Posted at 15-05-2009 @ 11:13 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κοίταζα τις τελευταίες μέρες το εκκαθαριστικό μου. Πλήρωσα 250 ευρώ σε απεργίες και στάσεις του προηγούμενου χρόνου. Όχι πως το μετάνιωσα, το αντίθετο. Δεν έχω πιάσει βέβαια το ρεκόρ όπως τότε με τα αντιπολεμικά του ΙΡΑΚ αλλά έχω σταθερή επίδοση.
Προχτές είχε πάλι 24ωρη και καλό καιρό, τ’ αποφάσισα λοιπόν να κάνω μια μεγάλη βόλτα. Το καταναλωτικό μου φάντασμα προσπάθησε να μ’ εγκλωβίσει στα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα των μοντέρνων ναών καλής πίστης αλλά κι αυτό κουράστηκε τη συνεχή γυροβολιά φέρνοντάς μου στο νου μια λέξη: Μικρολίμανο.
Ο Ρώσος βέβαια μες την τρελή χαρά, κακοστρωμένοι ή/και κακοτράχαλοι δρόμοι με περίεργες στροφές και κάμποσα φουγάρα της ΔΕΗ, σημάδι που πρέπει να χεις στο νου για να το βρεις αλλιώς μένεις κολλημένος σε όλα όσα σ’ έκαναν να φτάσεις μέχρι εδώ και θα ‘ναι κρίμα. Ντελένια πάντως ψέλλισε ο ντόπιος και ποιος ήμουν εγώ να πάω κόντρα στους τοπικούς.
Ζέστη αρκετή και κάμποσο ψάξιμο μ’ έφερε σε κείνο τον μικρό κόλπο. Ντελένια λέγανε το μαγαζί, Ντελένια και τη ψαρόβαρκα μπροστά του. Ένας κρύος καφές κάτω από τη σκιά παλιάς ψάθινης ομπρέλας ήταν ότι χρειαζόμουν. Αφέθηκα στο αεράκι να φιλοσοφώ, χαζεύοντας το συνταξιούχο να προσπαθεί να κουμαντάρει το κόκκινο κανώ του και την ψαρόβαρκα να κουνιέται αμαρτωλά μπροστά στα μάτια του προφήτη Ηλία.
Δεν μπορώ να πω πως έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει, ούτε μπορώ να ισχυριστώ πως έζησα την μοναδικά υπέρτατη εμπειρία. Όμως η ήσυχη παραλία μου θύμισε την ηδονοβλεπτική συνεύρεση του Μαραθώνα και οι ώρες αυτές μ’ έκαναν να συζητήσω για το πως οι άνθρωποι που δεν έχουν αποδεχτεί την δική τους διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα, ωθούνται στο να συμπεριφέρονται στους άλλους φορτώνοντάς τους όσες κοινωνικές ενοχές φοβούνται οι ίδιοι να συνειδητοποιήσουν πως τους περιβάλλουν.
Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί αδυνατούμε να εντοπίσουμε τον δικό μας παρατηρητή, μένοντας έτσι άπραγοι να παρατηρούμε τους άλλους. Κι αν ποτέ έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του αναγνωρίζουμε σε αυτόν εκείνον που τελικά δεν θέλουμε αλλά είμαστε. Η πρώτη μας αντίδραση είναι η πιο εύκολη διέξοδος: η αποστροφή. Η δεύτερη: η επιστροφή. Η τρίτη και μάλλον τελευταία: η ταύτιση. Τότε φτάνει η στιγμή που κοιτάζοντας τον εαυτό μας βλέπουμε αυτόν που θέλουμε αλλά δεν είμαστε.
Για μια στιγμή ονειρεύτηκα πως έμεινα εκεί μέχρι το πρώτο επόμενο φως αλλά όσο αφήνουμε τα ξυπνητήρια να μας τρυπάνε το μυαλό, οι ανάσες στη ζωή μας θα ‘ναι μικρές, κοφτές και σύντομες. Φτάνει να μπορούμε να τις παίρνουμε που και που…
15-05-2009 @ 11:26 [ID:10621]
Και πού να δεις τι γίνεται όταν αυτός που θέλουμε να είμαστε, είναι αυτός που θέλουμε οι άλλοι να βλέπουν ότι είμαστε, ή αυτός που πιστεύουμε πως θέλουν οι άλλοι να είμαστε.
Μπέρδεμα…
ΥΓ Πού θα πάει, δεν θα σε πετύχω τυχαία σε καμιά εξόρμηση? Να κάνει παρέα κι ο Ρώσος με το ημιφορτηγό?
16-05-2009 @ 17:57 [ID:10635]
250 ε; Κάνεις και τις στάσεις δηλαδή; Μπράβο καμάρι μου -κάποτε θα γίνω σαν εσένα!
Δηλαδή, για να ‘χουμε καλό ρώτημα ξέρεις τι θέλεις κι άρα ξέρεις τι θέλεις να είσαι; Επειδή εγώ μόνο τι δεν θέλω ξέρω και δε μένει χώρος για τα υπόλοιπα. Κι αν υπάρχει εκεί πέρα κανένας παρατηρητής -ρίχτου μια να πάει παραδίπλα, να μη σου κόβει το χώρο.
