και η Ρωσίδα χορεύτρια- και να παρακολουθήσω τον παραδοσιακό επιτραπέζιο χορό της περιοχής κατά τον οποίο όλοι χορεύουν καθιστοί και τρώγοντας, συναγωνιζόμενοι στο ποιος θα πεθάνει πρώτος από χοληστερίνη. Η μουσική παίζεται από παραδοσιακά κρουστά -κουταλοπήρουνα τα ονομάζουν σε ρυθμό cow punk- πάντα σε αρμονία με το φυσικό περιβάλλον ενώ διακοπές γινόντουσαν μόνο για τις αναγκαίες τιμητικές σπονδές. «Υποστηρίζω την ανεξαρτησία των αυτόχθονων λαών» βροντοφώναξα την ώρα που αναρωτιόμουνα πως θα μπορούσα να ειδοποιήσω την αστυνομία.
Πολύ αργότερα κατέληξα να ροβολώ χαρούμενα την ασφάλτινη κατηφόρα της επιστροφής, ακολουθώντας υπομονετικά τις πινακίδες WPLB του προπορευόμενου άρχοντα τον οποίο –η αλήθεια είναι πως- δεν τόλμησα να προσπεράσω, φανταζόμενος το τέλος του προηγούμενου που το τόλμησε, βλέποντας με τρόμο τα ίχνη κουφαριού στο πίσω μέρος της χρυσόχρωμης λαμαρίνας. «Καιρός να δω τα e-mail μου», αναλογίστηκα λίγη ώρα μετά στο μοναδικό ανοιχτό café-bar απέναντι από το κάστρο, όπου χάζευα 13χρονους να στρίβουν τσιγάρα πίνοντας και βρίζοντας τριγύρω μου.
- Ο δρόμος της απόγνωσης
- Μάστορα, ν’ αφήσω τον Ρώσο εδώ για κανά δεκάλεπτο?
- Άστον και μέχρι το βράδυ!
- Να πάω μέχρι το ποτάμι θέλω να κάνω κανένα τσιγάρο.
- Να πας, αλλά κοίτα να κλειδώσεις καλά και να μην αφήσεις πράγματα μέσα γιατί θα στο αδειάσουν μέχρι να γυρίσεις.
- …
Δε λέω, είχα ελπίδες, μου ‘κλεισε το μάτι εκείνη η γκόμενα στα Τέμπη αλλά πως στο διάβολο να περάσω τη γέφυρα όταν ένιωθα καμιά 30αριά ζευγάρια μάτια να περιμένουν πως και πως την ευκαιρία να μου αρπάξουν τα ψιλά για τα διόδια, το παλιό μου sleeping bag και το extra πακέτο με τα τσιγάρα που είχα αφήσει πίσω. Αγχώθηκα κι αυτές οι δουλειές δεν γίνονται έτσι. Κι αν ήταν κι αυτή στο κόλπο? Την χαιρέτησα ευγενικά ορθώνοντας το μεσαίο μου δάχτυλο ψηλά. «Die motherfuckers» γρύλισα τραβώντας το δρόμο της επιστροφής.
Πολλές ώρες μετά πνιγόμουνα στον περιφερειακό αυτοκινητιστικό χείμαρρο, παρέα με εκατομμύρια τετράτροχους πολιτισμένους γάιδαρους, νιώθοντας περήφανος για την υπέροχη ζωή που απολαμβάνουμε όσοι μεγαλώσαμε σε τούτη τη πόλη…
04-11-2008 @ 13:35
Σχέδιο εξολόθρευσης υπήρχε πάντως.
Και γκίνες και εκκλησίες κ σταυροί δίπλα και τέτοια spooky things ενώ υπήρξε τελευταία ευκαιρία η πυκνή ομίχλη και άντε να βρεις κατά που κατέληξαν οι δownunders μετά…
Αλλά περίεργη ψυχολογία τρολς κτλ, λέμε ότι οκ εδώ υπάρχει μια ελπίδα τούτος (λολ) ο δownunder να ασπαστεί τη φιλοσοφία των s, γιατί το ‘χει λίγο όπως και να το κάνεις, και έτσι ο υποφαινόμενος δownunder δεν κατέληξε σε κανένα χωριό σκοτεινό ή υπολίμνιο παρέα με γουλιανούς.
Τί Μόρνα, τί Μορντόρ έχω να πω κατά τ άλλα.
