Σε βλέπω πια συχνά, σχεδόν καθημερινά. Οι μεσημεριανές εικόνες περνούν σαν ταινία, καρέ-καρέ, στο μυαλό μου. Αγχώνομαι πριν φτάσει το μετρό στη στάση που το περιμένεις. Συνηθίζω να παίρνω το πιο αδιάφορο ύφος που μπορώ, κοιτάζοντας το ταβάνι με αμήχανο βλέμμα πρεζάκια.

Έχω την εντύπωση πως μ’ έχεις καταλάβει. Γι’ αυτό δεν μπαίνεις στην πρώτη πόρτα. Σ’ αυτήν που ‘ναι απέναντι από το σημείο που περιμένεις. Σ’ αυτήν που εγώ στέκομαι περιμένοντας. Ίσως να νιώθεις αμήχανα. Ίσως να σ’ ενοχλεί το ανούσιο παιχνίδι με το άγνωστο. Σε καταλαβαίνω. Γι’ αυτό έχω σταματήσει να σε κοιτάζω πια, θα το ‘χεις προσέξει. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλύτερο.

Σήμερα έτρεξες, βούτηξες αγχωμένη στο προτελευταίο βαγόνι της αλλαγής μας. Θα μπορούσα, με το ίδιο πρόσχημα, να σ’ ακολουθήσω και να μπω πίσω σου. Θα ‘μασταν μαζί. Μα δεν το ‘κανα. Περπάτησα όμως γρήγορα και κατάφερα να προλάβω το «δικό μας» βαγόνι. Το τελευταίο. Ένιωσα να λυπάμαι καθώς σε αισθανόμουν δίπλα χωρίς να μπορώ να σε δω.

Ήξερα όμως πως κατεβαίνοντας θα περάσεις από μπροστά μου για να φτάσεις στις σκάλες. Κουρασμένη μα βιαστική. Υπολόγισα πως θα προλάβαινα να σε δω μια τελευταία -για σήμερα- φορά. Δεν ήμουν σίγουρος μα τ’ αποφάσισα. Στήθηκα στη μέση της πόρτας περιμένοντας τη στάση. Θέλησα να σου κλέψω μόνο μια επιτηδευμένα θολή εικόνα.

Άκουσα τη μεταλλική φωνή ν’ αναγγέλει το σταθμό. Ετοίμασα το κινητό και προφασίστηκα πως έστελνα μήνυμα. Ένιωσα τον ιδρώτα μου χαμηλώνοντας το κεφάλι. Η πόρτα άνοιξε κι εγώ μέτρησα από εκείνα τα δευτερόλεπτα που διαρκούν ώρες. Περισσότερο λάτρεψα παρά είδα την αύρα σου να διασχίζει το διάδρομο αλλά δεν τόλμησα να σηκώσω το βλέμμα μου. Πάτησα όμως το κουμπί βιαστικά.

Η πόρτα έκλεισε κι εσύ είσαι μια ακόμα ανάμνηση. Μα τώρα έχω και μια φωτογραφία για να χαζεύω την αντίθεση που κάνει το μαύρο και μωβ παντελόνι σου με την πάντα κόκκινη και συνήθως βαριά τσάντα που κουβαλάς. Συγχώρα με, το μυαλό μου έχει κολλήσει στην εικόνα σου. Ίσως, εδώ και χρόνια…

8 → ← 7 → ← 6 → ← 5 → ← 4 → ← 3 → ← 2 → ← 1