18-05-2009 @ 08:14 [ID:10644]
Δεν ξέρω ποιος θα ήθελες να είσαι, ως παρατηρητής πάντως, θαυμάζω αυτόν που βλέπω πως είσαι..
;0)
18-05-2009 @ 11:31 [ID:10646]
Πολύ διασκεδάζω με τις κρίσεις σεξουαλικής (και γενικότερης) ταυτότητας και μάλλον όχι γιατί δεν έχω η ίδια αναρωτηθεί εκτενώς ή δεν έχω ζοριστεί γι’ αυτό.
Αν και στην τελική μάλλον πιο πολύ το έχω διασκεδάσει. Να με βλέπω να αναρωτιέμαι, να δοκιμάζω, να γίνομαι πράγματα που δεν φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να είμαι ή που νόμιζα ότι δεν ήθελα να γίνω, να ανακαλύπτω, να τα χάνω και να τα ξαναβρίσκω, όλα αυτά τα ζόρικα είναι και ωραία πράγματα.
Αλλά πολλές φορές με πιάνω να χασκογελάω -η κακιά- που για μερικούς όλη αυτή η διαδικασία καταντάει να είναι ‘κρίση’, λες και ο κόσμος όλος περιφέρεται γύρω από την ταυτότητα τους. Που φτάνουν στην κατάντια ο ίδιος ο εαυτός τους να είναι κρίση. Χεστήκαμε στην τελική. (Και εξαιρώ περιπτώσεις που είναι όντως κρίσεις και χρειάζονται βοήθεια, αγάπη, δεν ξέρω και γω τι στο διάολο. )
Ξέρω, ξέρω, πρέπει να είμαι πιο επιεικής με τους ανθρώπους.
Και να μην τους κοροϊδεύω.
Αλλά ρε συ,
εδώ μερικοί ταυτίζονται με την ονλάιν ταυτότητα τους αποκλειστικά. Όχι ότι και αυτήν δεν μπορεί να είναι μια σημαντική έκφανση του εαυτού τους και προσωπικά πολύ χαίρομαι (και) για αυτήν την δυνατότητα. Αλλά, άλλο να την χρησιμοποιείς για να εκφράζεσαι, έστω και όπως όπως, και άλλο να βυθίζεσαι σε αυτήν καταντώντας δυσλειτουργικός για την ίδια την έκφραση σου πρώτα απ όλα. (Ακόμη κι αν αυτή η έκφραση δεν είναι παρά αυτή του κοινού troll).
***Δλδ (και επιπλέον), άλλο το να είσαι τρολλ γιατί γουστάρεις να το κάνεις και αυτό και άλλο το να γίνεσαι τρολλ για τα μάτια του κόσμου. Ε. Σε ρίχνει κάπως, δεν μπορείς να πεις..
Γυρίζοντας στο σεξ να πω ότι αυτό το τελευταίο είναι ισοδύναμο του πηδιέμαι με όλον τον κόσμο και πάλι δεν ξέρω τι μου φταίει και τι μου λείπει και τι θέλω και γκρινιάζω ότι δεν περνάω και καλά. Ω ρε μιζέρια που τρώει ο κόσμος.
Και παράλληλα βγαίνει και μια έρευνα, σάλος και καλά στην επιστημονική κοινότητα, θέμα ‘αυτό που θέλουν οι γυναίκες’, και λένε οι επιστήμονες αυτό που τουλάχιστον εμένα σαν γυναίκα, εμπειρικά μου φαίνεται αυτονόητο και φυσιολογικό:
σε διαφορετικές φάσεις της ζωής της η ίδια γυναίκα μπορεί να είναι gay, bisexual, asexual, monosexual, όλα αυτά μαζί. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξέρουν τι θέλουν αλλά μάλλον το αντίθετο, ξέρουν ακριβώς τι θέλουν και τι επιθυμούν την δεδομένη στιγμή. (Για την αντρική πλευρά, όπως έχω ξαναπεί, αδυνατώ να μιλήσω και καλύτερα.)
Where is the catch τώρα…
Αυτό που μ’ εκπλήσσει περισσότερο απ όλα, και στην αρχή και λογικά ίσως φαινόταν παράλογο, είναι η ικανότητα τέτοιων ατόμων, που ‘ξέρουν τι θέλουν’ όχι απόλυτα αλλά τη δεδομένη στιγμή και με χίλια δυό διαφορετικά κοινωνικά κριτήρια, να έχουν μια ακεραιότητα χαρακτήρα που δεν την έχω βρει στους αστείους ‘οκ είμαι open-minded ουουου’ ή στους δήθεν ‘οκκκ εγώ τουλάχιστον ξέρω τι δεν θέλω΄. Ειδικά σε αυτούς τους δεύτερους που ξέρουν τόσο καλά τι *δεν* θέλουν που καταντούν ξερόλες και απόλυτοι, κάποιες φορές μάλιστα ιδιαίτερα μη-ανεκτικοί (αυτά που κράζουν δηλαδή οι ίδιοι).. Οι δε πρώτοι απλά δεν μου εμπνέουν εμπιστοσύνη.
