Posted at 14-09-2007 @ 00:26 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κενό. Για έναν ολόκληρο μήνα. Σαν ν’ άνοιξε η γη και να σε κατάπιε. Ίσως ν’ άλλαξες δουλειά. Ή, ακόμα χειρότερα, ίσως να με κατάλαβες. Άλλωστε, τι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις μια ρουτίνα από το ν’ αλλάξεις το δρόμο σου. Κι όμως, συνέχισα να ψάχνω για το κορίτσι στο μετρό με τη κόκκινη τσάντα. Δε σε ξέχασα λεπτό. Έμενα πάντα ακίνητος, καρφωμένος, στο δικό μας τελευταίο βαγόνι χαζεύοντας τους επιβάτες, αντικρίζοντας μόνο την απουσία σου.
Μέχρι σήμερα…
είχα την ίδια καθημερινή απογοήτευση περιμένοντας στην αποβάθρα. Δεν είχε πολύ κόσμο κι εσύ πουθενά. Μα όταν ήρθε το μεσημεριανό μας βαγόνι, σε είδα να πετάγεσαι ξαφνικά από τις σκάλες και να τρέχεις να το προλάβεις. Κοντοστάθηκες στη μέση αναποφάσιστη σε ποια πόρτα να μπεις. Μπήκα επίτηδες στη μεσαία κι όχι στην τελευταία που εσύ συνηθίζεις. Ήρθες μαζί μου.
Υπάρχουν τριών ειδών άνθρωποι στο μετρό, οι «πολλοί» που μπαίνουν φουριόζοι ψάχνοντας κάθισμα για να κάτσουν. Κάποιοι βρίσκουν και κάποιοι βαριεστημένα βλαστημάνε αυτούς που βρήκαν. Υπάρχουν οι «λίγοι» που αδιαφορούν για όλα αυτά, απλά μπαίνουν και στέκονται όπου βρουν, νιώθοντας πως θα ακολουθήσει μια γρήγορη και ανώδυνη διαδικασία τηλεμεταφοράς. Συνήθως παίζουν με το κινητό τους ή ακούνε αδιάφορα μια αδιάφορη μουσική. Τέλος, υπάρχουν και «κάποιοι», σαν εμένα κι εσένα, που δεν γυρεύουν θέση αλλά μια γωνιά ν’ ακουμπήσουν όρθιοι, να παρατηρήσουν, να αφουγκραστούν και να ταξιδέψουν με το μυαλό τους, όσο διαρκεί το κύλισμα στις ράγες.
Μα σήμερα…
ήταν επώδυνο. Όχι μόνο ξαφνιάστηκα βλέποντάς σε να πετάγεσαι από το πουθενά, αλλά κάτσαμε ακριβώς απέναντι. Μας χώριζε μόνο μια ανοιγόμενη πόρτα ενώ δεν υπήρχε κανείς ανάμεσά μας. Έκανα μεγάλη προσπάθεια να κρύψω το βλέμμα μου αν κι ένιωθα πως με κατάλαβες καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Δεν ήταν το απλό μαύρο φουστάνι σου, ούτε η -λιγότερο από άλλες φορές- βαριά, κόκκινη τσάντα. Ήταν αυτό το πανέμορφο στρογγυλό κόκκινο ψαράκι, που κρεμόταν από το λαιμό σου μ’ ένα μακρύ μαύρο κορδόνι, κατεβαίνοντας ως τη κοιλιά σου.
Ξέρεις, το παθαίνω αυτό συχνά, όταν μ’ αρέσει κάποιος, αντί να του χαμογελάσω, κοιτάζω αδιάφορα αλλού. Όμως δεν μπόρεσα, όσο κι αν προσπάθησα, να μην αφήσω κάμποσα βλέμματα πάνω σου, αν κι ελπίζω να μην έδωσες μεγάλη σημασία. Άλλωστε, δεν χαμογέλασα διόλου κι όμως, θα το ‘θελα πολύ.
Είναι αστείο αλλά, να, εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα να σε φωτογραφίσω με το κινητό μου. Να βεβαιωθώ πως είσαι πραγματική και δεν μου παίζει παιχνίδια το μυαλό μου. Μα θα ‘νιωθα πως σε κοροϊδεύω. Όχι, σ’ εσένα δεν θα το κάνω. Ή, τουλάχιστον, θα προσπαθήσω. Σκέφτηκα όμως πως θα ‘θελα να θυμηθώ ένα ποίημα, εκείνη τη στιγμή, να βρω κάτι που να σου ταιριάζει. Να «μας» ταιριάζει. Μα κόλλησε τ’ ανάβλεμμά μου στην κίνηση που έκανες σηκώνοντας τη τσάντα σου και το μυαλό μου άδειασε. Ετοιμάστηκες να κατέβεις. Ο χρόνος μου τέλειωσε σήμερα.
