Posted at 09-11-2007 @ 15:46 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
…να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…
Στέκομαι ξανά κοντά σου, έρμαιο μιας τύχης που κάνει ακόμα λαθραίες διαδρομές σε καθημερινά βαγόνια, προκαλώντας συνεχείς στάσεις αμηχανίας στους ανασφαλής επιβάτες. Το ‘ξερα από την αρχή πως ποτέ δεν πρόκειται να σου μιλήσω αλλά πάντα προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί. Χτες κατάλαβα, χαζεύοντας –πάντα με τα’ ανάβλεμμά μου- την εικόνα σου, την εικόνα σου…
Δεν σε ξέρω ούτε –μάλλον- θα σε μάθω ποτέ αλλά η εικόνα σου μ’ αιχμαλωτίζει. Ξέρεις, όσους ανθρώπους γνωρίζουμε στη ζωή, την εικόνα τους γνωρίζουμε και ποτέ τους ίδιους. Μα κι εμείς, αν το καλοσκεφτείς, μια εικόνα προβάλλουμε –ή «προβάλλεται» αν αυτό σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ένοχη απ’ ότι εγώ- κι αυτήν διατηρούμε ή αλλάζουμε. Με μια εικόνα ζούμε και μια εικόνα θαυμάζουμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.
Σε παρατηρώ πολύ καιρό τώρα, νιώθω όμορφα να σε βλέπω να γεμίζεις τ’ αδειανά μου μεσημέρια μ’ ότι κουβαλάς στην ίδια γεμάτη κόκκινη τσάντα αλλά δεν είμαι ο παρατηρητής, εσύ είσαι. Εγώ κρατώ το ρόλο του δυνητικού αντικειμένου παρατήρησης που προσμένει ανέλπιδα να στρέψει ένας εικονικά επιλεγμένος παρατηρητής την προσοχή πάνω του.
Εδώ και χρόνια, πολλοί ψάχνουν τα κείμενά μου, την εικονικότητά μου κι εγώ κάνω το ίδιο σ’ εκείνους. Βλέπω δηλαδή τους άλλους να παρατηρούν τη δικιά μου εικόνα κι εγώ παρατηρώ τη δικιά τους. Σκέφτομαι πως συχνά οι άνθρωποι που με παρατηρούν σχολιάζουν με κάμποσες γραμμές στο μπλογκ μου μα εγώ δεν τους απαντώ συχνά και –θα φανεί γελοίο- πολλές φορές νιώθω ενοχές γι’ αυτό. Όχι γιατί δεν έχω τι να τους πω αλλά γιατί δεν σχολιάζουν εμένα αλλά την εικόνα μου. Ταυτίζουν αυτό που βλέπουν με αυτό που θέλουν να δουν, οικειοποιούνται μια εικόνα και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί της, όπως άλλωστε κάνω κι εγώ.
Κι έτσι, ακόμα και να μου δινόταν η ευκαιρία να σου μιλήσω αληθινά, τι άλλο μπορεί να σου ‘λεγα παρά πως έχεις την πιο φωτεινή, την πιο πολύχρωμη, την πιο έντονη εικόνα που χω δει στις γκρίζες αποβάθρες, πως νιώθω αγωνία αν θ’ ανέβεις στην επόμενη στάση κι απογοήτευση όταν ο κόσμος μ’ εμποδίζει να δω το βλέμμα σου από μακριά? Μα τότε εσύ θα ‘ρχόσουν στη θέση μου και θα με κοίταζες με απορία ενώ θα σκεφτόσουν τι ν’ απαντήσεις σε κάποιον που χαζεύει μια μεσημεριανή εικόνα. Θα μπορούσες να πεις ένα ευγενικό «ευχαριστώ» ή ένα δικαιολογημένο «ρε άντε στο διάολο» ή ίσως να μην μιλούσες καθόλου. Μα δεν θα έλεγες τίποτα διαφορετικό μιας που η εικόνα σου θα μου μιλούσε απαντώντας πάλι σε μια εικόνα, τη δικιά μου.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν όλοι μας μιλάμε προσπαθώντας να προσεγγίσουμε μόνο μια εικόνα που μας άρεσε, την εικόνα του άλλου που μας έκανε εντύπωση και αν τελικά αυτή αντιστοιχεί σε εκείνον που τη «φέρει». Όχι, δεν έχω τίποτα με τις εικόνες αλλά, ξέρεις, πολλές φορές οι εικόνες δεν είναι δικές μας, τις δανειστήκαμε για να κρύψουμε ότι θα μπορούσε να βγει χωρίς αυτές, εκθέτουμε για να μην εκτεθούμε, τόσο απλά. Ίσως να ζούμε σ’ έναν κόσμο που «φέρουμε» μια εικόνα προσπαθώντας να ταυτιστούμε με αυτήν αλλά και να ταυτίσουμε τον άλλον με την δικιά του κι αυτός να είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να ζούμε.
Λατρεύω την εικόνα σου και δεν σου κρύβω πως την περιμένω κάθε μεσημέρι προσπαθώντας να φυλακίσω στο κεφάλι μου όλες σου τις κινήσεις. Φτιάχνω ιστορίες με τις δικές σου εικόνες, που παύουν πια να ‘ναι δικές σου, αλλά γίνονται δικές μου. Τις κλέβω μία μια, όσες μπορώ ν’ αρπάξω, φωτογραφίζοντας στη μνήμη μου αυτό που εσύ προβάλλεις. Και μ’ αρέσει να μιλάω συχνά για σένα -μιλώντας ουσιαστικά σε μένα- προσπαθώντας να ταιριάξω τη δικιά μου εικόνα μέσα σου. Όμως γι’ αυτό δεν θα σε πλησιάσω ποτέ, γιατί δεν ξέρω πώς να προσεγγίσω τον εαυτό μου.
Ας κρατήσω μόνο την αγωνία μου να ξαναδώ την κόκκινη τσάντα που σε συντροφεύει όσο διαρκεί το ρουτινιάρικο, υπόγειο ταξίδι μου από το μηδέν στο πουθενά…
…μα αν κάποτε μιλήσω στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, θα πάψει να υπάρχει…
20-11-2007 @ 14:37 [ID:2972]
α ρε ασπικ !! εγραψες φιλε μου ! ιδιαιτερα με αυτα που εγραψες για τη νομιμοποιηση του πολεμου και πως αυτη γινεται σημερα απο τους εξωγηινους …
αλλα ποια ταινια ηταν αυτη ?
νομιζω οτι τα μπερδεψες λιγο και μας ειπες για την ταινια
“pale blue moon” ή “σκοτεινο φεγγαρι” που σου ειχα προτεινει παλια στο μπλογκ του μερμηγκα (τι κανει αυτη η ψυχη? εχεις καμμια επικοινωνια?)