Αν πω τώρα για τον ‘οικοδεσπότη αυτού του βλογ’ (μουαχαχαχα, το κορόιδευα και μου έμεινε) ότι είναι ένα άτομο που το πάω με τα 1000 στα πλαίσια όλων των παραπάνω, θα φάω κράξιμο γιατί δεν τον ξέρω, και γιατί παίζει να είναι κακό άτομο και ντιπ δεν διαφωνώ με όλα αυτά. Απλά να πω ότι έγραψες ένα άθλιο ποστ λέγοντας ούτε το 1% από αυτά που μπορούσες να πεις, αλλά μάλλον για την εκδρομούλα ήθελες να μας πεις και δεν μπορώ παρά να ευχηθώ να περνάς έτσι όμορφα :p
Σεντόνι τέλος.
19-05-2009 @ 22:40 [ID:10649]
εισαι αυτος που εισαι. οι αλλοι βλεπουν αυτο που θελεις να τους δειχνεις πως εισαι.
τελικα καταληγεις να εισαι δυο (τουλαχιστον )πραγματα ταυτοχρονα ενω κυνηγας τον ανεφικτο τριτο εαυτο σου που αν τον φτασεις θα θες παλι να εισαι κατι αλλο. ουφ μπερδευτηκα.
δεν ξερω γιατι, μα φυσηξε αερακι εδω
20-05-2009 @ 14:46 [ID:10652]
Μα η ακεραιότητα χαρακτήρα είναι απαραίτητη για να ξέρεις κατ’αρχήν τι θέλεις!
21-05-2009 @ 23:55 [ID:10664]
Μπελάδες
Τι δεν επιτρέπεται να πούμε; Ένας απλός τρόπος είναι να δούμε τι λένε αυτοί που βρίσκουν το μπελά τους.
Φυσικά, δεν ψάχνουμε απλώς για πράγματα που δεν επιτρέπεται να πούμε. Ψάχνουμε για πράγματα που δεν επιτρέπεται να πούμε παρόλο που είναι αληθή, ή τουλάχιστον έχουν αρκετές πιθανότητες να είναι αληθή ώστε το ερώτημα να παραμένει ανοικτό. Πολλά όμως από αυτά που λένε όσοι βρίσκουν το μπελά τους, μάλλον ικανοποιούν αυτό το δεύτερο, πιο ελαστικό κριτήριο. Δε βρίσκεις το μπελά σου αν πεις ότι 2 + 2 = 5, ή αν πεις ότι οι κάτοικοι του Πίτσμπουργκ έχουν ύψος τρία μέτρα. Τέτοιες προφανώς αναληθείς προτάσεις μπορούν να εκληφθούν ως αστεία ή, στη χειρότερη περίπτωση, ως δείγματα παραφροσύνης, είναι πάντως απίθανο ότι θα εξαγριώσουν κάποιον. Όταν κάποιοι εξαγριώνονται με μια άποψη, είναι επειδή φοβούνται ότι μπορεί να γίνει πιστευτή. Και υποπτεύομαι ότι εξαγριώνονται ακόμα περισσότερο, όταν φοβούνται ότι μπορεί να είναι πράγματι σωστή.
Αν ο Γαλιλαίος είχε πει ότι οι κάτοικοι της Πάδοβας είχαν ύψος τρία μέτρα, θα είχε αντιμετωπιστεί ως ένας χαριτωμένος εκκεντρικός. Η άποψη ότι η Γη περιστρέφεται γύρω απ’ τον Ήλιο όμως, ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Η εκκλησία γνώριζε ότι κάτι τέτοιο θα ‘κανε τον κόσμο ν’ αρχίσει ν’ αναρωτιέται.
Κοιτάζοντας το παρελθόν, φαίνεται ότι αυτός ο απλός κανόνας λειτουργεί. Πολλές από τις απόψεις που κάποτε σήμαιναν μπελάδες γι’ αυτούς που τις εξέφραζαν, είναι σήμερα εντελώς αθώες. Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν ότι οι επισκέπτες από το μέλλον θα συμφωνούσαν με τουλάχιστον μερικές από τις απόψεις που βάζουν τους εκφραστές τους σε μπελάδες σήμερα. Υπάρχουν σήμερα Γαλιλαίοι; Πιθανότατα.
Για να τους εντοπίσετε, σταχυολογήστε τις απόψεις των οποίων οι υποστηρικτές βρίσκουν το μπελά τους κι αρχίστε να ρωτάτε αν μπορεί να έχουν δίκιο. Σύμφωνοι, η πρόταση τους μπορεί να είναι αιρετική (ή το οποιοδήποτε ανάλογο της εποχής μας), μπορεί όμως να είναι και αληθινή;
Από εδώ
http://deuced.net/forums/4_32_0.html
22-05-2009 @ 13:07 [ID:10668]
Τινος εισυ συ ρα ?????
ααααααααα????????
23-05-2009 @ 11:18 [ID:10669]
Γειά