Posted at 09-11-2007 @ 15:46 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
…να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…
Στέκομαι ξανά κοντά σου, έρμαιο μιας τύχης που κάνει ακόμα λαθραίες διαδρομές σε καθημερινά βαγόνια, προκαλώντας συνεχείς στάσεις αμηχανίας στους ανασφαλής επιβάτες. Το ‘ξερα από την αρχή πως ποτέ δεν πρόκειται να σου μιλήσω αλλά πάντα προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί. Χτες κατάλαβα, χαζεύοντας –πάντα με τα’ ανάβλεμμά μου- την εικόνα σου, την εικόνα σου…
Δεν σε ξέρω ούτε –μάλλον- θα σε μάθω ποτέ αλλά η εικόνα σου μ’ αιχμαλωτίζει. Ξέρεις, όσους ανθρώπους γνωρίζουμε στη ζωή, την εικόνα τους γνωρίζουμε και ποτέ τους ίδιους. Μα κι εμείς, αν το καλοσκεφτείς, μια εικόνα προβάλλουμε –ή «προβάλλεται» αν αυτό σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ένοχη απ’ ότι εγώ- κι αυτήν διατηρούμε ή αλλάζουμε. Με μια εικόνα ζούμε και μια εικόνα θαυμάζουμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.
Σε παρατηρώ πολύ καιρό τώρα, νιώθω όμορφα να σε βλέπω να γεμίζεις τ’ αδειανά μου μεσημέρια μ’ ότι κουβαλάς στην ίδια γεμάτη κόκκινη τσάντα αλλά δεν είμαι ο παρατηρητής, εσύ είσαι. Εγώ κρατώ το ρόλο του δυνητικού αντικειμένου παρατήρησης που προσμένει ανέλπιδα να στρέψει ένας εικονικά επιλεγμένος παρατηρητής την προσοχή πάνω του.
Εδώ και χρόνια, πολλοί ψάχνουν τα κείμενά μου, την εικονικότητά μου κι εγώ κάνω το ίδιο σ’ εκείνους. Βλέπω δηλαδή τους άλλους να παρατηρούν τη δικιά μου εικόνα κι εγώ παρατηρώ τη δικιά τους. Σκέφτομαι πως συχνά οι άνθρωποι που με παρατηρούν σχολιάζουν με κάμποσες γραμμές στο μπλογκ μου μα εγώ δεν τους απαντώ συχνά και –θα φανεί γελοίο- πολλές φορές νιώθω ενοχές γι’ αυτό. Όχι γιατί δεν έχω τι να τους πω αλλά γιατί δεν σχολιάζουν εμένα αλλά την εικόνα μου. Ταυτίζουν αυτό που βλέπουν με αυτό που θέλουν να δουν, οικειοποιούνται μια εικόνα και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί της, όπως άλλωστε κάνω κι εγώ.
Κι έτσι, ακόμα και να μου δινόταν η ευκαιρία να σου μιλήσω αληθινά, τι άλλο μπορεί να σου ‘λεγα παρά πως έχεις την πιο φωτεινή, την πιο πολύχρωμη, την πιο έντονη εικόνα που χω δει στις γκρίζες αποβάθρες, πως νιώθω αγωνία αν θ’ ανέβεις στην επόμενη στάση κι απογοήτευση όταν ο κόσμος μ’ εμποδίζει να δω το βλέμμα σου από μακριά? Μα τότε εσύ θα ‘ρχόσουν στη θέση μου και θα με κοίταζες με απορία ενώ θα σκεφτόσουν τι ν’ απαντήσεις σε κάποιον που χαζεύει μια μεσημεριανή εικόνα. Θα μπορούσες να πεις ένα ευγενικό «ευχαριστώ» ή ένα δικαιολογημένο «ρε άντε στο διάολο» ή ίσως να μην μιλούσες καθόλου. Μα δεν θα έλεγες τίποτα διαφορετικό μιας που η εικόνα σου θα μου μιλούσε απαντώντας πάλι σε μια εικόνα, τη δικιά μου.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν όλοι μας μιλάμε προσπαθώντας να προσεγγίσουμε μόνο μια εικόνα που μας άρεσε, την εικόνα του άλλου που μας έκανε εντύπωση και αν τελικά αυτή αντιστοιχεί σε εκείνον που τη «φέρει». Όχι, δεν έχω τίποτα με τις εικόνες αλλά, ξέρεις, πολλές φορές οι εικόνες δεν είναι δικές μας, τις δανειστήκαμε για να κρύψουμε ότι θα μπορούσε να βγει χωρίς αυτές, εκθέτουμε για να μην εκτεθούμε, τόσο απλά. Ίσως να ζούμε σ’ έναν κόσμο που «φέρουμε» μια εικόνα προσπαθώντας να ταυτιστούμε με αυτήν αλλά και να ταυτίσουμε τον άλλον με την δικιά του κι αυτός να είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να ζούμε.
Λατρεύω την εικόνα σου και δεν σου κρύβω πως την περιμένω κάθε μεσημέρι προσπαθώντας να φυλακίσω στο κεφάλι μου όλες σου τις κινήσεις. Φτιάχνω ιστορίες με τις δικές σου εικόνες, που παύουν πια να ‘ναι δικές σου, αλλά γίνονται δικές μου. Τις κλέβω μία μια, όσες μπορώ ν’ αρπάξω, φωτογραφίζοντας στη μνήμη μου αυτό που εσύ προβάλλεις. Και μ’ αρέσει να μιλάω συχνά για σένα -μιλώντας ουσιαστικά σε μένα- προσπαθώντας να ταιριάξω τη δικιά μου εικόνα μέσα σου. Όμως γι’ αυτό δεν θα σε πλησιάσω ποτέ, γιατί δεν ξέρω πώς να προσεγγίσω τον εαυτό μου.
Ας κρατήσω μόνο την αγωνία μου να ξαναδώ την κόκκινη τσάντα που σε συντροφεύει όσο διαρκεί το ρουτινιάρικο, υπόγειο ταξίδι μου από το μηδέν στο πουθενά…
…μα αν κάποτε μιλήσω στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, θα πάψει να υπάρχει…
09-11-2007 @ 17:57
09-11-2007 @ 18:35
Μου φαίνεται πως το κορίτσι με την τσάντα είναι πολύ βολική ύπαρξη.
09-11-2007 @ 18:46
Πόσο βολική μπορεί να είναι μια ύπαρξη που δεν μπορείς ν’ ακουμπήσεις?
10-11-2007 @ 01:19
Χμμ.. ίσως είναι βολική γιατί δε σου σκάει ένα χαμόγελο, μια καλημέρα, ή ένα ξαφνικό φιλί από το πουθενά, προ(σ)καλώντας σε να ανακαλύψεις αν η εικόνα που φέρει αντιστοιχεί σ’αυτό που είναι.
