Το αριστερό μου χέρι παραπονιόταν συνεχώς. Δεν ήθελε ταξίδια, ήθελε άραγμα και ησυχία. Από την άλλη το δεξί τρωγότανε, δεν μπορούσε να κάτσει ήσυχο. Αποφάσισα λοιπόν πως ίσως να τα ξεγελούσα και τα δυο για περίπου χίλια χιλιόμετρα μουσικής ιστορίας, μιας και εκείνο το πρωινό δεν μ’ έπιανε ύπνος. Λάθος μου. Από κείνα που δεν μετανιώνω.

Η αρχή βέβαια φάνηκε από το κόκκινο τζαζ-μομπάιλ-ρέντιο-στέησον-1 που απείχε από το έδαφος μόλις 3 εκατοστά, όση δηλαδή ήταν η διαδρομή της πετρώδους ανάρτησής του. Αυτό πράγματι δεν άρεσε στο χέρι μου αλλά επίσης δεν άρεσε και στα πολυταξιδεμένα μου νεφρά τα οποία απαιτούσαν συχνές στάσεις ή ουροκαθετήρα (που όμως ήταν δύσκολο να βρεθεί λόγω αργίας).

Η διαδρομή ήσυχη και ειρηνική. Γι’ αυτό φρόντιζαν περισσότερο οι στρατιωτικές φάλαγγες που βρίσκαμε στο δρόμο μας με εκείνα τα άδεια μακριά καμιόνια που χρησιμεύουν για να μεταφέρουν τεθωρακισμένα βαρέως τύπου, παρά ο καπετάνιος που διαρκώς δήλωνε: «το καινούργιο τζαζ-μομπάιλ-γιου-ες-μπη-2 θα ΚΑΙ usb θύρα!».

Αυτό βέβαια το έλεγε επειδή οι επιλογές που είχαμε κατά τη διάρκεια της διαδρομής ήταν δυό, είτε να ακούσουμε όλη την ιστορία του blues ξεκινώντας από πολύ παλιά και φτάνοντας μέχρι ακόμα πιο παλιά, είτε να συνδέσουμε κάποια ηλεκτρονική συσκευή ώστε να εκπέμψουμε μουσική στο τζαζ-μομπάιλ-ρέντιο-στέησον-1 την οποία θα ακούγαμε σε συγκεκριμένη συχνότητα στο ραδιόφωνο!

Με άλλα λόγια είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε ραδιοφωνική εκπομπή (την οποία βέβαια θα ακούγαμε μόνο εμείς) με μόνο σκοπό να ακούσουμε έστω κάτι διαφορετικό. Δυστυχώς όμως η ραδιοφωνική προσομοίωση στέφθηκε με πλήρη επιτυχία προσομοιώνοντας ακόμα και τα παράσιτα της εθνικής οδού, τις διακοπές μέσα στα τούνελ καθώς και την ποιότητα ΑΜ στην μπάντα των FM (μοναδική εμπειρία!).

Κάπου εδώ θα με πείτε παράξενο και πράγματι είμαι. Γινόμουνα όμως αμέσως γλυκό παιδί όταν έβρεχα τον λάρυγγά μου με ζεστό καφέ σε κείνα τα πλαστικά μαγαζιά κατά μήκος της εθνικής, όπως επίσης εκτίμησα δεόντως την μηλόπιτα η οποία έδεσε με τη στιγμιαία κατανάλωση του μαλιακού, αποφεύγοντας στο τσακ τα 18 καλαματιανά, προσπερνώντας τη Στυλίδα με κόκκινο φεγγάρι. Ευτυχώς που η πίσω θέση προσφέρει χαρά στον περιθωριακό ταξιδιώτη που ψάχνει με αγωνία το κλιπ της ζώνης ασφαλείας, το οποίο βέβαια βρίσκεται θαμμένο σαράντα και πλέον χρόνια κάτω από το βαθύ (του) κάθισμα.

Κάμποσα χρόνια μετά από το πρωινό μου ξύπνημα φτάσαμε στην Κατερίνη όπου η κόκκινη λαθρεπιβάτισσα σε αγαστή συνεργασία με τον λαθροκαπετάνιο επέβαλλαν την βόλτα μετά φαγητού στην παραλία της Κατερίνης, αφήνοντάς με να διαδηλώνω χωρίς νόημα πως η Κατερίνη δεν έχει παραλία. Παρόλα αυτά βάφτισαν την πρώτη παραλία που βρήκαμε Ολυμπιακή και καταβρόχθισαν αδηφάγα το γεύμα υπερπολυτελούς εστιατορίου, που αναζητούσε αθώους και νότιους καγκουρο-ταξιδιώτες.

