Posted at 09-11-2007 @ 15:46 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
…να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…
Στέκομαι ξανά κοντά σου, έρμαιο μιας τύχης που κάνει ακόμα λαθραίες διαδρομές σε καθημερινά βαγόνια, προκαλώντας συνεχείς στάσεις αμηχανίας στους ανασφαλής επιβάτες. Το ‘ξερα από την αρχή πως ποτέ δεν πρόκειται να σου μιλήσω αλλά πάντα προσπαθούσα να καταλάβω το γιατί. Χτες κατάλαβα, χαζεύοντας –πάντα με τα’ ανάβλεμμά μου- την εικόνα σου, την εικόνα σου…
Δεν σε ξέρω ούτε –μάλλον- θα σε μάθω ποτέ αλλά η εικόνα σου μ’ αιχμαλωτίζει. Ξέρεις, όσους ανθρώπους γνωρίζουμε στη ζωή, την εικόνα τους γνωρίζουμε και ποτέ τους ίδιους. Μα κι εμείς, αν το καλοσκεφτείς, μια εικόνα προβάλλουμε –ή «προβάλλεται» αν αυτό σε κάνει να νιώθεις λιγότερο ένοχη απ’ ότι εγώ- κι αυτήν διατηρούμε ή αλλάζουμε. Με μια εικόνα ζούμε και μια εικόνα θαυμάζουμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.
Σε παρατηρώ πολύ καιρό τώρα, νιώθω όμορφα να σε βλέπω να γεμίζεις τ’ αδειανά μου μεσημέρια μ’ ότι κουβαλάς στην ίδια γεμάτη κόκκινη τσάντα αλλά δεν είμαι ο παρατηρητής, εσύ είσαι. Εγώ κρατώ το ρόλο του δυνητικού αντικειμένου παρατήρησης που προσμένει ανέλπιδα να στρέψει ένας εικονικά επιλεγμένος παρατηρητής την προσοχή πάνω του.
Εδώ και χρόνια, πολλοί ψάχνουν τα κείμενά μου, την εικονικότητά μου κι εγώ κάνω το ίδιο σ’ εκείνους. Βλέπω δηλαδή τους άλλους να παρατηρούν τη δικιά μου εικόνα κι εγώ παρατηρώ τη δικιά τους. Σκέφτομαι πως συχνά οι άνθρωποι που με παρατηρούν σχολιάζουν με κάμποσες γραμμές στο μπλογκ μου μα εγώ δεν τους απαντώ συχνά και –θα φανεί γελοίο- πολλές φορές νιώθω ενοχές γι’ αυτό. Όχι γιατί δεν έχω τι να τους πω αλλά γιατί δεν σχολιάζουν εμένα αλλά την εικόνα μου. Ταυτίζουν αυτό που βλέπουν με αυτό που θέλουν να δουν, οικειοποιούνται μια εικόνα και προσπαθούν να επικοινωνήσουν μαζί της, όπως άλλωστε κάνω κι εγώ.
Κι έτσι, ακόμα και να μου δινόταν η ευκαιρία να σου μιλήσω αληθινά, τι άλλο μπορεί να σου ‘λεγα παρά πως έχεις την πιο φωτεινή, την πιο πολύχρωμη, την πιο έντονη εικόνα που χω δει στις γκρίζες αποβάθρες, πως νιώθω αγωνία αν θ’ ανέβεις στην επόμενη στάση κι απογοήτευση όταν ο κόσμος μ’ εμποδίζει να δω το βλέμμα σου από μακριά? Μα τότε εσύ θα ‘ρχόσουν στη θέση μου και θα με κοίταζες με απορία ενώ θα σκεφτόσουν τι ν’ απαντήσεις σε κάποιον που χαζεύει μια μεσημεριανή εικόνα. Θα μπορούσες να πεις ένα ευγενικό «ευχαριστώ» ή ένα δικαιολογημένο «ρε άντε στο διάολο» ή ίσως να μην μιλούσες καθόλου. Μα δεν θα έλεγες τίποτα διαφορετικό μιας που η εικόνα σου θα μου μιλούσε απαντώντας πάλι σε μια εικόνα, τη δικιά μου.