Προ(σ)καλώντας σε, να εκτεθείς αντί να εκθέτεις.
10-11-2007 @ 08:37
Ναι, είναι βολική γιατί δεν ρισκάρω τίποτα, άλλωστε όλοι δε βολευόμαστε σε τέτοιες σχέσεις? Μόνο που το βόλεμα δεν σε οδηγεί πουθενά, σ’ αφήνει πάντα με την απορία, μ’ ένα αναπάντητο ερώτημα.
Όμως, το ερώτημα αυτό, όπως και το “βόλεμα”, εγώ το ‘φτιαξα κι έτσι, τίποτα δεν έχω να περιμένω παρά να φτιάχνω καινούργια ερωτήματα και να χαζεύω τη γλυκιά μου συνταξιδιώτισσα τα καθημερινά άχαρα μεσημέρια.
10-11-2007 @ 14:08
Το ρίσκο παίζει πάντα, ακόμα και τώρα. Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς και τι έχει να ρισκάρει φυσικά.
Αν αλλάξει χρώμα στην τσάντα της μπορεί να μην την “αναγνωρίσεις” πχ..
11-11-2007 @ 00:43
ξερεις..μπορει τα μισα απ οσα λες..να ναι φαντασικα..πλασμενα στην σκεψη σου ή σε αυτο που ζητας
αλλα εδωσες μια αληθινη εικονα ..
καλη συνεχεια..
11-11-2007 @ 00:53
ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη λεει -σωστά- το τραγουδάκι. Ζωή, όμως, όχι εικόνες…
11-11-2007 @ 01:41
Αχ, να’το πάλι το κορίτσι με την κόκκινη τσάντα! Τα πιο όμορφα ποστ τα έχεις κάνει με αυτήν. Καλησπέρα
11-11-2007 @ 16:22
Τα δημοσιεύματα γι’ αυτήν είναι τόσο όμορφα για μένα, όσο η εικόνα της. Μα τι είναι η ζωή αν όχι μια σειρά από εικόνες? Το παρελθόν, εικόνες που θυμόμαστε, το μέλλον, εικόνες που ονειρευόμαστε, το παρόν, το να αντικρίζεις την εικόνα του εαυτού σου, ίσως μέσα από την εικόνα του απέναντι.
Πόσο αληθινές είναι αυτές οι εικόνες ή πόσο αληθινή είναι η ζωή μας? Ίσως τόσο αληθινή όσο να γράφω εγώ για το κορίτσι με τη κόκκινη τσάντα ή τόσο ψεύτικη μέχρι το κορίτσι να αλλάξει τσάντα…
12-11-2007 @ 07:52
Κι όμως όλα αυτά είναι τόσο αληθινά και τόσο ουσιαστικά, νομίζω πως η αποδοχή αυτής της Ιστορίας ανήκει στην ευκολία του καθένα που την διαβάζει να ταυτιστεί μαζί σου.
Γιατί άραγε υπάρχει κανείς, καμία, που δεν παρασύρθηκε από την πίκρα μιας εικόνας, που άφησε να δραπετεύσει χωρίς να κάνει τίποτα για να μην φύγει; Και μήπως τάχα στην καθημερινότητα οι στιγμές μαγείας δεν είναι οι μύθοι που χτίζουμε γύρω απ τις εικόνες που δεν καταχτάμε; Λέω εγώ τώρα..
12-11-2007 @ 09:00
Η ίδια σκηνή σε επανάληψη.
Κι όμως κάθε φορά, λες και είναι η πρώτη..
(Σου έχω πει πως είναι από τις πιο ρομαντικές ιστορίες που έχω διαβάσει, έ;……..:)
12-11-2007 @ 11:18
“Σκέφτομαι πως συχνά οι άνθρωποι που με παρατηρούν σχολιάζουν με κάμποσες γραμμές στο μπλογκ μου μα εγώ δεν τους απαντώ συχνά και –θα φανεί γελοίο- πολλές φορές νιώθω ενοχές γι’ αυτό.”
Καλά κάνεις κ νιώθεις ενοχές (γαμώτο πρέπει να βγάλω και τη γλώσσα )..:ρ
Σχετικά με το κορίτσι, έχω την αίσθηση ότι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο πάνω της είναι η βαριά(κόκκινη) τσάντα κι ίσως βρίσκεις πολύ ερωτική την έκφραση της κούρασης που -πιθανόν να-έχει το πρόσωπό της.
12-11-2007 @ 11:45
Θα μπορούσα με χίλια mplim κι άλλα χίλια mplom να περιγράψω όλα τα σημεία πάνω της για να καταλάβεις το πόσο διαφορετική είναι και το τι ακριβώς μου κάνει κλικ πάνω της, πράγματα τόσο απλά και μικρά κι όμως τόσο εκπληκτικά για μένα που -ίσως- κάποιοι ν’ απογοητευόντουσαν ακριβώς για τα πόσο μικρά και απλά πράγματα φτιάχνουν την εικόνα της και καμιά σχέση δεν έχουν με τις εικόνες που τρώω καθημερινά και που είναι τόσο διαφορετικά από αυτό που βλέπω συνήθως, μα δεν τα γράφω, ακριβώς για να εκθέσω μόνο όσα δεν την εκθέτουν και να προφυλάξω τη διαφορετικότητά της.
Κι όταν κάποτε η επανάληψη πάψει να μοιάζει σαν τη πρώτη φορά δεν θα ‘ναι καθόλου weirdo και καθόλου ρομαντική κι ίσως fisp γι’ αυτό ακριβώς πρέπει ν’ αφήνουμε την εικόνα να δραπετεύει, γιατί ότι προσπαθούμε να πιάσουμε, συνήθως το καταστρέφουμε.
ΥΓ: Άλλωστε “ο εξωτερικός κόσμος είναι μια εσωτερική πραγματικότητα”…
12-11-2007 @ 18:38
Τώρα εσύ καπετάν σαχλαμάρα έχεις την αγωνία,που όπως ωραία την εξέφραζε και ένας ανώνυμος αρχαίος,ότι άν ήσουν θεός δέν θα ήθελες να σε λατρεύουν ούτε να σε αγαπούν,παρά να σε καταλάβουν.
Θα μου πείς βέβαια “γιατί ρε μαρκόνη, θεός είμαι εγώ να ζητώ τέτοια πράγματα;”.
Και θα σου απαντήσω με την σειρά μου”γιατί είμαστε εμείς αρχαίοι ανώνυμοι για να ψάχνουμε τέτοια επίσης πράγματα;”.
Οπότε άς αφήσουμε τους αρχαίους και άς έλθουμε στα δικά μας.