και εχει και το υπεροχο τραγουδι των τιτλων “pallida luna azul”
καλα τα λεω?
http://www.palebluemoon.com/
για το εμισσος
υπηρχαν λογοι για τους οποιους εφυγα (τουλαχιστον εγω) απο εκει οπως και λογοι για τους οποιους πηγα αρχικα…εμεινα για πολυ καιρο και ο λογος ηταν κατι που δεν μπορουσα να φανταστω οταν εστειλα μερικα ποιηματα στον θαν για να τα βαλει στη σελιδα του(αυτος ηταν και ο λογος που πηγα αρχικα)…ο λογος που εμεινα ηταν οτι υπηρχε μια αιθουσα συζητησεων στην οποια γινοταν μια ελευθερη συζητηση και δεν το κρυβω οτι εκτιμησα πολλα απο τα νικ που εμφανιζοταν να γραφουν .
αγνα νικ που εγραφαν ελευθερα τις αποψεις τους
υπηρχε ομως και μια ιδιαιτερα ανεκτικη και φιλελευθερη (με την καλη εννοια) πολιτικη απο τον θαν . καποια στιγμη θεωρω οτι το παληκαρακι τα παιξε για καποιους λογους και αρχισε τα ζοριλικια ,εσβηνε μετακινουσε κτλ .μια δυο τρεις ελεγα ελα μωρε εχει αγνα κινητρα δεν πειραζει …υπηρχαν διαμαρτυριες γι αυτα που εκανε υπηρχαν και φωνες που του ελεγαν μπραβο θαν καλα εκανες …ετσι εγραψα ενα αποχαιρετηστηριο που εξηγουσα γιατι
και εφυγα υποτιθεται οριστικα . αν ομως ο θαν καταλαβει οτι η καλυτερη περιοδος της αιθουσας ηταν οταν ελειπε στο στρατο και η αιθουσα αυτορυθμιζοταν δεν εχω προβλημα να επιστρεψω μαζι σας και μαζι με το εντιτ φυσικα
και φυσικα φιλ ο λογος που εφυγα δεν ηταν σε καμμια περιπτωση καμμια διαμαχη με κανενα αλλο μελος
προς το παρον θα μεινω εδω παρεα με το φιλ και θα γραφω και τα δικα μου οταν μου ερχεται κι ας καθονται .
τελος θα πω οτι η παρατηρηση σου paperflowers
“Δηλαδή πιστεύεις ότι το αποτέλεσμα των πράξεων αυτών των ανθρώπων (όπως το μεταφέρεις), καθρεφτίζει τις προθέσεις τους?”
ηταν πολυ εξυπνη και θα σου απαντησω αλλα πρωτα κανε ενα ψαξιματακι και διαβασε για τον φλεμινγκ και την πενικιλινη που το θεωρω κορυφαιο παραδειγμα γι αυτο που συζηταμε .
και ασπικ εγω δεν θεωρω οτι η αληθεια ειναι εξω αλλα οτι εμεις πρεπει να βγουμε εξω να την ψαξουμε ….διοτι η μονη αληθεια μπορει να ειναι το ψαξιμο γιατι μεταξυ μας θεωρω πολυ πιθανο να μην υπαρχει τιποτα πισω απ’ τον τοιχο ….αν ομως επαναπαυτω και πω “τωρα το βρηκα δεν υπαρχει τιποτα ” εχασα το παιχνιδι .
20-11-2007 @ 15:03 [ID:2973]
“Προτείνει λοιπόν ο worms την θεώρηση του μπερξόν που υπερβαίνει κατά αυτόν τις δύο προηγούμενες και κατά την οποία η συνέχιση της ζωής ούτε δεδομένη είναι ούτε έγκειται σε ένα εξωτερικό ανεξάρτητο φαινόμενο.
Πράγμα που σημαίνει πώς η ζωή δέν έχει κανένα νόημα,καμμιά αλήθεια,εκτός άν της δώσουμε εμείς.Ουσιαστικά δηλαδή,η μόνη αλήθεια είναι ότι δέν υπάρχει καμμιά αλήθεια,και έγκειται σε μάς μέσα από μιά δημιουργική πράξη να της δώσουμε την αλήθεια που θέλουμε.”
“Σήμερα με τις εξελιγμένες τηλεπικοινωνίες,όπως υποστηρίζουν πολλοί,ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί,”
επισης θα σχολιασω και αυτα τα δυο
για το πρωτο θα πω οτι οπως το αντιλαμβανομαι συμφωνει απολυατα με αυτα που λεω γιατι η συνεχης αναζητηση δε μπορει παρα να εκφραζεται με τις συνεχεις δημιουργικες πραξεις μας
και για το δευτερο οτι αυτο που υποστηριζουν οι πολλοι δεν ειναι απλα μια μπουρδα αλλα ισως μια κακοβουλη μπουρδα-προπαγανδα υπερ των εξωγηινων
μια και ειναι αστειο να υποστηριζουμε οτι η επικοινωνια ειναι θεμα τεχνολογιας …ακομα κι αν αφελως το δεχτουμε τοτε θα δεχτουμε οτι οπως τεχνολογικα ειναι δυνατη η επικοινωνια ετσι ειναι και η αντι-επικοινωνια
και οπως το κανεις συγκεκριμενο ασπικ και αναφερεις τα μπλογκ σαν παραδειγμα (σωστα κανεις) θα κανω μια υποθεση …ας πουμε οτι υπαρχει ενας τυπος σαν τον ντιουσντ που εχει ενα πολυ ωραιο και ουσιαστικο μπλογκ …αν καποιος το βρει εντελως τυχαια ή ερθει συστημενος καλως ….οι περισσοτεροι ομως θα απογοητευτουν ψαχνοντας και πεφτοντας συνεχως πανω σε μουφες και θα πουν ..
τα ιδια και τα ιδια μας πρηξατε και θα σταματησουν απογοητευμενοι να περιπλανωνται …επομενως 57 chanells (and nothin’ on ) οπως θα ελεγε κι ο bruce springsteen .
δηλ μια τεχνικη να πνιξουν την σημαντικη πληροφορια ,αυτη δηλαδη που μπορει να πληξει τα συμφεροντα τους ειναι απλα να την πνιξουν μεσα στην υπερπληροφορηση και την παραπληροφορηση …οπως μια αλλη ειναι και να την υποβαθμισουν χτυπωντας τη μεσω των “αυθεντιων” ,μισθοφορων υπερκονδυλοφορων .
20-11-2007 @ 16:19 [ID:2974]
Δεν εννοώ ότι όλα αυτά είναι θέμα τύχης. Ο Φλέμινγκ θα μπορούσε να μη είχε δώσει καμία σημασία στην τυχαία παρατήρησή του και να μην έχει βρει κανείς την πενικιλλίνη ως τώρα. Ή θα μπορούσε να παραιτηθεί μπροστά στις δυσκολίες. Ή να πάθει πρόωρο αλτσάιμερ, ή ότιδήποτε!