Αναρωτιέμαι λοιπόν, αν όλοι μας μιλάμε προσπαθώντας να προσεγγίσουμε μόνο μια εικόνα που μας άρεσε, την εικόνα του άλλου που μας έκανε εντύπωση και αν τελικά αυτή αντιστοιχεί σε εκείνον που τη «φέρει». Όχι, δεν έχω τίποτα με τις εικόνες αλλά, ξέρεις, πολλές φορές οι εικόνες δεν είναι δικές μας, τις δανειστήκαμε για να κρύψουμε ότι θα μπορούσε να βγει χωρίς αυτές, εκθέτουμε για να μην εκτεθούμε, τόσο απλά. Ίσως να ζούμε σ’ έναν κόσμο που «φέρουμε» μια εικόνα προσπαθώντας να ταυτιστούμε με αυτήν αλλά και να ταυτίσουμε τον άλλον με την δικιά του κι αυτός να είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος να ζούμε.
Λατρεύω την εικόνα σου και δεν σου κρύβω πως την περιμένω κάθε μεσημέρι προσπαθώντας να φυλακίσω στο κεφάλι μου όλες σου τις κινήσεις. Φτιάχνω ιστορίες με τις δικές σου εικόνες, που παύουν πια να ‘ναι δικές σου, αλλά γίνονται δικές μου. Τις κλέβω μία μια, όσες μπορώ ν’ αρπάξω, φωτογραφίζοντας στη μνήμη μου αυτό που εσύ προβάλλεις. Και μ’ αρέσει να μιλάω συχνά για σένα -μιλώντας ουσιαστικά σε μένα- προσπαθώντας να ταιριάξω τη δικιά μου εικόνα μέσα σου. Όμως γι’ αυτό δεν θα σε πλησιάσω ποτέ, γιατί δεν ξέρω πώς να προσεγγίσω τον εαυτό μου.
Ας κρατήσω μόνο την αγωνία μου να ξαναδώ την κόκκινη τσάντα που σε συντροφεύει όσο διαρκεί το ρουτινιάρικο, υπόγειο ταξίδι μου από το μηδέν στο πουθενά…
…μα αν κάποτε μιλήσω στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, θα πάψει να υπάρχει…
15-11-2007 @ 10:54 [ID:2722]
για κατσε ομως ρε φιλε
εδω που τα γραφουμε μπορει να βγει κανενας ,που βαριεται να διαβαζει τα ψιλα γραμματα και να μας πει οτι τη λεμε ειδικα στο φιλ για το red bag metrogirl ή για το deuced
πραγμα που δεν ισχυει αφου αναφερομαστε στα μπλογκ γενικα, που στην μεγαλη πλειοψηφια τους (οπως ισχυριζομαστε εμεις γιατι ετσι τα βλεπουμε) δεν καταντησαν τιποτα λιγοτερο απο εκφανσεις της “συμβατικοτητας” του “δημοσιου βιου”
αυτα για να εξηγουμαστε και χωρις να σημαινουν οτι οι παροντες εξαιρουνται .
15-11-2007 @ 12:04 [ID:2723]
Είναι κατανοητός ο προβληματισμός για την μορφή που παίρνει το μέσο και για το τι τελικά αντιπροσωπεύει στον καθένα μας η έκφραση μέσα από αυτό.
Τα “συμβατικά” πλαίσια που ενώ υποτίθεται πρέπει να ξεπερνιούνται σε ένα χώρο φτιαγμένο για την απαλλαγή της όποιας λογοκρισίας, ακόμα και αυτής της αυτολογοκρισία είναι υπόθεση του καθένα από μας αν τελικά ξεπερνιούνται.
Με απλά λόγια ο χειρισμός της έκφρασης του καθενός αποτελεί ευθύνη του ίδιου και η ποιότητα του μπορεί να κριθεί απ τον καθένα αφού υποκιται στην έκθεση του χώρου.