Να της μιλήσεις λοιπόν σαχλαμάρα της γκόμενας,γιατί να μήν της μιλησεις;
Μήν είσαι ντροπιάρης γιατί θα το μετανοιώσεις κάποτε.Και να είσαι σίγουρος πώς καθόλου δέν θα σε παρηγορούν τότε,σάν θυμάσαι τα ωραία λόγια που εισπράτεις τώρα από τους μπλογκογλυφτάδες (με το συμπάθειο παιδιά που σας μιλάω έτσι,αλλά την εικόνα μου φροντίζω και εγώ).
Διότι όταν περάσουν τα χρόνια,και γίνεις γέρος ανήμπορος ζαρωμένος και ξεδοντιάρης,όταν θα ξεχνάς τι έπρεπε να θυμηθείς ότι ξέχασες,τότε λοιπόν καπετάνιο,τότε θα καταλάβεις πώς μιά εικόνα σου ήσουν και τίποτα άλλο,όπως κια τώρα μιά αλλη εικόνα θα είσαι και μόνο αυτή.
Καθότι η εικόνα είναι και το περιεχόμενο ενός πράγματος.
Για αυτό και οι άνθρωποι γερνάμε και ξεθωριάζουμε.Γιατί άμα ήταν αλλοιώς τα πράγματα,όπως τα λές εσύ δηλαδή,και άλλη ήταν η εικόνα μας και άλλοι είμασταν εμείς ,τότε δέν θα γερνούσαμε ποτέ.
Για αυτό σου λέω,άσε τις δικαιολογίες,άσε και τους τραχανάδες εδώ μέσα που ζηλεύουν και θέλουν να σου κάνουν χαλάστρα και βούρ στην γυναικάρα με τα κόκκινα.
Μήν είσαι μπάμιας!
14-11-2007 @ 08:16
Βαφτίσαμε την κυνικότητα ρεαλισμό και την κάναμε σημαία….
Όλοι εμείς οι… σαχλαμάρες και οι… μπλοκογλυφτιδες, λυπόμαστε πραγματικά που δεν ικανοποιούμε τα ενθουσιώδη ένστικτα της φύσης και ψάχνουμε για αλήθειες που μετά θα τις κοπανάμε στο κεφάλι μας.
Βέβαια το πρόβλημα της περιπλοκότητας της ανθρώπινης σκέψης και της βλακείας αυτών που ψάχνουν κάτι παραπάνω από το κόστος του απωθημένου, κάθε απωθημένου, είναι γνωστή ατάκα των καιρών μας και με κάνει πάνω που λέω να διαφωνήσω με την Bramble Iceweb σε κείνο το άρθρο της περί βλακείας των ανθρώπων, να την χειροκροτήσω.
Το σχολιάζω έτσι… ‘’ κουβέντα να γίνεται’’
14-11-2007 @ 14:21
εσυ τα διαβασες αυτα fisp ? ειναι οι τρεις τελευταιες παραγραφοι των συμπερασματων του ντιουσντ απο την “ερευνα για τα μπλογκ -β΄μερος”.
πως τα βλεπεις ?
επισης εχω δωσει εκει ενα αρθρο που μιλαει για τη “συμβατικοτητα” ,τα “προσχηματα” , τον “αμοραλισμο”, το “καλο” και το “κακο” και τη σχεση ολων αυτων με τον λεγομενο “δημοσιο βιο” (εκφανση του οποιου ειναι τελικα και τα μπλογκ ).Εκει ο αρθρογραφος προσπαθει να κανει την πολυ λεπτη διακριση του ποτε η συμβατικοτητα (πιχι μπλογκογλυψια) ειναι θεμιτη και ανεκτη και ποτε οχι (εκει βρισκεται βεβαιως και η διαφωνια μου με τον αρθρογραφο την οποια εξηγω κατα ενα μερος )….
για δεστα φιλε μου αυτα και πες μας τι σκεφτεσαι .Προσπαθησε ομως να μη “μας” βγαλεις “εμας” (την ομαδα των μπλογκογλυφτων και των σαχλαμαρων της οποιας την υπερασπιση ανελαβες στο ποστ σου) απ΄εξω και δεις μονο τους πολιτικους στον καθρεφτη…να “μας” βαλεις ολους μεσα στην εικονα αν γινεται .
Επισης αναφερεσαι στις “αληθειες” …εννοεις την προσωπικη του καθενος?
τις πολλες μικρες επιμερους καθημερινες αληθειες ?
οταν λεμε οτι” η αληθεια απελευθερωνει” σε ποια αληθεια
αναφερομαστε ? σε καποια προσωπικη ή καθημερινη …ποιες “αληθειες”
λοιπον αναζητουμε εμεις οι μπλογκογλυφτες και τι αξια μπορει να εχουν αυτες περα απο αυτη που μπορει να εχουν (μπορει και οχι) αποκλειστικα για τον εαυτο μας ?
ο στοχος ειναι λοιπον “οι αληθειες” ή η αληθεια …ή καλυτερα ποιος ειναι ο στοχος μας ?
η προσωπικη μας ικανοποιηση απο την ευρεση ή και την αναζητηση της αληθειας μας ή η κατακτηση του υψιστου αγαθου (ειναι ? μπορουμε να το διαχειριστουμε ?) της ελευθεριας μετα την ευρεση της μιας και μονης υπερτατης Αληθειας .
τελικα τι θελουμε αληθεια και ελευθερια
ή προσωπικες αληθειες και συμβιβασμους με τον εαυτο μας και καλοπεραση ? ψωμι και παδεια θελουμε ή ελευθερία (μερες που ερχονται το θυμηθηκα κι αυτο!)
και τελος παντων
σου περασε ποτε απ’ το μυαλο οτι ο ασπικ ισως να ασκει μια ιδιοτυπη λεκτικη τρομοκρατια για να σπασει αυτος και οι συνομιλητες του
αυτα τα “συμβατικα” πλαισια στα οποια τους υποχρεωνει ο λεγομενος “δημοσιος βιος” και να προωθησει την αναζητηση της οποιας αληθειας ειτε της προσωπικης ειτε της μιας και μονης ?
14-11-2007 @ 19:13
θυμηθηκα και τις “παλιες καλες μερες ” στο υποστεγο-εμισσος
εκει λοιπον ειχα ενα ας το πω tag που εβγαινε κατω απο καθε ποστ μου
ηταν ο τιτλος ενος τραγουδιου “θανατος στους ποιητες” απο καποιους OΡΑ ΜΗΔΕΝ και φυσικα παρεπεμπε στους στιχους του τραγουδιου τους οποιους μαλιστα τους ειχε ποσταρει καποιο απο τα νικ εκει περα(και τι νικ ε ? druuna!!! FUCK YEAAAHH!)