Ίσως αύριο…
Οι πόρτες άνοιξαν και δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα άλλο παρά ακολούθησα για μια ακόμα φορά τη σκιά σου που χάθηκε στις σκάλες. Λίγο μετά, κατάφερα ν’ αναπολήσω κάτι που ‘χα με τα χρόνια ξεχάσει, «το μήνυμα»:
Σε γνώρισα ναυαγός σε μια μεγάλη πόλη
που οι άνθρωποι περνούν και χάνονται
με μια βουή ωκεανού.
Κι ήταν σα θαύμα το πώς βγήκαν
καινούργια λόγια απ’ το στεγνό μου στόμα.
Τ’ απόθεσα χωρίς καμιάν εγγύηση, παράλογα
σ’ ένα μπουκάλι και τό ‘ριξα στην άσφαλτο.Ήξερα πως δεν είχα τίποτα να περιμένω
μα δε βρισκόμουν πια στην πρώτη νιότη μου
κι η σύνεση γινόταν μια πολυτέλεια δυσβάσταχτη.To Μήνυμα
Τίτος Πατρίκιος
14-09-2007 @ 08:39 [ID:1196]
Υπέροχο..
14-09-2007 @ 08:44 [ID:1197]
…το ποίημα του Τίτου Πατρίκιου.
14-09-2007 @ 09:55 [ID:1198]
Μίλα της -που λέει κι ο Αλμοδοβάρ.
Θα τα τυπώσω όλα, θα την βρω και θα της τα δώσω!
14-09-2007 @ 17:05 [ID:1200]
Το έχω ξαναπεί -δεν μιλάμε στα όνειρά μας γιατί θα ξυπνήσουμε και θα τα χάσουμε. Την άλλη φορά που θα τη δεις ρίχτης μια μπουνιά να ελευθερωθείς.
15-09-2007 @ 06:14 [ID:1202]
πολύ μου αρέσουν οι πολύχρωμες (σου) ιστορίες
είναι φοβερές οι στιγμές…η πέμπτη στιγμή πλησιάζει (?) ..ισως
motorcycle (lol) ε ε ε μην αποπροσανατολίζεις τον διηγητή*
*υπάρχει τέτοια λέξη?
15-09-2007 @ 09:58 [ID:1205]
Η πέμπτη στιγμή δεν εξαρτάται από μένα ΜΓ αλλά από το αν ο GDT της δώσει τα κείμενά μου να τα διαβάσει. Τότε μάλλον θα ακολουθήσω τη συμβουλή του ΜΒ!
15-09-2007 @ 15:41 [ID:1210]
χμμ ευχομαι να πάει σε άλλο σταθμό ο GDT και να την χάσει
15-09-2007 @ 22:22 [ID:1214]
Ti romantikooo gmt :~)
16-09-2007 @ 05:53 [ID:1215]
Να τη χαρείς όσο την έχεις…
(… γιατί μετά θα τη βρει ο Godot κ θα της δώσει τα κείμενα, έπειτα εσύ θα πρέπει να της ρίξεις τη μπουνιά κ τέλος ο Motor θα εμπνευστεί κ θα γράψει ένα σεντόνι κλείνοντας αυτή την ερωτική ιστορία ηρωικά…)
16-09-2007 @ 12:04 [ID:1218]
Ρε, μίλα της σε λέω! Ντοντ τσου! Ιφ γιου γοντ του τσου, τσου ε τσούινγκ γκαμ εντ νοτ γιορ γουόρντς. Άντε!
16-09-2007 @ 17:14 [ID:1219]
κολλησα
θυμηθηκα τις φορες που μου χει τυχει
να τους κοιτω
να με κοιτανε
Φορτωμενη λουλουδια, στα μαυρα οπως παντα ντυμενη, ηρεμη και ισως ομορφη…
βιαστικη και περιχαρης απο μια μου σκεψη…
θλιμενη, βαθυα μεσα μου δακρυσμενη…
σπαστα
απεγκλωβησου
γαμα τις σκεψεις
απλωσου
εστω κι αν μεινει μεσα σου μοναχα…. κι ας μην παει πουθενα αλλου
σκεφτομαι και λεω να κανω… εγω!
16-09-2007 @ 18:42 [ID:1220]
“Κενό. Για έναν ολόκληρο μήνα…” Μετά από ένα μήνα… η φαντασία μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια… Και όμορφες, χαμένες εικόνες να ζωντανέψουν… Τα μάτια της ψυχής δεν βλέπουν με βάση την σχετική και απ’ολους τους άλλους αποδεκτή/υποτιθέμενη πραγματικότητα… Το ψαράκι στο λαιμό της το φοράει ακόμη… ίσως και να βρικσόταν εκεί απέναντι σου ΄κρατώντας την ίδια κόκκινη τσάντα…
17-09-2007 @ 19:13 [ID:1231]
Με έπιασε από τον γιακά…
..::DeUCeD::.. » RedBag MetroGirl said:
09-11-2007 @ 15:51 [ID:2401]
[...] RedBag MetroGirl: Part 4 [...]