Η ενστασή μου στο σχόλιο του “aspic” είχαι μόνο στοχο να εκφράσει την δικαιολογημένη, θέλω να πιστεύω, διαφωνία μου στα λεγομενά του και στον τρόπο που τα εξέφρασε.
Γιατί τι να κάνουμε ρε παιδιά μερικοί από δω δεν συμφωνούν με το δόγμα “ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος μας ” να χουμε να το λέμε στα εγγόνια μας σαν γεράσουμε…
15-11-2007 @ 22:37 [ID:2739]
Γιατί να ψάξω το γνήσιο ή το αυθεντικό, γιατί να πρέπει να μιλώ μόνον όταν έχω κάτι να πω και να μην μιλώ ΚΑΙ όταν τίποτα δεν έχω να πω λέγοντας τίποτα και γιατί ακόμα να μην μιλώ λέγοντας πολλά που μπορεί τίποτα να μην σημαίνουν για κάποιον αλλά πολλά για κάποιον άλλο ή, στο κάτω κάτω, γιατί να μην μπορώ να παραμιλώ αδιαφορώντας τελικά αν ποτέ μιλήσω για να πω κάτι. Γιατί ακόμα και εάν το καταφέρω, ούτε θα με καταλάβει κανείς μα ούτε θα με ακούσει αλλά ακόμα και εάν με καταλάβει ή με ακούσει, πάω στοίχημα πως, τότε ειδικά, ΤΙΠΟΤΑ δεν θα έχει να μου πει εκείνος. Κι ακριβώς τότε που θα μπορώ να πω κάτι ουσιαστικό με λόγο μη συμβατικό, ίσως τότε να το κλεινα το μαγαζί και σπίτι μου να πήγαινα…
Το ότι δεν λέμε τίποτα καινούργιο δεν είναι ούτε κακό ούτε δαιμονικό, είναι μια -εικονική- πραγματικότητα. Το να είσαι υπερόπτης και το μόνο που να λες είναι το ότι ο άλλος δεν σου λέει τίποτα είναι μια -εγωιστική- πραγματικότητα. Δεν εννοώ βέβαια πως ο μαρκόνης είναι εγωιστής (που είναι) αλλά πως ο γιανναράς είναι υπερόπτης (ωχ, λες να με παρεξηγήσει τώρα?)
Και συνεχίζοντας:
Γιατί να πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε με κάτι, γιατί για όλους μας πρέπει το μη συμβατικό να είναι ίδιο και τότε πως μπορεί το μη συμβατικό να είναι ΜΗ συμβατικό αφού τότε ακριβώς θα είναι συμβατικό?
Χαίρομαι ακριβώς να ανήκω σε μια παρακμή και για εκείνη ακριβώς λατρεύω να γράφω. Αντιπαθώ τους μπάτσους αλλά -όπως ο Όργουελ είπε κάπου- τρέμω την κοινωνία εκείνη που δεν θα τους χρειάζεται κι όλοι θα συμφωνούν μεταξύ τους. Αυτός είναι εφιάλτης!
Εμείς οι -δήθεν- σύγχρονοι παλεύουμε για να αναδείξουμε τη Διαφορά αλλά με μόνο μας κίνητρο να την οριοθετήσουμε σαν ίδια όλοι και να συμφωνήσουμε όλοι γι’ αυτό. Μα τότε ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ αυτή η διαφορά μας?
Λυπάμαι που δεν έχω έναν ουσιαστικό λόγο να επι-κοινωνήσω με τον Άλλον αλλά καθόλου δεν λυπάμαι να τον κοιτάζω αμήχανα και να συνυπάρχω μαζί του όταν κι εκείνος δεν λυπάται και με κοιτά το ίδιο αμήχανα. Για τους υπόλοιπους, ας παραμείνω παρακμιακός (που είμαι).
16-11-2007 @ 12:52 [ID:2779]
δεν εχεις αδικο φιλε αλλα δε θα σου πω οτι εχεις και δικιο
οχι για να σου παω κοντρα ντε και καλα αλλα καπου χανεται η μπαλλα .