για οποιον ενδιαφερεται για το ιδιο το τραγουδι καθως και τα υπολοιπα του 7″
καποια στιγμη λαμβανω το παρακατω πιμι στο περιπου
προφανως αυτη που μου το εστειλε νομιζε οτι με ειχε καταλαβει πολυ καλα και ηθελε να με “στολισει” …εσωτερικη αναγκη που της προεκυψε μετα που εξεφρασα ,την ασημαντη μεν αλλα υπαρκτη δε, γνωμη μου για καποια ποιηματα της .
δε θυμαμαι αν εκατσα να της εξηγησω τι και πως γιατι το ειχα ηδη κανει πολλες φορες εκει
αλλα οριστε οι στιχοι του τραγουδιου
και αναθεμα με αν ειναι εναντιον των ποιητων ή αυτων των ποιητων που υπηρετουν τις συμβασεις (και ενιοτε γινονται “μεγαλοι ποιητες” )
φυσικα θε επρεπε κανεις να μπει στον κοπο να αποκωδικοποιησει ή να εχει την περιεργεια να ρωτησει βρε αδερφε
αντε γερο, παιξε το τραγουδι το βραδυ και αφιερωσε το σε ολους οσους ψαχνουν απο μενα (δυστυχως ειμαι στο κολυμβητηριο εκεινες τις ωρες που παιζεις και δε θα σ’ακουσω και παλι)
και την κοκκινοσακίτσα να μην την αφησεις ! καλα σου λεει ο μπαρμπα ασπικ …ξερει αυτος , επαθε και εμαθε οταν κυνηγουσε ταγαρο bag girls στην ΚΝΕ .
14-11-2007 @ 19:32
Δηλαδή λέφτυ,όπως λέει και ο γιανναράς στο ωραίο του κείμενο που παρέθεσες:
Δέν εννοώ βέβαια fisp βάζοντας αυτό το απόσπασμα, πώς και ο συγκεκριμένος σαχλαμάρας,ο ντιούσντ δηλαδή,θα είναι ατάλαντος καλλιτέχνης ή μετριότατος συγγραφέας,και εσείς άνθρωποι με παιδαριώδη προσχήματα.Όμως,επειδή και τα μπλόγκς κυριαρχούνται πιά από αυτόν τον συμβατικό λόγο που λέει ο γιανναράς,για αυτό και όποιος τον χρησιμοποιεί ( τον λόγο αυτόν) θα χαρακτηρίζεται έτσι.
Γιατί δέν μου λές,τι άλλο είναι τελικά τα μπλόγκς και η επικοινωνιακή πολιτική που ακολουθείται πιά από τους μπλογκεράδες,από μιά συμβατική κοινωνική σχέση ανθρώπων,καθόλα συμφεροντολογική,όπου ο καθένας αποτελεί για τον άλλο,επισκέπτη πελάτη θεατή και ψηφοφόρο;
Δέν είναι μιά κοινωνία παρακμής αυτή και εμείς τα θλιβερά εκτοπλάσματα μιάς κοινωνικής συμβατικότητας όπως ωραία και σωστά τα λέει ο γιανναράς;
Θα μου πείς βέβαια,και τι να κάνουμε ρε μάστορα τώρα δηλαδή; Τι να βρούμε να πουμε που να μήν είναι συμβατικός λόγος;
Τίποτα ρε fisp,άν δέν έχουμε να πούμε τίποτα,άς μήν πούμε τίποτα.
Να τα κλείσουμε να πάνε στο διάολο για μπλόγκς και μαλακίες.
Υπάρχει τίποτα πιο γνήσιο και αυθεντικό από το να μήν λέμε τίποτα επειδή ακριβώς δέν έχουμε να πούμε τίποτα;
Άντε μπλογκεράδες βάλτε λουκέτο στα μαγαζιά σας και γυρίστε σπίτια σας.
Έχουμε γίνει νούμερα πιά.
15-11-2007 @ 00:40
bre ατιμε φιλ ντιουσντ ..μου διορθωσες το ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ σε ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ αλλα
να ξερεις οτι στο δισκακι γραφει ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ και οταν το εγραφα το ειχα στα χερια μου (λειπει μονο απο μεσα η πρωτη σελιδα με τους στιχους , η δευτερη υπαρχει με το “θανατος στους ποιητες” )…το επαιξες στην εκπομπη σου ?
ασπικ δυστυχως και προφανως καπως ετσι πιστευω οτι ειναι
αλλα μετα το κλεισιμο και εφοσον καταλαβαμε τα πως και γιατι μπορει να γινει εκ νεου το ανοιγμα
και το κλεισιμο-γκρεμισμα καλο ειναι να γινεται με θορυβο μπας και ταρακουνηθει ο δημος .
15-11-2007 @ 10:54
για κατσε ομως ρε φιλε
εδω που τα γραφουμε μπορει να βγει κανενας ,που βαριεται να διαβαζει τα ψιλα γραμματα και να μας πει οτι τη λεμε ειδικα στο φιλ για το red bag metrogirl ή για το deuced
πραγμα που δεν ισχυει αφου αναφερομαστε στα μπλογκ γενικα, που στην μεγαλη πλειοψηφια τους (οπως ισχυριζομαστε εμεις γιατι ετσι τα βλεπουμε) δεν καταντησαν τιποτα λιγοτερο απο εκφανσεις της “συμβατικοτητας” του “δημοσιου βιου”
αυτα για να εξηγουμαστε και χωρις να σημαινουν οτι οι παροντες εξαιρουνται .
15-11-2007 @ 12:04
Είναι κατανοητός ο προβληματισμός για την μορφή που παίρνει το μέσο και για το τι τελικά αντιπροσωπεύει στον καθένα μας η έκφραση μέσα από αυτό.
Τα “συμβατικά” πλαίσια που ενώ υποτίθεται πρέπει να ξεπερνιούνται σε ένα χώρο φτιαγμένο για την απαλλαγή της όποιας λογοκρισίας, ακόμα και αυτής της αυτολογοκρισία είναι υπόθεση του καθένα από μας αν τελικά ξεπερνιούνται.
Με απλά λόγια ο χειρισμός της έκφρασης του καθενός αποτελεί ευθύνη του ίδιου και η ποιότητα του μπορεί να κριθεί απ τον καθένα αφού υποκιται στην έκθεση του χώρου.
Η ενστασή μου στο σχόλιο του “aspic” είχαι μόνο στοχο να εκφράσει την δικαιολογημένη, θέλω να πιστεύω, διαφωνία μου στα λεγομενά του και στον τρόπο που τα εξέφρασε.