Λέω ότι ο Φλέμινγκ και ο οποιοσδήποτε Φλέμινγκ, ζούσε την αποκλειστικά δική του ζωή, μέσα στα προσωπικά του όρια, τις προσωπικές του φιλοδοξίες και τις προσωπικές του ανάγκες.
Μέσα σ’όλα αυτά, βρήκε τον προσωπικό του σκοπό, τον επιτέλεσε και το έκανε τόσο καλά όσο γνωρίζουμε. Χωρίς να σκέφτεται τοίχους όπως τους σκέφτεσαι εσύ. Δεν έχω καμιά πληροφορία για τα πολιτικοκοινωνικά του πιστεύω αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να πιστεύει οτιδήποτε με το οποίο δεν συμφωνώ, θεωρώ οπισθοδρομικό κτλ. Και πάλι το ίδιο θα εκτιμούσα την ασπιρίνη.
Θα σου βάλω κι εγώ εργασία για το σπίτι και μη γελάσεις. Διάβασε το παραμύθι της ωραίας κοιμωμένης και σκέψου λίγο τους πιθανούς συμβολισμούς…
20-11-2007 @ 21:29 [ID:2975]
Καπετάν σαχλαμάρα με πληγώνεις με αυτά που λές ότι παπάρια μάντολες διάλογο κάνω με τους άλλους και με τους εγωισμούς και τα μπινελίκια μου δέν αφήνω τίποτα όρθιο.
Ίσα ίσα το αντίθετο πιστεύω ότι κάνω,και πάντα προσπαθώ να βρώ μιά συναινετική λύση για όλους.
Δέν προσπάθησα παλιά να ανοίξω διάλογο του μίσσος με το μούλτι;
Στη συνέχεια που φύγαμε δέν προσπάθησα να ανοίξω διάλογο πάλι του μίσσος με το υποβρύχιο και τα άλλα μπλόγκς;
Και στο υποβρύχιο δέν προσπαθούσα να ανοίξω διάλογο με άλλα πλεούμενα,πρότεινα μάλιστα στα παιδιά να μπούμε στην λέμβο και να εξευρενήσουμε νησιά και βραχονησίδες;
Και τώρα παλι δέν προσπαθώ να ανοίξω διάλογο με εσάς και τον θανάση;
Και σε προσωπικό επίπεδο μέσα στο υπόστεγο δέν προσπαθούσα να ανοίξω διάλογο ανάμεσα στα παιδιά όταν βρίσκονταν σε διαμάχη;
Και για την σκιάχτρα που λές,είπα εγώ το αντίθετο πώς είναι κακό κορίτσι;
Απλώς κομπλεξική και ανασφαλής είναι,όπως και όλοι μας άλλωστε,αλλά επειδή δέν το ξέρει ή δέν μπορεί να το ελέγξει της βγαίνει σε κακία το πράγμα.
Και δέν έφυγα μαζί με τους άλλους ματαιώνοντας κανένα διάλογο,διότι αυτός δέν υπήρχε κάν.
Είχαμε μπεί σε περίοδο πολέμου ανάμεσα σε δυό πλευρές που η μία από αυτές θεωρούσε την άλλη (εμάς που φύγαμε δηλαδή) κατώτερη και αντιδραστική που υποβαθμίζει το φόρουμ.
Έ αφού τους υποβαθμίζαμε φύγαμε για να πάρουν τα πάνω τους τα παιδιά,να μήν τους είμαστε εμπόδιο.
Μαζί τους και ο θανάσης,άν κρίνουμε από το α λλαζονικό του ύφος που δέν καταδεχόταν ούτε κάν να μας απαντάει στα παράπονά μας (βλέπε λέφτυ).
Αλλά αυτός ήταν εξουσία θα μου πείς και θα χεις δίκιο.
Όντως η εξουσία,διαφθείρει τον άνθρωπο,τον κάνει να αισθάνεται ανώτερος από τους άλλους έ στω και άν δέν το καταλαβαίνει.
Να ακόμη και εσύ,στην ίδια λούμπα της εξουσίας δέν έχεις πέσει;
Γιατί μήν βλέπεις που δέν σε αρχίζω στα μπινελίκια επειδή σε εκτιμώ και δέν θέλω να σε στενοχωρήσω,αλλά είναι μεγάλη η μαλακία σου να μας ψαλλιδίζεις τις παπαριές που γράφουμε έστω και για καλό,και ούτε κάν να μας απαντάς σοβαρά γιατί το κάνεις αυτό όταν σε ρωτάμε.
Δέν μας θεωρείς κατώτερους όταν το κάνεις αυτό;
Θα μου πείς βέβαια όχι,απλώς σας διορθώνω ένα λάθος.
Αυτό όμως είναι η πανοπλία που λέει η χαρτολουλουδού (γενικως μιλάς σε δεύτερο πρόσωπο παίηπερ η σε εμενα αναφέρεσαι όταν γράφεις για πανοπλίες και εικόνες; ),που την φοράμε όταν σάν υποκείμενα θέλουμε να υπερβούμε τον διάλογο και να τον επηρεάσουμε,ουσιαστικά να τον σκοτώσουμε δηλαδή.
Μιά πράξη όμως θεωρείται δημιουργική μόνον όταν ο διάλογος υπερβαίνει το υποκείμενο.Καθότι ντιούσντ,για να στο πώ και πιο θεολογικά για να βρείς πάτημα να μου την πείς πάλι, ο λόγος είναι δημιουργικός όταν αποκαλύπτεται.Τουτέστιν η ανελευθερία,η δυστυχία,η απομώνοση του ανθρώπου,δέν ωφείλεται σε κάποιες ενδεχόμενες αδυναμίες του ή εκπτώσεις της όποιας αξίας του,αυτού σάν ανθρώπου ή των θεών του,αλλά ωφείλεται στην διακοπη του διαλόγου μεταξύ του ανθρώπου και των θεών του.
Δηλαδή λέφτυ και παίηπερ,για να μπώ και εγώ στην διαφωνία σας,ποτέ ο φλέμινγκ,οι κιουρηδες,ο αινστάιν και λοιπά,δέν θα φθάσουν την αξία των έργων τους,καθότι ο άνθρωπος είναι ο λο΄γος του και μόνο και τίποτα άλλο.
Για αυτό και σήμερα,που λόγω υπερπληροφόρησης και λοιπά που λές λέφτυ η αξία του ανθρώπου έχει υπερβεί τον λόγο του,για αυτό και έχει κοπεί ο διάλογος.
Όχι ο διάλογος με τους ανθρώπους,αλλα με τον θεό.
Ο αποκαλυπτικός διάλογος της δημιουργίας δηλαδή.