εχω δυο αντιρρησεις σε σχεση με αυτο που ειπες και αρχικα φαινεται τοσο λογικο ωραιο και καλο
1)τι ειναι τελικα αυτο το διαφορετικο ? σιγουρα με καποιον τροπο ο καθενας μας ειναι μοναδικος και αν καποιος θελει να διαλεξει να ειναι ιδιος με ολους τους αλλους ,
αν του αρεσει και αισθανεται ασφαλης να ανηκει σε μια μεγαλη ομαδα ή θεωρει οτι αν προχωρησει παραπερα απο το να βαλει τα ρουχα του αλλιως θα κινδυνευσει να μεινει εκτος του παιχνιδιου της επικοινωνιας με τους αλλους και τελικα στις παρυφες της κοινωνιας που ονομαζονται περιθωριο , μοναξια
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ (μερες που ειναι , καποτε καποιοι παλεψαν για αυτα τα δικαιωματα ετσι δεν ειναι ?)
αλλα επαναλαμβανω τι ειναι τοτε το “διαφορετικο” ? αν πρεπει να το ορισουμε σιγουρα θα μπει μεσα ο ποσοτικος παραγοντας αλλιως θα δεχτουμε απλα οτι ολοι ετσι κι αλλιως ειμαστε διαφορετικοι μεχρι να γινουμε ολοι 100% ιδιοι (συμφωνα με τα σχεδια των εξωγηινων).
επειδη εμεις δεν ειμαστε εξωγηινοι ομως δεν εχουμε στατιστικες αι στοιχεια τετοια ωστε να ξερουμε τι ειναι τελικα το “διαφορετικο” και τι ειναι η “μαζα” .
καθενας μας το οριζει λοιπον με τον τροπο του
εγω ας πουμε θεωρω οτι οι αγαπες και τα λουλουδια ειναι η “συμβατικοτητα” (αυτο εξαρταται και παο το χωρο στον οποιο κινουμαι και για τον οποιο εχω ιδια αντιληψη καθως οποιαδηποτε πληροφορια προερχεται απο εξωτερικες πηγες ,αλλες απο τις αισθησεις και την αντιληψη μου δεν θεωρουνται αξιοπιστες πριν αποδειχτουν και στα δικα μου ματια αξιοπιστες) ….επομενως και αφου οπως φαινεται οριζει το διαφορετικο με τον τροπο του ειναι φυσικο να μη μπορουμε να συννενοηθουμε τελικα …το ζητουμενο δηλαδη δεν μπορει να ειναι η επικοινωνια γιατι αυτη ειναι δυνατη μεταξυ ατομων του ιδιου περιβαλλοντος με παρομοιες αντιληψεις , αλλα τοτε τι ειναι το
ζητουμενο ?
ειναι το δικαιωμα να ακουγομαστε και το δικαιωμα των αλλων να ακουγονται …μονο αυτο μπορει να ειναι το ζητουμενο …. το βημα για ολους (οχι της κυριακης) .
εσυ φιλε το δινεις το βημα και αυτο ειναι αρκετο …τωρα αν θα επικοινωνησει (δηλ. αν θ’ανοιξει και τ’αυτια του εκτος απο το να περιμενει τη σειρα του να μιλησει) ο ασπικ με τον φισπ κι ο ντιουσντ με τον ςπλεφτ ειναι αλλο καπελλο και εξαραταται απο αυτους .
τωρα αυτο που γινεται συχνα ειναι καποιος που φυσικα διαφωνει με καποιον αλλο να προσπαθει να ακυρωσει το λογο του αλλου βγαζοντας τον τρελλλο , φασιστα ή κουμμουνιστη ή παρακμιακο ή δαιμονα γενικα.