Γιατί τι να κάνουμε ρε παιδιά μερικοί από δω δεν συμφωνούν με το δόγμα “ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας ” να χουμε να το λέμε στα εγγόνια μας σαν γεράσουμε…
15-11-2007 @ 22:37
Γιατί να ψάξω το γνήσιο ή το αυθεντικό, γιατί να πρέπει να μιλώ μόνον όταν έχω κάτι να πω και να μην μιλώ ΚΑΙ όταν τίποτα δεν έχω να πω λέγοντας τίποτα και γιατί ακόμα να μην μιλώ λέγοντας πολλά που μπορεί τίποτα να μην σημαίνουν για κάποιον αλλά πολλά για κάποιον άλλο ή, στο κάτω κάτω, γιατί να μην μπορώ να παραμιλώ αδιαφορώντας τελικά αν ποτέ μιλήσω για να πω κάτι. Γιατί ακόμα και εάν το καταφέρω, ούτε θα με καταλάβει κανείς μα ούτε θα με ακούσει αλλά ακόμα και εάν με καταλάβει ή με ακούσει, πάω στοίχημα πως, τότε ειδικά, ΤΙΠΟΤΑ δεν θα έχει να μου πει εκείνος. Κι ακριβώς τότε που θα μπορώ να πω κάτι ουσιαστικό με λόγο μη συμβατικό, ίσως τότε να το κλεινα το μαγαζί και σπίτι μου να πήγαινα…
Το ότι δεν λέμε τίποτα καινούργιο δεν είναι ούτε κακό ούτε δαιμονικό, είναι μια -εικονική- πραγματικότητα. Το να είσαι υπερόπτης και το μόνο που να λες είναι το ότι ο άλλος δεν σου λέει τίποτα είναι μια -εγωιστική- πραγματικότητα. Δεν εννοώ βέβαια πως ο μαρκόνης είναι εγωιστής (που είναι) αλλά πως ο γιανναράς είναι υπερόπτης (ωχ, λες να με παρεξηγήσει τώρα?)
Και συνεχίζοντας:
Γιατί να πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε με κάτι, γιατί για όλους μας πρέπει το μη συμβατικό να είναι ίδιο και τότε πως μπορεί το μη συμβατικό να είναι ΜΗ συμβατικό αφού τότε ακριβώς θα είναι συμβατικό?
Χαίρομαι ακριβώς να ανήκω σε μια παρακμή και για εκείνη ακριβώς λατρεύω να γράφω. Αντιπαθώ τους μπάτσους αλλά -όπως ο Όργουελ είπε κάπου- τρέμω την κοινωνία εκείνη που δεν θα τους χρειάζεται κι όλοι θα συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτός είναι εφιάλτης!
Εμείς οι -δήθεν- σύγχρονοι παλεύουμε για να αναδείξουμε τη Διαφορά αλλά με μόνο μας κίνητρο να την οριοθετήσουμε σαν ίδια όλοι και να συμφωνήσουμε όλοι γι’ αυτό. Μα τότε ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ αυτή η διαφορά μας?
Λυπάμαι που δεν έχω έναν ουσιαστικό λόγο να επι-κοινωνήσω με τον Άλλον αλλά καθόλου δεν λυπάμαι να τον κοιτάζω αμήχανα και να συνυπάρχω μαζί του όταν κι εκείνος δεν λυπάται και με κοιτά το ίδιο αμήχανα. Για τους υπόλοιπους, ας παραμείνω παρακμιακός (που είμαι).
16-11-2007 @ 12:52
δεν εχεις αδικο φιλε αλλα δε θα σου πω οτι εχεις και δικιο
οχι για να σου παω κοντρα ντε και καλα αλλα καπου χανεται η μπαλλα .
εχω δυο αντιρρησεις σε σχεση με αυτο που ειπες και αρχικα φαινεται τοσο λογικο ωραιο και καλο
1)τι ειναι τελικα αυτο το διαφορετικο ? σιγουρα με καποιον τροπο ο καθενας μας ειναι μοναδικος και αν καποιος θελει να διαλεξει να ειναι ιδιος με ολους τους αλλους ,
αν του αρεσει και αισθανεται ασφαλης να ανηκει σε μια μεγαλη ομαδα ή θεωρει οτι αν προχωρησει παραπερα απο το να βαλει τα ρουχα του αλλιως θα κινδυνευσει να μεινει εκτος του παιχνιδιου της επικοινωνιας με τους αλλους και τελικα στις παρυφες της κοινωνιας που ονομαζονται περιθωριο , μοναξια
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ (μερες που ειναι , καποτε καποιοι παλεψαν για αυτα τα δικαιωματα ετσι δεν ειναι ?)
αλλα επαναλαμβανω τι ειναι τοτε το “διαφορετικο” ? αν πρεπει να το ορισουμε σιγουρα θα μπει μεσα ο ποσοτικος παραγοντας αλλιως θα δεχτουμε απλα οτι ολοι ετσι κι αλλιως ειμαστε διαφορετικοι μεχρι να γινουμε ολοι 100% ιδιοι (συμφωνα με τα σχεδια των εξωγηινων).
επειδη εμεις δεν ειμαστε εξωγηινοι ομως δεν εχουμε στατιστικες αι στοιχεια τετοια ωστε να ξερουμε τι ειναι τελικα το “διαφορετικο” και τι ειναι η “μαζα” .
καθενας μας το οριζει λοιπον με τον τροπο του
εγω ας πουμε θεωρω οτι οι αγαπες και τα λουλουδια ειναι η “συμβατικοτητα” (αυτο εξαρταται και παο το χωρο στον οποιο κινουμαι και για τον οποιο εχω ιδια αντιληψη καθως οποιαδηποτε πληροφορια προερχεται απο εξωτερικες πηγες ,αλλες απο τις αισθησεις και την αντιληψη μου δεν θεωρουνται αξιοπιστες πριν αποδειχτουν και στα δικα μου ματια αξιοπιστες) ….επομενως και αφου οπως φαινεται οριζει το διαφορετικο με τον τροπο του ειναι φυσικο να μη μπορουμε να συννενοηθουμε τελικα …το ζητουμενο δηλαδη δεν μπορει να ειναι η επικοινωνια γιατι αυτη ειναι δυνατη μεταξυ ατομων του ιδιου περιβαλλοντος με παρομοιες αντιληψεις , αλλα τοτε τι ειναι το
ζητουμενο ?
ειναι το δικαιωμα να ακουγομαστε και το δικαιωμα των αλλων να ακουγονται …μονο αυτο μπορει να ειναι το ζητουμενο …. το βημα για ολους (οχι της κυριακης) .
εσυ φιλε το δινεις το βημα και αυτο ειναι αρκετο …τωρα αν θα επικοινωνησει (δηλ. αν θ’ανοιξει και τ’αυτια του εκτος απο το να περιμενει τη σειρα του να μιλησει) ο ασπικ με τον φισπ κι ο ντιουσντ με τον ςπλεφτ ειναι αλλο καπελλο και εξαραταται απο αυτους .