Φω-το-γρα-φί-ες
Φω-το-γρα-φί-ες
Φω-το-γρα-φί-ες
04-11-2008 @ 13:47
“Φω-το-γρα-φί-ες” αλαλάζει το πλήθος παραβλέποντας τον διακριτικό ρόλο του περιηγητή, αποσκοπώντας στην εφήμερη δόξα. Μα αν για κάτι μετανιώνω οικτρά είναι που δεν αποθανάτισα την ασύστολα ραντισμένη με ταμπάσκο… πίτσα! Ας είναι όμως, νεξτ τάιμ θα φροντίσω να μην μου καεί το φιλμ της ψηφιακής μου μηχανής…
05-11-2008 @ 15:34
Οι «τοπικοί» της ουρδίας ουδέποτε υπήρξαν πρόβλημα.
Δηλαδή τους προκαλώ ανοιχτά και με την κάνουλα στα 2/4.[Εξαιρείται το δίδυμο Glf - Paf, είτε μαζί, είτε χωριστά - πάντα respect στους πρωταθλητές της Ν2].
Εκτός κι αν ισχύει η θεωρία μου ό,τι οι επιδόσεις τους περιορίζονται σε αμεριμνοαμέριμνα εκδρομικά - περιηγητικά, τεχνολογικά θαύματα του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Όπως και να έχει, το μόνο που μπορώ να δηλώσω υπεύθυνα είναι:
Ανθ’ υμών Ντιούσντ!!!!
Άκου μακρυά η Κατερίνη…
Θα φταίω τώρα ν’ αρχίσω κανένα φαλοκρατικό παραλήρημα?
06-11-2008 @ 08:53
Λοιπόν BBC ευκαιρία να αποδείξεις τα μεγάλα λόγια! Την επόμενη φορά θα κανονίσουμε να πάμε μαζί! Για να δούμε πόσο θ’ αντέξεις στο βορρά.
06-11-2008 @ 09:49
Ούρδα μπιμπι είσαι κ φαίνεσαι
κ μάλιστα ανάλατη,
που θα πεις τους σιαπάν και ούρδες,
ου ρε,
λύκε γκαβέ,
ντου
ντου!
(Νταξ’ να λέμε την αλήθεια, ούτε εγώ κατάλαβα τι έγραψες.
Εκτός από την μισογεμάτη κάνουλα.
..That, I can even picture)
06-11-2008 @ 11:37
Είπα κι εγώ -που χάθηκε το ρεμάλι; Τσου ρε Αθηναίοι Γκάγκαροι που ερχόσαστε με τις τζιπάρες σας και μαγαρίζετε τα αυθαίρετά μας στα βουνά!
Και μια συμβουλή -μην πολυκυκλοφορείς βόρεια με τον Ρώσσο επειδή μαθαίνω οτι εκεί πάνω ο Λιακόπουλος έχει τρελή απήχηση -πρόσεξε μην νομίσουν οτι επελαύνει το ξανθό γένος και βγουν στους δρόμους πίσω σου!
06-11-2008 @ 14:42
Μπα, μπορεί να ‘μαστε γκάγκαροι αλλά είμαστε παράλληλα άρτια εκπαιδευμένα ταξικά κομάντα και τους τρομάζει λίγο αυτό γιατί μπερδεύονται. Κανα δυό γιουρούσια ΣΕ μιΛάω να κάνω και να δεις που θα ΜΕ στείλουνε e-mail τα κλειδιά των πόλεων που διανυκτερεύω! Αρμαθιά ολόκληρη θα κάνω ΣΕ λέω!
07-11-2008 @ 09:11
Αν και ο BBC είχε δεσμευτεί να συντονίσει εκδρομικό γκρουπ με προορισμό επαρχιακό τοπωνύμιο και μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα (:p), προτείνω να αναλάβεις την πρωτοβουλία, μπας και ξεκουνηθούμε τα γερόντια και ξανανιώσουμε -λίγο-.. :!)
Και εις άλλα με υγεία, Master
08-11-2008 @ 17:56
Προτείνω να μαζευτούμε, να κάνουμε τον WPLB νομάρχη (ψήφος τώρα στον ΜαυροΓουΠουΛουΜπου), ν’αποκτήσουμε το δικό μας αυθαίρετο και να ζήσουμε ευτυχείς γυρίζοντας ταινίες βουκοΛικού σεξ!