για να πω ομως και ξεκαθαρα την αποψη μου πιστευω οτι αν δεν μπει ο ποσοτικος παραγοντας δε μπορουμε να ξερουμε τι ειναι το “διαφορετικο”
και τι το “συμβατικο” αλλα το σημαντικο ειναι και τα δυο να εχουν εξ ισου τις ευκαιριες να ακουστουν
(και αυτο δυστυχως ειναι το ζητουμενο στον
“θαυμαστο καινουριο κοσμο” της “προοδου” , της “αγαπης” , της “ευημεριας”
σχετικα:
1) http://submarine-submarine.blogspot.com/
2)http://en.wikipedia.org/wiki/Brave_New_World )
και παλι ωραια τα ειπες και ειλικρινεστατα αλλα εθιξες μεγαλο θεμα
οπως ειπα καπου παραπανω αυτες τις μερες θυμομαστε καποιους που παλαιψαν για ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και με αφορμη αυτους ολους οσους παλαιψαν γι αυτα
και τους τιμουμε
αλλα θα επισημανω μονο αυτο που περιπου ειπες κι εσυ και θα το διατυπωσω
οι ανθρωποι παλευουν και αγωνιζονται για ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ και οχι για ελυθερια
την ελευθερια φιλε μου φαινεται οτι δεν την αντεχουμε
την φοβομαστε οπως ειπες κι εσυ και ο οργουελλ
η ελευθερια οπως την αντιλαμβανομαστε ειναι τρομακτικη αλλα η λεξη ελευθερια απο μονη της μας λεει οτι ειναι “η ελευσις των οριων” δηλ. σκατα φιλε μου ….τι σοϊ “ελευθερια” ειναι η ελευθερια ,αφου απο μονη της βαζει ορια, παρα μονο μια σειρα απο δικαιωματα και υποχρεωσεις που σου λενε σαν πουτανα” εισαι ελευθερος να εκτονωθεις αλλα δε θα πιανεις βυζια , δε θα δινεις γλωσσοφυλλα , δε θα ριχνεις μπατσες στα κωλομερια αν δεν πληρωσεις”…αρα φιλε μου ειμαστε εξ’ ορισμου σκλαβακια της πουτανας της ελευθεριας και η “ελευθερια” ειναι μονο ενα απιαστο ονειρο που κακως τη βαζανε τοτε διπλα στο ψωμι και την παιδεια …διοτι το ψωμι και η παιδεια ειναι σιγουρα εφικτα ονειρα αλλα η “ελευθερια” δεν θα υπαρξει ποτε , γιατι ποτε δε θα θελησουμε να πληρωσουμε αρκετα γι αυτη και θυσιαζοντας την ιδια τη φυση μας που ετσι κι αλιως δεν την αντεχει . Γι αυτο και θα αναζητουμε παντα τις μικρες καθημερινες αληθειες και θα αποστρεφομαστε ΤΗΝ αληθεια.
Παντα θα δημιουργουμε μαγισσες και δαιμονες και περιθωρια για να διασφαλισουμε οτι θα ζουμε κατω απο την ασφαλεια και την προστασια των θεων μας για να εξασκουμε τα δικαιωματα μας κατω απο το βαρος των υποχρεωσεων μας .( ξερω οτι σας τα εχω πρηξει εσας τους δυο με αυτο το ποιημα αλλα το γραφω ετσι κι αλλιως γιατι ταιριαζει)
16-11-2007 @ 15:06 [ID:2781]
Wplefty την Αλήθεια, πώς την αντιλαμβάνεσαι? Και τι σε κάνει να πιστεύεις πως υπάρχει σαν ένα συμπαντικό μυστικό που καλούμαστε να ανακαλύψουμε αλλά δεν το κάνουμε γιατί δεν το αντέχουμε?
16-11-2007 @ 18:44 [ID:2782]
Βρε αναθεματισμένε καπετάν σαχλαμάρα,μου φαίνεται ότι λόγω των πολλών μπλογκοασχολιών σου τελευταία,δέν αφιερώνεις τον απαραίτητο χρόνο όταν διαβάζεις τους άλλους,με συνέπεια να μήν καταλαβαίνεις τι λένε (εκτός άν θές να μήν καταλαβαίνεις).