τωρα αυτο που γινεται συχνα ειναι καποιος που φυσικα διαφωνει με καποιον αλλο να προσπαθει να ακυρωσει το λογο του αλλου βγαζοντας τον τρελλλο , φασιστα ή κουμμουνιστη ή παρακμιακο ή δαιμονα γενικα.
για να πω ομως και ξεκαθαρα την αποψη μου πιστευω οτι αν δεν μπει ο ποσοτικος παραγοντας δε μπορουμε να ξερουμε τι ειναι το “διαφορετικο”
και τι το “συμβατικο” αλλα το σημαντικο ειναι και τα δυο να εχουν εξ ισου τις ευκαιριες να ακουστουν
(και αυτο δυστυχως ειναι το ζητουμενο στον
“θαυμαστο καινουριο κοσμο” της “προοδου” , της “αγαπης” , της “ευημεριας”
σχετικα:
1) http://submarine-submarine.blogspot.com/
2)http://en.wikipedia.org/wiki/Brave_New_World )
και παλι ωραια τα ειπες και ειλικρινεστατα αλλα εθιξες μεγαλο θεμα
οπως ειπα καπου παραπανω αυτες τις μερες θυμομαστε καποιους που παλαιψαν για ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και με αφορμη αυτους ολους οσους παλαιψαν γι αυτα
και τους τιμουμε
αλλα θα επισημανω μονο αυτο που περιπου ειπες κι εσυ και θα το διατυπωσω
οι ανθρωποι παλευουν και αγωνιζονται για ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και οχι για ελυθερια
την ελευθερια φιλε μου φαινεται οτι δεν την αντεχουμε
την φοβομαστε οπως ειπες κι εσυ και ο οργουελλ
η ελευθερια οπως την αντιλαμβανομαστε ειναι τρομακτικη αλλα η λεξη ελευθερια απο μονη της μας λεει οτι ειναι “η ελευσις των οριων” δηλ. σκατα φιλε μου ….τι σοϊ “ελευθερια” ειναι η ελευθερια ,αφου απο μονη της βαζει ορια, παρα μονο μια σειρα απο δικαιωματα και υποχρεωσεις που σου λενε σαν πουτανα” εισαι ελευθερος να εκτονωθεις αλλα δε θα πιανεις βυζια , δε θα δινεις γλωσσοφυλλα , δε θα ριχνεις μπατσες στα κωλομερια αν δεν πληρωσεις”…αρα φιλε μου ειμαστε εξ’ ορισμου σκλαβακια της πουτανας της ελευθεριας και η “ελευθερια” ειναι μονο ενα απιαστο ονειρο που κακως τη βαζανε τοτε διπλα στο ψωμι και την παιδεια …διοτι το ψωμι και η παιδεια ειναι σιγουρα εφικτα ονειρα αλλα η “ελευθερια” δεν θα υπαρξει ποτε , γιατι ποτε δε θα θελησουμε να πληρωσουμε αρκετα γι αυτη και θυσιαζοντας την ιδια τη φυση μας που ετσι κι αλιως δεν την αντεχει . Γι αυτο και θα αναζητουμε παντα τις μικρες καθημερινες αληθειες και θα αποστρεφομαστε ΤΗΝ αληθεια.
Παντα θα δημιουργουμε μαγισσες και δαιμονες και περιθωρια για να διασφαλισουμε οτι θα ζουμε κατω απο την ασφαλεια και την προστασια των θεων μας για να εξασκουμε τα δικαιωματα μας κατω απο το βαρος των υποχρεωσεων μας .( ξερω οτι σας τα εχω πρηξει εσας τους δυο με αυτο το ποιημα αλλα το γραφω ετσι κι αλλιως γιατι ταιριαζει)
16-11-2007 @ 15:06
Wplefty την Αλήθεια, πώς την αντιλαμβάνεσαι? Και τι σε κάνει να πιστεύεις πως υπάρχει σαν ένα συμπαντικό μυστικό που καλούμαστε να ανακαλύψουμε αλλά δεν το κάνουμε γιατί δεν το αντέχουμε?
16-11-2007 @ 18:44
Βρε αναθεματισμένε καπετάν σαχλαμάρα,μου φαίνεται ότι λόγω των πολλών μπλογκοασχολιών σου τελευταία,δέν αφιερώνεις τον απαραίτητο χρόνο όταν διαβάζεις τους άλλους,με συνέπεια να μήν καταλαβαίνεις τι λένε (εκτός άν θές να μήν καταλαβαίνεις).
Και έτσι απομονώνεις φράσεις και δίνεις ερμηνείες που καμμιά σχέση δέν έχουν με το θέμα,και παρασύρεις έτσι και τους άλλους,λέφτυ και χαρτολουλουδού, να πάνε αλλού την κουβέντα (και εσύ ρε λέφτυ,γιατί σε παίρνει ο άνεμος; Αφού εσύ το β αλες το ζήτημα ουσιαστικά,ξέχασες στην συνέχεια τι ήθελες να πείς; ).
Το λοιπόν καπετάνιο,το γνήσιο και αυθεντικό του να μήν λέμε τίποτα όταν δέν έχουμε να πουμε τίποτα,δέν το έγραψα ετσι γενικώς και αορίστως,αλλά σε σχέση με τον συμβατικό λόγο και την συμφεροντολογική πολιτική που ακολουθούν οι μπλογκεράδες.
Για ξαναδιάβασέ το να δείς.
Διότι αλλοιώς τι νόημα και τι σχέση θα είχε να πώ κάτι τέτοιο έτσι στο ξεκάρφωτο.
Δηλαδή,εννοώ αυτά τα αλλεπάλληλα σύντομα και επαινετικά σχόλια που ακολουθούν ένα θέμα,ασχέτως άν τα αξίζει η όχι,και τα οποία παραπέμπουν λίγο πολύ σε αυτά που λέει ο γιανναράς.
Μοιάζει το πράγμα,για να σου δώσω και ένα παράδειγμα,σάν τις επισκέψεις που κάνουν φίλοι και συγγενείς στον εορτάζοντα και που καμμιά όρεξη δέν έχουν να κάτσουν τώρα να τραβιώνται με δώρα και γλυκά,αλλά και τι να κάνουν που δέν μπορούν και αλλοιώς και έτσι καταλήγουν όλοι στο σαλόνι με το λικέρ στο χέρι και ένα ηλίθιο βαρυεστημένο χαμόγελο στα χειλη.
Περί αυτού μιλάμε λοιπόν,και περί αυτού λέμε ότι ρε αδελφέ άμα δέν έχεις να πείς τίποτα μήν το λές.Δηλαδή άμα δέν θές να κάνεις την επίσκεψη μήν την κάνεις.