Για αυτό δέν υπάρχει τέχνη και τα λοιπά και τα λοιπά.
Και το ερώτημα που μπαίνει κρίσιμο είναι το εξής:Γιατί όσο δέν υπήρχαν οι τεχνικές δυνατότητες για επικοινωνία των ανθρώπων,αυτοί επιθυμούσαν τον διάλογο,ενώ τώρα που υπάρχει τεχνική αυτάρκεια αυτοί είναι απογοητευμένοι;
Γιατί δηλαδή υπάρχει διάθεση πρός διάλογο μόνον όταν δέν υπάρχει η δυνατότητα διαλόγου,αλλά όταν υπάρχει δυνατότητα δέν υπάρχει η διάθεση;
Που βρίσκεται το έλλειμα;
Σας το λέω από παλιά,δέν φταίμε εμείς.Κάπου υπάρχει μιά τρύπα στον κόσμο μας που χάνει τα υλικά του.
Κάπου χάνουμε δηλαδή.
ΥΓ Λέφτυ,αυτή λές να είναι η ταινία;
ΥΓ2 Καπετάνιο,θα το μεταφέρω το σχόλιο και άς μήν με βολεύει.
Φτάνει που βολεύει εσένα.
20-11-2007 @ 22:45 [ID:2976]
Ασπικ, δεν ψαλιδίζω τίποτα, προσπαθώ να διατηρώ μια αισθητική και μια οπτική στο μαγαζί και να δίνω κείμενα ευανάγνωστα, αν όμως τόσο σ’ ενοχλεί ή θεωρείς πως ο μπέκετ ήταν νάνος μπροστά σου τότε υπόσχομαι να μην σου ξαναπειράξω παραγράφους, εσοχές ή ορθογραφικά διότι θα θεωρήσω πως θα τα έχεις κάνει για κάποιο λόγο, άλλωστε χαμαλοδουλειά είναι, καθόλου ταιριαστή για εξουσιαστή ή ιδιοκτήτη μέσου παραγωγής (για ν’ αρχίσουμε και τις οικονομικές θεωρίες).
ΥΓ1: Για το αν σας θεωρώ κατώτερους δεν χρειάζεται ν’ απαντήσω αλλά μάλλον πρέπει ν’ αλλάξεις γυαλιά (εμένα μου ανέβηκε η πρεσβυωπία ένα βαθμό μόνο το 2007, ίσως να φταίει και η πολιτική κατάσταση βέβαια). Γενικότερα πάντως απαντάω όταν έχω κάτι να πω αλλά δεν νιώθω να χρειάζεται να απολογηθώ για κάτι. Αντίθετα απολαμβάνω να σας διαβάζω, ιδιαίτερα όταν μου τα σέρνετε.
ΥΓ2: Ρητορική ήταν η ερώτηση, δε χρειάζεται να μεταφέρεις κάτι, το κάνω και μονάχος αν χρειαστεί. Απλά ήθελα να προβληματιστείς γιατί συνηθίζεις να μιλάς σε δεύτερο πληθυντικό (νομίζω αυτό είναι αρκετά εξουσιαστικό).
Ο λόγος που θεωρώ πως μου αρέσει αυτό εδώ το μαραφέτι είναι όταν στα ξαφνικά ακούω κάτι σαν αυτό της paperflower:
Αλλά και την απάντηση του Lefty:
Έτσι λοιπόν άσπικ, ο άνθρωπος δεν είναι ο λόγος του θεού (του) αλλά ο λόγος του (εαυτού), με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι ο ίδιος ο λόγος διότι ο λόγος δεν πρέπει να αποκαλύπεται αλλά να αποκαλύπτει τον εαυτόν, εμάς δηλαδή, να μας εκθέτει, μόνο τότε είναι δημιουργικός, οδηγώντας μας στην αναζήτηση ενός καλύτερου “εγώ” ή ακόμα και στην καταστροφή του. Γι’ αυτό ο δεύτερος πληθυντικός είναι ο ξεπερασμένος ηθικός λόγος, ο διάλογος του ηθικού ανθρώπου με το ιδανικό “θείο” που ποτέ δεν οδήγησε στην δημιουργία παρά μόνον στην επιστροφή της συντήρησης. Και ξέρεις ποια είναι η μόνη μορφή ενός τέτοιου αληθινού διαλόγου? Η ΤΕΧΝΗ. Γιατί είναι η μόνη που μπορεί να σε κάνει βλέποντας τον άλλον να αναρωτηθείς για σένα αντί να του δώσεις απαντήσεις, γιατί είναι η μόνη που μιλά σε πρώτο ενικό κι απευθύνεται στον καθένα μας ξεχωριστά, γιατί είναι η μόνη που αποκαλύπτει αληθινά τον φέροντα τον λόγο.
ΥΓ3: Υπάρχει και ο έρωτας αλλά θα μιλήσω γι’ αυτόν αφού πρώτα πάρει θέση το χαμίνι.
Συνεχίζεται…
21-11-2007 @ 00:07 [ID:2978]
Καπετάνιο,από την κορφή μέχρι τα νύχια το παραπάνω σχόλιό σου απεικονίζει την στείρα εποχή μας με την αποθέωση του υποκειμένου έναντι του λόγου του και κυρίως του υπερβατικού λόγου του.
Τέλος πάντων,ίσως να είναι και δίκαιο αυτό τελικά,γιατί αυτός ο λόγος
αδίκησε και εξαθλίωσε τον άνθρωπο στο παρελθόν.
Σειρά του τώρα να εξαθλιωθεί και αυτός.
Διόρθωσέ τον λοιπόν,ψαλίδισέ τον,πάρτονε και κάντονε όπως θέλεις.
Μαζί σου και γώ,γιατί τελικά δέν του αξίζει να ρέει ελεύθερα,γνήσια και αυθεντικά.
Άς δεθεί και αυτός με την αισθητική και λειτουργικότητα όπως λές,με την ηθική δηλαδή, που μας έδενε και μάς.
Άς πάρει τον πούλο της τέχνης και αυτός να δούμε και εμείς ποιόν πούλο θα πάρουμε πάλι μετά.
ΥΓ Με το συμπάθειο καπετάνιο,αλλά νομίζεις πώς η αισθητική αρτιότητα και η καθαρότητα του λόγου που λές,ταιριάζουν με την τέχνη.
Εκτός άν μπερδεύεις την τέχνη με την τεχνολογία,που όντως στην τελευταία αποκαλύπτεται ο εαυτός μας μέσα από το φέροντα λόγο όπως πάλι λές.
ΥΓ2 Ο πρώτος ενικός δέν είναι δυνατόν να παράγει διάλογο.