Και έτσι απομονώνεις φράσεις και δίνεις ερμηνείες που καμμιά σχέση δέν έχουν με το θέμα,και παρασύρεις έτσι και τους άλλους,λέφτυ και χαρτολουλουδού, να πάνε αλλού την κουβέντα (και εσύ ρε λέφτυ,γιατί σε παίρνει ο άνεμος; Αφού εσύ το β αλες το ζήτημα ουσιαστικά,ξέχασες στην συνέχεια τι ήθελες να πείς; ).
Το λοιπόν καπετάνιο,το γνήσιο και αυθεντικό του να μήν λέμε τίποτα όταν δέν έχουμε να πουμε τίποτα,δέν το έγραψα ετσι γενικώς και αορίστως,αλλά σε σχέση με τον συμβατικό λόγο και την συμφεροντολογική πολιτική που ακολουθούν οι μπλογκεράδες.
Για ξαναδιάβασέ το να δείς.
Διότι αλλοιώς τι νόημα και τι σχέση θα είχε να πώ κάτι τέτοιο έτσι στο ξεκάρφωτο.
Δηλαδή,εννοώ αυτά τα αλλεπάλληλα σύντομα και επαινετικά σχόλια που ακολουθούν ένα θέμα,ασχέτως άν τα αξίζει η όχι,και τα οποία παραπέμπουν λίγο πολύ σε αυτά που λέει ο γιανναράς.
Μοιάζει το πράγμα,για να σου δώσω και ένα παράδειγμα,σάν τις επισκέψεις που κάνουν φίλοι και συγγενείς στον εορτάζοντα και που καμμιά όρεξη δέν έχουν να κάτσουν τώρα να τραβιώνται με δώρα και γλυκά,αλλά και τι να κάνουν που δέν μπορούν και αλλοιώς και έτσι καταλήγουν όλοι στο σαλόνι με το λικέρ στο χέρι και ένα ηλίθιο βαρυεστημένο χαμόγελο στα χειλη.
Περί αυτού μιλάμε λοιπόν,και περί αυτού λέμε ότι ρε αδελφέ άμα δέν έχεις να πείς τίποτα μήν το λές.Δηλαδή άμα δέν θές να κάνεις την επίσκεψη μήν την κάνεις.
Όμως τελικά επειδή τα κοινωνικά συμφέροντα είναι μεγάλα θα την κάνει την επίσκεψη,θα φάει και το γλυκό του θα πιεί και το ποτό του και θα πεί και τα καλά του τα λόγια.
Αυτό δέν είναι κακό βέβαια,καθόλου κακό.
Ίσα ίσα που διευκολύνει και τους θεσμούς όπως λέει ο γιανναράς.
Κακό είναι όταν ….θεσμοθετείται και ο ίδιος αυτός ο σ υμβατικός λόγος και έτσι οποιοσδήποτε πάει να μιλήσει διαφορετικά τον βγάζουμε στο περιθώριο.
Δηλαδή,στο παράδειγμά μας με τις επισκέψεις,όταν ένας πάει επίσκεψη και αντί να προσφέρει στον εορτάζοντα ένα ουίσκι (πολλά ουίσκια ρε παιδιά πολλά ουίσκια),προσφέρει ένα κουνουπίδι άς πούμε.
Τότε θα δυσαρεστηθούν ή και θα γελάσουν όλοι οι άλλοι μαζί του,όχι επειδή ήταν παράτυπος στις ίδιες τις αρχές της κοινωνικής συνύπαρξης με τους άλλους,αλλά επειδή ήταν παράτυπος με την συμβατικότητα αυτών των αρχών.
Δέν τίθεται θέμα διαφορετικότητας δηλαδή εδώ,όπως το μπερδεύται το πράγμα,αλλά θέμα παρατυπίας.
Όταν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τον αηθικισμό που λέει ο γιανναράς,τότε το πράγμα οδηγείται όντως στην αθλιότητα και στην παρακμή.