Όμως τελικά επειδή τα κοινωνικά συμφέροντα είναι μεγάλα θα την κάνει την επίσκεψη,θα φάει και το γλυκό του θα πιεί και το ποτό του και θα πεί και τα καλά του τα λόγια.
Αυτό δέν είναι κακό βέβαια,καθόλου κακό.
Ίσα ίσα που διευκολύνει και τους θεσμούς όπως λέει ο γιανναράς.
Κακό είναι όταν ….θεσμοθετείται και ο ίδιος αυτός ο σ υμβατικός λόγος και έτσι οποιοσδήποτε πάει να μιλήσει διαφορετικά τον βγάζουμε στο περιθώριο.
Δηλαδή,στο παράδειγμά μας με τις επισκέψεις,όταν ένας πάει επίσκεψη και αντί να προσφέρει στον εορτάζοντα ένα ουίσκι (πολλά ουίσκια ρε παιδιά πολλά ουίσκια),προσφέρει ένα κουνουπίδι άς πούμε.
Τότε θα δυσαρεστηθούν ή και θα γελάσουν όλοι οι άλλοι μαζί του,όχι επειδή ήταν παράτυπος στις ίδιες τις αρχές της κοινωνικής συνύπαρξης με τους άλλους,αλλά επειδή ήταν παράτυπος με την συμβατικότητα αυτών των αρχών.
Δέν τίθεται θέμα διαφορετικότητας δηλαδή εδώ,όπως το μπερδεύται το πράγμα,αλλά θέμα παρατυπίας.
Όταν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τον αηθικισμό που λέει ο γιανναράς,τότε το πράγμα οδηγείται όντως στην αθλιότητα και στην παρακμή.
Η ερώτηση λοιπόν,νομίζω και το θέμα της συζήτησης έτσι όπως εξελίχθηκε,είναι:
Πιστεύετε ότι τα μπλόγκς πάσχουν από αυτόν τον συμβατικό λόγο ή απλώς και μόνο είμαστε εγωιστές εγώ ο λέφτυ και ο γιανναράς όπως λέει ο καπετάνιος και τίποτα από αυτά δέν συμβαίνει;
16-11-2007 @ 18:47
αμα δεν κανεις την κληρωση ,παρουσια δικαστικου αντιπροσωπου , δε σου λεω οσο και να θελω !!!!λολ
16-11-2007 @ 22:18
Ναι Ασπίκ, πιστεύουμε ότι τα μπλογκς πάσχουν από τον συμβατικό λόγο και είναι απειροι αυτοι που κάνουν επισκεψεις ευγενείας ή αφήνουν σχόλια από ευγένεια (αφού μου άφησες, θα σου αφήσω κ εγώ πχ).
Οι περισσότεροι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν κάτι να πουν, σε κάποιον απευθύνονται. Αυτός ο κάποιος, συχνά εκφράζει την επιδοκιμασία του, όχι από ευγένεια αλλά επειδή του άρεσε πραγματικά αυτο που διαβασε, τον συγκίνησε, τον ταρακούνησε κτλ.
Είναι κακό αυτό?
Το αν εγώ έχω να πω κάτι, δεν μπορώ να το κρίνω μόνη μου. Θα το κρίνει ο απέναντι που θα κάτσει να μ’ακούσει. Και θα μου πετάξει είτε έναν καλό λόγο, είτε μια πεντάφυλλη μούντζα (ή τη σιωπή του). Αν μου πει έναν καλό λόγο, θα συνεχίσω να λέω αυτά που λέω. Στην άλλη περίπτωση, θα πάψω ή μπορεί να γίνω και επίτηδες συμβατική απλά για να μπορώ να υπάρχω.
Το ότι απαντάμε στα σχόλια σου δεν σημαίνει κάτι για σένα δηλαδή? Λες να το κάνουμε από ευγένεια και συμβατικότητα, έτσι κουβέντα να γίνεται? Αν ναι, γιατί συνεχίζεις να τα γράφεις?
Wplefty, στείλε δικαστικό αντιπρόσωπο (δεν ξέρω πού διατείθενται) να την κάνω την κλήρωση! Δική σου ιδέα ήταν απ’ό,τι θυμάμαι οπότε δεν μπορώ να σου χαλάσω το χατήρι.
Πάντως πραγματικά θα ήθελα να μου απαντήσεις.
17-11-2007 @ 00:33
αφου το λες ετσι ρε paper
παντως δε διαφωνω οτι υπαρχουν και ειλικρινεις μπλογκερ οπως υπαρχουν και ελικρινεις ανθρωποι εκει εξω . Και οπως ειπα οι παροντες δεν εξαιρουνται απο τιποτα …απλα μπαινει το θεμα το ποσοτικο που λεει κι ο γιανναρας δηλ τι κανουν οι πολλοι .
μολις πριν σου εγραψα κατι στο αλλο θεμα (μπλογκοερευνα β μερος) αλλα
θα επεκταθω λιγο (λιγο ομως γιατι δεν ξερω και πολλα γι αυτο)
Η ΑΛΗΘΕΙΑ λοιπον ειναι το αγιο δισκοποτηρο …μπορει να υπαρχει μπορει και να μην υπαρχει , αλλα σημασια εχει ο αγωνας που κανουμε για να το βρουμε ..ο αγωνας μας καθαγιαζει και μας μετουσιωνει απο ανθρωπους wannabeδες εξωγηινους και υπηρετες των εξωγηινων σε αποστατες και τελικα πιστευω μονο σ’ αυτον …στον αγωνα .
Η αναζητηση της Αληθειας ειναι αυτο που μας κανει να ξεφυγουμε απο τις κοινωνικες συμβασεις και την εφημερη αναζητηση της
αληθειας Μας . Αυτη ειναι που μας κανει να ξεφυγουμε απο το Εγω που ειναι η φυλακη μας και ισως τελικα καποια στιγμη χαρη σ’ αυτη να ξεφυγουμε απο τη θνητη ανθρωπινη φυση μας και τον μικρο , πεπερασμενο κοσμο μας και εξω απο το χρονο .
Ολα τα αλλα γινονται για να βολευτουμε .
Δεν την αντεχουμε γιατι φοβομαστε να ξεβολευτουμε . Ο φοβος ειναι αυτος που μας κραταει δεμενους στο αρμα της συμβατικοτητας .Τον φοβο μας τον μαθαινουν απο την πρωτη στιγμη που γεννιομαστε μεχρι να πεθανουμε .Εκπαιδευομαστε στον φοβο του φυσικου και του κοινωνικου θανατου αλλα και στον φοβο του φυσικου και συναισθηματικου πονου. Στην ουσια γεννιομαστε νεκροι και εκπαιδευομαστε απο ενα μηχανισμο εξουσιας να μεινουμε ακριβως ετσι μεχρι το φυσικο μας θανατο .