09-11-2008 @ 05:03
τι κριμα που ο φιλντιουσντ εφυγε νωρις
το δασος ηταν πανεμορφο εκεινο το απογευμα . Ετοιμο να τον δεχτει ….
πυκνο , υγρο και σκοτεινο .Ησυχο καθως η ομιχλη επνιγε καθε ψιθυρο ….καθε κραυγη . Μονο το κελαρισμα των μαυρων (λογω των προπερσινων πυρκαγιων ) νερων του Μορνιώτικου,
που χτυπιουνται πανω στα βραχια, ακούγονταν εκτος απο την κλαγγη των μαχαιροπηρουνων , αλλα κι αυτο θα σταματουσε μολις θα ανηφοριζαμε λιγο προς το δασος πανω απ’ το φραγμα .
Ουτε τα πουλια δεν τολμουν να διαρρηξουν το πεπλο της σιωπης εκει πανω . Σωπαινουν κι αυτα συμμετεχοντας στο δραμα του βιασμου της φυσης απο την ασφαλτο και την τεχνολογια …..στο ονομα της λατρειας του δυτικου πολιτισμου και της ευημεριας που αυτος ειναι ικανος να προσφερει σε οσους τον ασπαζονται , ακολουθωντας πιστα τις τελετουργιες που αυτος επιβαλλει εν ειδει νεας θρησκειας . Αλλωστε δεν μπορει κανενας τρελλος να αμφισβητησει την ορθοτητα των αποφασεων των εκλεκτων του λαου, οταν μαλιστα αυτοι νομιμοποιουνται απο διαδικασιες που προβλεπει το , κατα κοινη ομολογια των σοφων πανεπιστημιακων δασκαλων, καλυτερο δυνατο πολιτευμα …βλεπε κοινοβουλευτισμος , βλεπε αυθαιρετες βιλιτσες στο βουνο για τους εκλεγμενους και τους εκλεκτορες τους , στα πλαισια μιας στρεβλης αντιληψης της αποκαταστασης της σχεσης του ανθρωπου με τη φυση .
Ηθελα να τον ξεμοναχιασω και να του δειξω τις τεραστιες σημυδες που ομοιες τους δεν υπαρχουν πουθενα στην ελλαδα. Να του δωσω να καταλαβει πώς ο πολιτισμος δεν απομακρυνει απλα τον ανθρωπο απο τη φυση, αλλα “προστατευει” , σαν καλος νταβατζης ,τον ανθρωπο απο τη Φυση Του, δημιουργωντας ενα φοβικο , ηθικονομικοπολιτικοτεχνολογικο συμπλεγμα . Στερωντας τον ταυτοχρονα απο καθε δυνατοτητα επαφης με τον βαθυτερο , σκοτεινο εαυτο του και απο καθε ελπιδα να ζησει ελευθερος .
Πριν καμμια τριανταπενταρια χρονια τις φυτεψε καπου εκει πανω απ τα Σκοτεινα το δασαρχειο και τωρα μεγαλωνουν μαζι με τις ντοπιες οξιες και τις βαλανιδιες προσφεροντας στεγη στα τελετουργικα κυνηγια των ιθαγενων της περιοχης και στις γιορτες- οργια εκδοροσφαγης και διαμελισμου που τα ακολουθουν.
Ειχα οργανωσει μια τετοια μικρη τελετη για χαρη του φιλου μας εχοντας εξασφαλισει την συμμετοχη αρκετων ορεσειβιων , νεοπαγανιστων οπαδων και συναγωνιστών μου .
Η τελετη λοιπον αναβληθηκε μεχρι την επομενη φορα που καποιος αθηναιος φιλος θα ερθει να μας επισκεφτει με το ενεργοβορο μηχανοκινητο θηριο του….
………..ελείψει αγνου θηραματος- σφαγίου ο λευκος χιτωνας ξαναμπηκε στο ντουλαπι και περιμενει καποιον αλλο τυχερο να τον φορεσει .
Ας ειναι….ο χρονος ειναι παντα με το μερος του υπομονετικου κυνηγου .
Ειναι κριμα και αδικο λοιπον , που δεν εμεινε λιγο ακομα στα ομορφα μερη μας αυτος ο αγνος ανθρωπος .
10-11-2008 @ 12:44
wplb
ρισπέκ!