Για αυτό και χρησιμοποιούμε δεύτερο πληθυντικό,ο οποίος δέν πρόκειται περί διαλόγου απλώς με το ιδανικό θείο όπως θεολογικά μάλλον θα το ερμηνεύεις και μόνο,αλλά με υπερφυσική, υπερβατική ή ότι άλλο θέλεις κατάληψη όλων των εν δυνάμει θέσεων στον χώρο έξω από την μία και μοναδική θέση που κατέχει κάποιος.
Αλλοιώς τι διάλογος και με ποιούς θα υπάρξει,εκτός από έναν διάλογο με τον εαυτό μας που θα αφορά εμάς και τον εαυτό μας;
Δηλαδή,καθώς η αναπηρία μας (εκτός άν διαφωνείς και ότι είμαστε ανάπηροι) μας αναγκάζει να εκφράζουμε διαρκώς αιτήματα στο περιβάλλον μας,τι θα ικανοποιεί και τι θα εξυπηρετεί ένας λόγος που απευθύνεται στον ευατό μας;
Εννοείται ότι ψάχνουμε αυτό που μας λείπει.Και αυτό που μας λείπει θα είναι εκεί,δέν θα είναι εδώ που είμαστε ε μείς,γιατί άν ήταν εδώ δέν θα μας έλειπε,για αυτό και δέν θα το αποζητούσαμε και με τον λόγο κιόλας.
Δηλαδή,άν εμένα με λές συντηριτικό επειδή κατα την δική σου ερμηνεία ψάχνω το ιδανικό θείο,τότε εσύ που πιστεύεις ότι είσαι ήδη το ιδανικό θείο πώς πρέπει να σε πούμε;
21-11-2007 @ 10:56 [ID:3017]
Αποκαλύπτομαι λοιπόν μέσω του λόγου μου: Αν υπήρχε ο ηθικός άνθρωπος και το ιδανικό “θείο” έστω και φιλοσοφικά, μάλλον θα απουσίαζε ο διάλογος. Σε τι θα χρειαζόταν; Άρα υπάρχει διάλογος εκεί μόνο, όπου υπάρχει έλλειμα (κατά άσπικ)… Και υπάρχει διάλογος! Ακόμη κι όλοι οι μονόλογοι που εκτίθενται στα μπλογκς, που τόσο αμφιλεγόμενα έχουν γίνει, είναι κι αυτοί μια προσπάθεια διαλόγου. Εξουσιαστικού ίσως, αλλά διαλόγου. Έχει άραγε σημασία αν ο λόγος εκφράζεται σε πρώτο ενικό, δεύτερο πληθυντικό ή οτιδήποτε άλλο; Αν παραδεχόμασταν ότι στο σύνολό μας οι άνθρωποι είμαστε ελλειματικοί, ποιον θα ενοχλούσαν τα πρόσωπα του λόγου;
Κι έχει δίκιο ο άσπικ που παρατηρεί πως η τέχνη δεν εκφράζεται μέσα από την τάξη αλλά μέσα από την αταξία ανήσυχων πνευμάτων. Αλλιώς θα ήταν βαρετή. Κι εμένα θα μ’ ενοχλούσε να μου διόρθωνες το “κυττάζω” μου με ένα βαρετό για μένα “κοιτάζω”. Γιατί ο λόγος μας στέλνει μηνύματα πίσω απ’ το λόγο, που ψάχνουν παραλήπτη να επικοινωνήσει πέρα απ’ το λόγο. Ακόμη και οι λέξεις είναι σήματα που δεν μπορεί να τα αντιληφθεί ο καθένας. Είναι σαν τα μηνύματα που εκπέμπονται στο διάστημα, με την ελπίδα κάποιο απ’ αυτά να βρει στόχο επικοινωνίας.
Κι εδώ ίσως θα είχε θέση μία άποψη για τον έρωτα… Γιατί αυτός ξεκινάει και διατηρείται με σήματα, κρυφά νοήματα πίσω απ’ τις λέξεις και τις κινήσεις. Μια “βουβή” επικοινωνία μεταξύ δύο θνητών πλασμάτων που αποθεώνονται μέσα από την εγκατάλειψη του εγώ και του λόγου τους και ενσαρκώνονται σε μια υπόσταση που δεν έχει περιορισμούς, ούτε τέλος και γι’ αυτό κατακτά την αθανασία του σύμπαντος. Γιατί όταν εγκαταλείπεις την περιορισμένη ύπαρξή σου και συνδέεσαι με μια εξίσου μη περιορισμένη άλλη, δεν έχεις καβούκι, δεν έχεις πλαίσιο. Είσαι ένας πίνακας ζωγραφικής που εκτείνεται στο άπειρο αφού δεν τον περιορίζει η άκρη του καμβά που σηματοδοτεί το τέλος.
Δεν ξέρω αν πραγματικά περίμενες να πάρω θέση σε κάτι, ουτε αν τα παραπάνω εκφράζουν μια θέση μου. Εκφράζουν πάντως σίγουρα μια διάθεση να επικοινωνήσω.
21-11-2007 @ 15:22 [ID:3019]
Χαμίνι, ο έρωτας είναι η αφορμή ή η ευκαιρία να παλέψεις για να κατακτήσεις αυτό που περιγράφεις.
Η κατάκτηση του οποίου, ειναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που υπάρχουν.
22-11-2007 @ 00:53 [ID:3020]
Δηλαδή είναι “Αρτιότητα” και “καθαρότητα” του λόγου αλλά και νοηματοδοτεί την ελευθερία και την γνησιότητά του, όχι το εσκεμμένο “κυττάζω” χαμίνι αλλά ο “ευατός” μας που έγραψε παραπάνω από βιασύνη ο άσπικ και εγώ κακώς το ερμήνευσα “εαυτός”, κάτι θα ‘θελε να πει ο ποιητής αλλά μάλλον δεν έχω μάθει ακόμα να τα πιάνω και νομίζω πως γίνονται όλα από βιασύνη. Έτσι λοιπόν αν δεν τον διορθώσω θα τον αφήσω ελεύθερα να ρέει σα χείμαρρος που θα μας παρασύρει.
Και τόρα πουπα χίμαιρος θυμηθίκα ποσ ι πραγματοικίελευτρια ίνε ναφίνουμαι τολώγωμας έτσι κια να μη γκρνιιαζούμαι για ΕΝΤΙΤ κι άλλαις ταίτιες σλχαμάραις!
Διάθεση για επικοινωνία έχουμε όλοι χαμίνι αλλά ο καθένας μας την εννοεί διαφορετικά. Πόσο περισσότερο φυλακίζω το λόγο εγώ εδώ μέσα από όσο τον φυλάκισες (εν αγνοία σου βέβαια) εσύ τόσο καιρό στα δικά σου σχόλια στο μπλογκ σου (στο κρατάω γιατί έφαγα ήττα από σένα) αλλά και το υποβρύχιο με τη σειρά του. Μα θα μου πεις πως τα ‘παμε αυτά και θα σε ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου πως εάν ήμουν κοντά σου και σε διόρθωνα κι άνοιγα τα σχόλιά σου, θα ψαλίδιζα την ελευθεριότητα και γνησιότητα του λόγου σου?