Θα ελεγα μαλιστα οτι οσο η τεχνολογικη προοδος μεγαλωνει τοσο πιο πολυ παγιδευομαστε και δεν αντεχουμε το κοστος της προσπαθειας .
17-11-2007 @ 07:15
Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι εκπαιδευόμαστε από μικροί, να πιστεύουμε στην ύπαρξη μιας Αλήθειας ακριβώς για να ξεπεράσουμε τον φόβο. Αλλά τέλος πάντων, δεν δίνω σημασία προς το παρόν.
Το είχα διαβάσει το άλλο σου ποστ αλλά δεν είχα καταλάβει τι εννοείς σχετικά με την Αλήθεια. Ούτε τώρα ξέρω αν κατάλαβα αλλά θα μου το πεις αν είναι.
Ας πάρουμε ως δεδομένο ότι η Αλήθεια ή υπάρχει ή θέλουμε όλοι να υπάρχει και έτσι την αναζητούμε. Φυσικά και αυτό θα μας κάνει να ξεφύγουμε από το Εγώ, αφού η λογική λέει ότι η Αλήθεια ξεπερνά την ατομική ύπαρξη, είναι καθολική και άρα πρέπει να την ψάξουμε πέρα από τους εαυτούς μας.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί θεωρείς πως δεν χρειάζεται να βρει ο καθένας την προσωπική του αλήθεια πριν ξεκινήσει για τα δύσκολα.Δεν γίνεται. Είναι σαν να μου λες, ότι ο άνθρωπος πριν καν γνωρίσει τους φυσικούς ή άλλους νόμους που διέπουν τον πλανήτη του, θα ξεκινήσει να ανακαλύψει το διάστημα και τους εξωγήινους. Πώς? Με τι όχημα? Με τι καύσιμο?
Αν δεν μάθω ποια είμαι, πώς θα ορίσω πώς μου αξίζει να ζω ως άνθρωπος? Και πόσες πιθανότητες έχω να πέσω μέσα στον ορισμό?
Πώς θα αποφασίσω συνειδητά αν θέλω πραγματικά να ανακαλύψω την ύπαρξη μιας Αλήθειας? Πώς θα είμαι σίγουρη πως αυτό που ψάχνω, υπάρχει έξω από μένα?
Και στην τελική γιατί κρίνεις τόσο αυστηρά και κάθετα, κάποιον που αντέχει το ξυνισμένο λικέρ στο σπίτι των συγγενών του (που λέει κι ο ασπίκ) γιατί δεν αντέχει να κάτσει μόνος του στο σπίτι και να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.
Και γιατί θαυμάζεις τους τρελούς όπως τους αποκαλείς που με το ταλέντο και τον ενθουσιασμό τους θέλουν ν’αλλάξουν τον κόσμο, αφού ξέρεις πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το Εγώ τους σ’αυτή τη διαδικασία.
Αυτό ρωτάω λοιπόν, κατά τη γνώμη σου, ο δρόμος για την Αλήθεια που πιστεύεις ότι υπάρχει, από πού ξεκινάει? Και μη μου πεις ότι η αρχή είναι διαφορετική για τον καθένα γιατί τότε με υποχρεώνεις να περάσω χρόνια και χρόνια κοιτάζοντας μέσα μου μέχρι να τη βρω. Κι αν το κάνω θα μου την πεις που θα σουλατσάρω μέσα στα πλαίσια του Εγώ μου χωρίς να ξεμυτίζω. Και δεν μου πολυαρέσει να μου τη λένε…
Και πάμε τώρα στο άλλο σκέλος. Φυσικά υπάρχουν και οι κακοί της ιστορίας, οι εξωγήινοι, που προσπαθούν να με εμποδίσουν να ανακαλύψω την Αλήθεια γιατί αν το κάνω, θα σταματήσω να τους υπηρετώ.
Υπάρχουν όμως και άλλου τύπου εξωγήινοι, που προσπαθούν να με πείσουν πως υπάρχει Αλήθεια, ακριβώς για να με κάνουν να τους υπηρετώ.
Εδώ ταιριάζει επίσης και μια μεγάλη αλήθεια που είπε ο deuced:
“οι εξωγήινοι ξέρεις, δεν έχει και τόση σημασία με τι μοιάζουν ή τι αισθάνονται όσο το ότι μας κάνουν να νιώθουμε θεοί όσο δεν τους βλέπουμε κι αυτός είναι ο λόγος που, ακόμα κι αν μας χτυπήσουνε τη πόρτα, εμείς δεν θ’ απαντήσουμε, θα κάνουμε πως λείπουμε γιατί αλλιώς θα χάσουμε όλες τις υπεροπτικές ελπίδες δημιουργίας τους”
Όλα δηλαδή, γύρω απ’την Αλήθεια περιστρέφονται αλλά Αλήθεια δεν νιώθουμε και αυτό με κάνει δύσπιστη γιατί όπως και να το κάνουμε, μπορεί να καταλαβαίνω ότι η διάρκεια της δικής μου ζωής είναι απειροελάχιστη σε σχέση με την κοινωνική, πνευματική, γνωσιακή κτλ εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, αλλά αυτό μου τη σπάει γιατί έχω κι ένα Εγώ που θέλει να είναι σημαντικό και άρα να βρει τις απαντήσεις και να ξεπεράσει τον φόβο, μήπως και καταφέρει να ζήσει όπως θα ήθελε να μπορεί να θέλει. Χωρίς όμως να ξέρει ούτε αν μπορεί, ούτε αν θέλει, ούτε αν μπορεί να θέλει, ούτε καν αν θέλει να μπορεί.
Αυτά και άλλα ερωτήματα βασανίζουν ενίοτε το όμορφο κεφάλι μου και ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να μου απαντήσει, γιατί απ’τη μία κανείς δεν ξέρει και απ’την άλλη ακόμα κι αν μου απαντήσει μπορεί να μην τον πιστέψω. Αλλά προσπαθώ κι εσύ δεν βοηθάς γιατί μου απαντάς με συμβατικό τρόπο.
Έτσι μου’ρχεται να σε αποκλείσω από την κλήρωση!!!
17-11-2007 @ 18:15
μήπως να ξεκινήσουμε καμμιά εκστρατεία;
17-11-2007 @ 18:38
μια χαρά βγήκε το λινκ, απλά πρέπει ν’ ανοίξεις όλο το σχόλιο για να το δεις, να και το website: http://www.nygirlofmydreams.com/
19-11-2007 @ 01:27
και μενα το πρωτο πραγμα που μου ρθε στο κεφαλι ειναι οτι εκπαιδευομαστε να πιστευουμε οτι εκπαιδ