• Tman’s Kingdom!

Εδώ τα πράγματα είναι απλά, ο Tman ήταν ο άνθρωπος που μας έβγαλε από όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Ο μαγικός ζωμός των γαλατών είναι η μαλαματίνα χρόνια τώρα αλλά -δυστυχώς- καμία επίδραση στο πονεμένο μου χέρι δεν είχε. Παρόλα αυτά συνόδευε μια χαρά το σουβλάκι-γουρουνοπούλα το οποίο σερβίρεται με μπόλικο πιπέρι και ανακατεμένες παπαρο-λιωμένες καυτερές πιπεριές, ιδανικό για όσους αντιμετωπίζουν προβλήματα στομάχου ή/και χοληστερίνης.

Φυσικά ο Tman φρόντισε και για την ξενάγησή μας στο ήσυχο καταγώγιο όπου ο εγγονός του Lemmy έκανε σιωπηλός το δικό του πρόγραμμα, ακριβώς δίπλα από την μαύρη πειρατική σημαία, κάνοντάς μας να μοιάζουμε Σομαλοί σε επιχείρηση κατάληψης δεξαμενοπλοίου. Κάπου στην αναρρίχηση το χέρι μου με πρόδωσε κι έτσι ξενύχτησα δίπλα στο νεαρό μπουμπούκι, που κοιμόταν βαθιά, περιμένοντας τη λύτρωση της ζεστής πρωινής κρεμομπουγάτσας.

• Tr0l’s Doom!

Εδώ τα πράγματα περιπλέκουν μιας και η άφιξη μας στο παγκοσμίως άγνωστο ταβερνείο μας επέβαλε την αναπαράσταση κωμικών ρόλων του ελληνικού κινηματογράφου. Φυσικά σκεφτόμασταν απεγνωσμένα μικρή ολιγόλεπτη διακοπή από τούτη τη ζωή αλλά οι βίκιγκς ποτέ δεν σταματούν. Άλλωστε οι Norns εξουσιάζουν τη μοίρα των θνητών κι έτσι βρεθήκαμε για καφέ και καπακο-μπύρες στα λημέρια τους. Φυσικά ο καπετάνιος (όπως όλοι οι πολυταξιδεμένοι καπεταναίοι) επέμενε την συνέχιση των σπονδών σε παρακείμενο λημέρι, πράγμα που επιτεύχθηκε με πολύ κόπο.

Ακόμα όμως κι εκεί οι βίκιγκς μίλαγαν μια δική τους γλώσσα που εγώ -να πω τη μαύρη αλήθεια- καθόλου δεν καταλάβαινα. Καταλάβαινα όμως καλά πως έπρεπε να ξεκουράσω το χέρι μου και τα νεφρά μου γιατί ήξερα πως το μυαλό μου ήταν χαμένη υπόθεση, κάπου μεταξύ του CD No43 και του CD No44 το επόμενο ακριβώς πρωινό. Μοναδική ανάσα ο καπνός του τσιγάρου που ρούφηξα κατά την μικρή βόλτα στην λίμνη, χαζεύοντας το νερό.

Κάπου εδώ θα ‘πρεπε να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που συνταξίδεψα και τους ανθρώπους που συνάντησα αλλά σκέφτηκα να τους στείλω όλους στο διάολο για μην έχουμε καμιά τυπική υποχρέωση μεταξύ μας ώστε να επαναλάβουμε πιο εύκολα τα ταξίδια και τα πιώματα, πάντα το ίδιο άγνωστοι μεταξύ μας, χωρίς λόγο και αιτία, χωρίς υποχρέωση και πάντα ακουμπισμένοι σε μια μπάρα, φτιάχνοντας μικρές φευγαλέες εικόνες. Να θυμάστε όμως, την επόμενη φορά θα ‘μαι προετοιμασμένος!

Sponsors: Tman § WPLeftyBoy § Maimous § Tr0l § Fiery Fairy § Telson § Weirdo § Blues with the Healer § DeUCeD.