Κι έχει μεγάλη σημασία το πρόσωπο που απευθύνεσαι μιλώντας. Το δεύτερο πληθυντικό δείχνει τον διαχωρισμό σε εγώ κι ΕΣΕΙΣ, είναι πάντα καυστικό και φανερώνει υπεροψία. Το πρώτο ενικό δείχνει πιθανά εγωισμό μια που απευθύνεται στο “εγώ” αλλά δείχνει και αναζήτηση, δεκτικότητα και αμφιβολία, πιθανά μοναχικότητα μα και αντικοινωνικότητα. Είναι τυχαίο άλλωστε που τα περισσότερα ποιήματα γράφονται σε πρώτο πρόσωπο? Θεωρείς πως είναι οι ποιητές απλά εγωιστές? Μιλώ για τον εαυτό μου μόνο επειδή αναγνωρίζω την αναπηρία μου να μιλήσω σ’ εσάς. Μήπως εάν μιλούσα σ’ εσάς θα έδειχνα ακριβώς πως εσείς είστε οι ανάπηροι?
Ορθά λοιπόν άσπικ μιλας “σ’ εμάς” τσουβαλιάζοντάς με σε όλους αυτούς που αναζητούν αρτιοτητα, καθαρότητα και μπερεύουν την τέχνη και την τεχνολογία διότι αναγνωρίζω πως είμαι ελλειμματικός και καθόλου το ιδανικό θείο που με ειρωνεύεσαι διότι ούτε πιστεύω πως θα γίνω αλλά ούτε πιστεύω πως υπάρχει για να το αναζητήσω. Μα καθόλου δεν λυπάμαι που δεν μπορώ ν’ απευθυνθώ “σ’ εσάς” για να σας δείξω πως δεν υπάρχει ή δεν πιστεύω σε αυτό επειδή από τη στιγμή που το αναζητείτε και μιλάτε γι’ αυτό θεωρείτε δεδομένη την ύπαρξή του. Πλέον μπορώ μόνο, κάποιες φορές, να αποκαλύπτομαι χωρίς να με αποκαλύπτετε και να δείχνω την άποψή μου ή τον προβληματισμό μου.
ΥΓ: έγραψα “μπερεύω” αλλά ήθελα να πω “μπερδεύω” χωρίς να δώσω κάποιο άλλο νόημα και είπα να το διευκρινίσω εδώ επειδή φοβάμαι μήπως εννοήσετε κάτι σοβαρό που μπορεί να κρύβεται από πίσω ενώ, αλήθεια το λέω, τίποτα δεν άφησα να εννοηθεί.
22-11-2007 @ 10:27 [ID:3054]
Πέϊπερ, αυτό που περιγράφω είναι μια εμπειρία… Γιατί δεν είναι δυνατόν να περιγράψεις κάτι που δεν έχεις αισθανθεί, με κάποια, έστω, απ’ τις αισθήσεις που είμαστε προικισμένοι ως άνθρωποι. Να φανταστείς ίσως την περιγραφή του, ναι! Μα τότε είναι τέχνη, όχι άποψη. Να μία ακόμη θέση μου που αποκαλύπτεται, γιατί κάποιος το έψαξε κι όχι γιατί έτσι αποφάσισα να ενεργήσω μόνο.
Και απ’ ότι δείχνει η προηγούμενη αποκάλυψή μου, αν καταφέρει κανείς ν’ ακολουθήσει τον συνειρμό, ο ηθικός άνθρωπος και το ιδανικό θείο δεν υπάρχουν… Αν εξακολουθούμε να το ψάχνουμε, εμείς, εγώ, εσείς είναι για να φτάσουμε σε μια εις άτοπον απαγωγή. Για την απόδειξη….
Ήττα; Πότε υπήρξε μάχη για να υπάρξει νίκη ή ήττα; Κι αν υπήρξε, εδώ δεν είμαι;
Μην βάζεις λόγια στη σκέψη μου που δεν εκφράστηκαν. Τίποτε δεν φυλάκισες, μόνο που να, το χαμόγελο της Τζοκόντα είναι το έργο τέχνης ενός άλλου, πώς να το κάνω να μοιάζει με αυτό που εγώ φαντάζομαι πως ήθελε ο δημιουργός να μοιάζει;
22-11-2007 @ 23:55 [ID:3055]
Δέν μπορεί να κρύβει τίποτα ο “ευατός” καπετάνιο,πέρα από την βιασύνη όπως λές του άσπικ να το γράψει σωστά σάν “εαυτό”.Αλλα αυτή η βιασύνη πιθανόν και να κάνει την λέξη “ευατό” να συμβολίζει ακριβέστερα τον εαυτό, ακόμη και από αυτή την ίδια λέξη “εαυτό”.
Γιατί για σκέψου τον ανώνυμο ένα αναγνώστη που κάποτε ενδεχομένως να διαβάσει τον “ευατο” του άσπικ.Δέν θα πεί μέσα του νομίζεις,ρε τον κακομοίρη τον άσπικ άρχισε να γερνάει ο φουκαράς και όλο λάθη έκανε,ή να πεί,έγραφε γρήγορα και βιαστικά ο ταλαίπωρος γιατί ήταν πεινασμένος και έτρεχε να προλάβει μήν φουσκώσει το νερό στην κατσαρόλα που είχε βάλει για να βράσει τα μακαρόνια, και λοιπά και λοιπά;
Θα τα πεί μέσα του αυτά ο ανώνυμος,δέν θα τα πεί ντιούσντ;
Και άμα τα πεί,δέν θα νοιώσει μιά λύπη άν το θές,μιά συμπόνοια,μιά συγκίνηση ρε αδελφέ για τον άσπικ,ένα μικρό δειλό συναίσθημα δέν θα του ζεστάνει την καρδιά όταν διαισθανθεί μέσα από τα λάθη τις μικρές ταπεινές ανάγκες του;
Και παρόλο ότι το ίδιο το κείμενο του όποιου άσπικ να ήταν πέρα για πέρα συγκινητικό,να έγραφε για τα πεινασμένα παιδιά των φαναριών που πλένουν τα τζάμια των αυτοκινήτων τα χριστούγεννα ή για τα ψωριάρικα σκυλάκια και γατάκια που τα κλωτσάνε οι περαστικοί να μήν τους εμποδίζουν το διάβα τους, και ένα σωρό άλλα τέτοια ωραία και συγκινητικά πράγματα,παρόλαυτά να αισθανθεί συμπόνοια ο αναγνώστης,για ένα τόσο δά ανόητο λάθος.
Αυτό δέν κάνει και η τέχνη;
Νομίζεις ότι η καθαρότητά της (που δέν έχει τελικά) μας συγκινεί,ή κάποια λάθη της που ούτε κάν και ξέρουμε ποιά είναι;
Το ιδανικό θείον,έτσι καθαρό αυτάρκες και τέλειο που είναι,μπορεί να αισθανθεί συγκίνηση και να εκφράσει συναισθήματα,όπως τα αδύναμα και ελλειματικά πλάσματα που είμαστε εμείς;
Ο έρωτας μπορεί να υπάρξει στο ιδανικό θείον,ή είναι ακριβώς προτέρημα αυτών των θνητών και περιορισμένων πλασμάτων,οταν εγκαταλείπουν το εγώ τους όπως σωστά και ωραία λέει το χαμίνι,ακρωτηριάζοντας πολλές φορές αυτή την ίδια την υπόστασή τους,στην προσπάθειά τους να φθάσουν στην αποθέωση;
Ιδανικόν θείο δηλαδή είναι το ιδανικόν θείον,ή αυτό το ελλειματικό όν που αυτοθυσιάζεται για να γίνει ιδανικόν θείον;
Αυτή η απόπειρα,η αυτοχειρία, δέν είναι ο διάλογος όπως σωστά πάλι εννοεί και υποννοεί το χαμίνι;
Άντε πάω να ρίξω τα μακαρόνια γιατί βράζει το νερό.
ΥΓ Από τα παραπάνω βέβαια,δέν σημαίνει ότι επειδή κάνουμε λάθη κάνουμε και τέχνη εδώ μέσα.Εννοείται ότι πρός διευκόλυνση της συζήτησης καταφεύγουμε σε τέτοια μεγάλα παραδείγματα.
ΥΓ 2 Και νομίζεις καπετάνιο ότι τα “λάθη” της τέχνης,εσκεμμένα τα βάζει ο καλλιτέχνης,τα μετράει με το λογικό του δηλαδή,ή μιά δημιουργική έμπνευση,(ακόμη και οντότητα θα την έλεγα εγώ,θεία οντότητα και καθόλου ιδανική) του τα υπαγορεύει ερήμην του;
Και για να συμβούν αυτά τα καλλιτεχνήματα,δέν θα υπάρξει διάλογος του καλλιτέχνη με αυτή την θεία οντότητα ή έμπνευση;
Ακόμη και ο πρώτος ενικο΄ς του ποιητή που λές,και τον δέχομαι,δέν είναι το συμπυκνωμένο και δουλεμένο αποτέλεσμα ενός διαλόγου;
Και εντάξει δέχομαι ότι είμαι απόλυτος και άδικος όταν λέω ότι μόνο ο β πληθυντικός πρέπει να υπάρχει,αλλά και εσύ το ίδιο δέν είσαι όταν λές μο΄νο ο πρώτος ενικός;
Δηλαδή την ποίηση να την υποστηρίξουμε,την καταγγελία την διαμαρτυρία την σάτυρα όμως και λοιπα,που χρειάζονται τον δεύτερο πληθυντικό, να τις αφήσουμε να τις φάει ο λύκος;
ΥΓ 3 Μου φαίνεται ότι τόσο καιρό μαζί οι υποβρύχιοι έχουμε αποκτήσει πιά και κοινές απόψεις για τα πράγματα.
Να φτειάξουμε ένα κοινό νίκ ρε παιδιά.Θα απαντάμε και πιο α΄νετα και ξεκούραστα στα θέματα.
ΥΓ 4 Δέν είναι τόσο αυτό το έντιτ καθαυτό καπετάνιο,όσο το δικαίωμά μας να έχουμε έντιτ.
Το δικαίωμά μας δηλαδή να διαχειριζόμαστε τα δικά μας πράγματα και όχι να τααναθέτουμε σε άλλους.
Όπως έλεγαν και στου σαβίδδη την ωραία εκπομπή εχθές οι πολιτειολόγοι,οι αντιπροσωπευτικές μας δημοκρατίες σήμερα,περισσότερο κοντά στις ολιγαρχίες είναι, καθώς ο λαός εκχωρεί τα δικαιώματά του σε μιά ελίτ,παρά στην ίδια αυτή την δημοκρατία.
Και λειτουργουν έτσι οι δημοκρατίες μας,προφασιζόμενες και αυτές όπως και εσύ,την απειλή της ορθότητας των αποφάσεων,εξαιτίας των λαθών που ενδεχομένως να κάνει το απαίδευτο πλήθος άν είχε την ευθύνη των επιλογών του.
Κατάλαβες δηλαδή;
Πληρώνουμε τα λάθη μας.Όχι αυτά που κάνουμε,αλλά αυτά που θα κάναμε άν μάς δινόταν η ευκαιρία να τα κάνουμε.
Βράσανε τα μακαρόνια.
Καλή μου όρεξη (μιάς και σου αρέσει καλύτερα ο πρώτος ενικός).
23-11-2007 @ 08:00 [ID:3104]
Ασπικ συμφωνώ μ αυτά που λες αλά δεν νομίζεις πως είναι υπερβολικό να παραλληλίζεις τους…νοθευμένους κανόνες της Αστικής Δημοκρατίας με την διόρθωση κάποιού λάθους που στην ουσία του δεν άλλαξε και το νόημα αυτών που ήθελε να πει ο ποιητής;
23-11-2007 @ 21:13 [ID:3105]
Από τα μικρά πράγματα,γίνονται οι μεγάλες αλλαγές fisp.
Έτσι δέν είναι;
Άν ο χασάπης έχει σάπιο κρέας,είτε διακόσια γραμμάρια αγοράσεις,είτε όλο το βόδι,σαπίλα θα πάρεις.
Απλώς στην καθημερινότητά μας συνηθίζουμε να δικαιολογούμε εύκολα τις μικρομαλακίες μας με ένα δέν βαριέσαι ρε αδελφέ και τέτοια,προτάσσοντας σχεδόν πάντα σάν άλλοθι ότι οι μεγάλοι κάνουν πολύ χειρότερα.
Ποιοί είναι αυτοί οι περιβόητοι μεγάλοι όμως,άν όχι οι μικροί που μεγάλωσαν και ποιά είναι αυτά τα διαβόητα χειρότερα άν όχι τα μικρά που γιγαντώθηκαν;
Για αυτό σου λέω,δέν έχει σημασία άν ο καπετάνιος εδώ δέν κάνει καμμιά ζημιά αφού δέν αλλάζει το νόημα όπως λές,σημασία έχει πώς κάνει μιά μικρή παράβαση.
Και μιά μικρή ο καπετάνιος,μια μικρή εσύ,μιά μικρή εγώ μιά μικρή όλοι μας,να πώς μεγαλώνει μιά μέρα και βλαστημάνε μετά τους εξωγήινους που λέει ο λέφτυ που μας έφεραν ξαφνικά το κακό.
Και εξάλλου,ποιός θα κρίνει άν αλλάζει το νόημα αυτών που θέλουμε να πούμε ή όχι,και ποιός μας εξασφαλίζει ότι αύριο ο ντιούσντ δέν θα κάνει και καταχρήσεις της εξουσίας του;
Για αυτό σου ξαναλέω,τάξη και ηθική.
Ο φασισμός δέν βρίσκεται στην απόλυτη υπακοή των νόμων,ούτε στην απόλυτη ανυπακοή τους βέβαια,αλλά σε αυτή την αμφιλεγόμενη ερμηνεία τους και εφαρμογή τους κατά περίσταση κάθε φορά.
Ή τους κανόνες θα τους ακολουθούμε και στην παραμικρή τους λεπτομέρεια όλοι μικροί και μεγάλοι,ή άστους να πάνε στο διάολο.
Παζαρέματα εκεί δέν σηκώνει.
Έχω άδικο ρε παιδιά;
Το βρίσκετε υπερβολικό αυτό δηλαδή;
24-11-2007 @ 01:44 [ID:3106]
οχι δεν το βρισκω υπερβολικο εχεις απολυτο δικιο
αλλα μπορω να το ανεχτω αυτο απο εναν τυπο σαν τον ντιουσντ
ολοι εχουμε τα χαζα μας …ε ο φιλ ος μας εδω εχει ψωρα με την ορθογραφια και παθαινει τις κρισεις του καμμια φορα και διορθωνει τα αδιορθωτα
γαμησε το
τι να κανουμε ….ειναι γεροπαραξενος παει και τελειωσε
ρε ασπικ κανε πασο και συ καμμια φορα …
μια καλη ιδεα ,ειπαμε νομιζω, ειναι να τα γραφουμε ολα ανορθογραφα
αλλα αυτο παραειναι κουραστικο
γι αυτο εγω θα μεινω στις ακουσιες ανορθογραφιες κι αμα δε βαριεται ο γεροφιλ ας με διορθωνει μεχρι να βαρεθει
24-11-2007 @ 19:06 [ID:3155]
Δηλαδή ρε λέφτυ μου λές ότι κολλάω με τα πράγματα;
Εντάξει,όμως τι άλλο συζητάμε εκτός από τις εμμονές μας τελικά;
Ένα δυό κολλήματα έχουμε όλοι μας από μικρά,και ψάχνουμε διάφορους τρόπους σε όλη μας την ζωή να ξεκολλήσουμε.
Εμπάσει περιπτώσει όμως στην προκειμένη περίπτωση,απλώς ήταν μιά ευκαιρία να κάνουμε και μιά συζήτηση περί δημοκρατίας και δικαιωμάτων.
Βέβαια ο καπετάν σαχλαμάρας μας έχει γραμμένους κανονικά,και δέν παίρνει θέση στην συζήτηση.
Άλλο ένα γνώρισμα της εξουσίας με το επιχείρημα…..”άστους να χτυπιώνται,στο τέλος θα βαρεθούν και θα τα παρατήσουν”.
Τέλος πάντων,συμφωνώ σε γενικές γραμμές για αυτά που λές για τον φίλ και το μπλόγκ του,παρότι όμως βλέπω να κάνει μερικά φάουλ τον τελευταίο καιρό.
Μήπως πρέπει να βάλουμε ένα θέμα περί του τί συμβαίνει στον καπετάνιο;
Μήπως έχει καμμιά ερωτική απογοήτευση το παιδί;
ΥΓ Πάντως μου φαίνεται ότι τώρα σταμάτησε να διορθώνει άν κρίνω από το “αλά” του fisp.
ΥΓ 2 Παιδιά να πάτε όλοι στο μπλόγκ του λέφτυ,γιατί έχει γράψει μιά θαυμάσια ιστορία.
Νομίζω όπως λέει και ο φιμπουλές,ότι είναι από τις καλύτερές του.
Αφηγηματικά είναι καλοδουλεμένη και πεντακάθαρη,χωρίς κόμπους,ομίχλες και ασάφειες,έτσι που ακόμη και εγώ δέν χρειάστηκε να γυρίσω ούτε μιά φορά πίσω για να καταλάβω τι εννοεί στη συνέχεια.
Σε βάζει εύκολα στην ατμόσφαιρα,έτσι που πολλές φορές να πιστεύεις ότι είσαι μέσα στην ιστορία και συμβαίνουν σε σένα αυτά που περιγράφει.
Και βέβαια και η ιστορία του αυτή είναι εξίσου πρωτότυπη και ευρηματική με τις άλλες,με φρίκες όπως όλες οι ιστορίες του λέφτυ,αλλά αυτή την φορά και με μιά υποβόσκουσα διακριτική σάτυρα να μάς κλείνει το μάτι.
Βέβαια το θέμα δέν το πιασα εντελώς,αλλά επιφυλάσσομαι να το πιάσω από τα μαλλιά και να δώσω και μιά ερμηνεία που ειναι και το βίτσιο μου με τις ιστορίες των άλλων.
Πάντως αυτό που έπιασα με την πρώτη,είναι αυτή η σύγχυση που προκαλεί στον αναγνώστη για το ποιά είναι η πραγματικότητα και ποιός ο εφιάλτης,αλλά και τι είναι η πραγματικότητα και τι ο εφιάλτης.
Να πάτε παιδιά να την διαβάσετε όλοι την ιστορία του λέφτυ και να του πείτε και ένα μπράβο που το αξίζει.
(λέφτυ,νομίζω ότι εκτός από τα φρικώδη και τα χ οντρά που σου αρέσουν,σου πάει και η σάτυρα.Γιατί δέν γράφεις και μιά ιστορία καθαρά τέτοια,σατυρική; ).
24-11-2007 @ 21:58 [ID:3156]
χαιρομαι που σου αρεσε και να ξερεις οτι το εκτιμω πολυ που οχι μονο τη διαβασες αλλα εκατσες και εγραψες και δυο λογια …
ισως να χεις δικιο για τη σατυρα ….μ’ αρεσει να γελαω και να κανω και τους αλλους να γελανε .
και φυσικα ο γεροφιλ ειναι ερωτευμενος με την κοκκινοτσαντιτσα του μετρο
ε ρε πως γινεται καθε φορα που εμπαινα εγω στο μετρο να υπηρχαν στο βαγονι μονο γριες
ισως εφταιγε το καλοκαιρι
ολες οι κοκκινοτσαντιτσες φευγουν απ’ την αθηνα και πανε στα νησια για ηλιοθεραπεια
καπου εκει στο τραμ στη γλυφαδα ομως εμπαινε καμμια αλλοδαπη να παει για μπανιο
..::DeUCeD::.. » RedBag MetroGirl said:
06-12-2007 @ 12:26 [ID:3585]
[...] RedBag MetroGirl: Part 6 [...]