Η ερώτηση λοιπόν,νομίζω και το θέμα της συζήτησης έτσι όπως εξελίχθηκε,είναι:
Πιστεύετε ότι τα μπλόγκς πάσχουν από αυτόν τον συμβατικό λόγο ή απλώς και μόνο είμαστε εγωιστές εγώ ο λέφτυ και ο γιανναράς όπως λέει ο καπετάνιος και τίποτα από αυτά δέν συμβαίνει;
16-11-2007 @ 18:47 [ID:2783]
αμα δεν κανεις την κληρωση ,παρουσια δικαστικου αντιπροσωπου , δε σου λεω οσο και να θελω !!!!λολ
16-11-2007 @ 22:18 [ID:2787]
Ναι Ασπίκ, πιστεύουμε ότι τα μπλογκς πάσχουν από τον συμβατικό λόγο και είναι απειροι αυτοι που κάνουν επισκεψεις ευγενείας ή αφήνουν σχόλια από ευγένεια (αφού μου άφησες, θα σου αφήσω κ εγώ πχ).
Οι περισσότεροι άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχουν κάτι να πουν, σε κάποιον απευθύνονται. Αυτός ο κάποιος, συχνά εκφράζει την επιδοκιμασία του, όχι από ευγένεια αλλά επειδή του άρεσε πραγματικά αυτο που διαβασε, τον συγκίνησε, τον ταρακούνησε κτλ.
Είναι κακό αυτό?
Το αν εγώ έχω να πω κάτι, δεν μπορώ να το κρίνω μόνη μου. Θα το κρίνει ο απέναντι που θα κάτσει να μ’ακούσει. Και θα μου πετάξει είτε έναν καλό λόγο, είτε μια πεντάφυλλη μούντζα (ή τη σιωπή του). Αν μου πει έναν καλό λόγο, θα συνεχίσω να λέω αυτά που λέω. Στην άλλη περίπτωση, θα πάψω ή μπορεί να γίνω και επίτηδες συμβατική απλά για να μπορώ να υπάρχω.
Το ότι απαντάμε στα σχόλια σου δεν σημαίνει κάτι για σένα δηλαδή? Λες να το κάνουμε από ευγένεια και συμβατικότητα, έτσι κουβέντα να γίνεται? Αν ναι, γιατί συνεχίζεις να τα γράφεις?
Wplefty, στείλε δικαστικό αντιπρόσωπο (δεν ξέρω πού διατείθενται) να την κάνω την κλήρωση! Δική σου ιδέα ήταν απ’ό,τι θυμάμαι οπότε δεν μπορώ να σου χαλάσω το χατήρι.
Πάντως πραγματικά θα ήθελα να μου απαντήσεις.
17-11-2007 @ 00:33 [ID:2789]
αφου το λες ετσι ρε paper
παντως δε διαφωνω οτι υπαρχουν και ειλικρινεις μπλογκερ οπως υπαρχουν και ελικρινεις ανθρωποι εκει εξω . Και οπως ειπα οι παροντες δεν εξαιρουνται απο τιποτα …απλα μπαινει το θεμα το ποσοτικο που λεει κι ο γιανναρας δηλ τι κανουν οι πολλοι .
μολις πριν σου εγραψα κατι στο αλλο θεμα (μπλογκοερευνα β μερος) αλλα
θα επεκταθω λιγο (λιγο ομως γιατι δεν ξερω και πολλα γι αυτο)
Η ΑΛΗΘΕΙΑ λοιπον ειναι το αγιο δισκοποτηρο …μπορει να υπαρχει μπορει και να μην υπαρχει , αλλα σημασια εχει ο αγωνας που κανουμε για να το βρουμε ..ο αγωνας μας καθαγιαζει και μας μετουσιωνει απο ανθρωπους wannabeδες εξωγηινους και υπηρετες των εξωγηινων σε αποστατες και τελικα πιστευω μονο σ’ αυτον …στον αγωνα .
Η αναζητηση της Αληθειας ειναι αυτο που μας κανει να ξεφυγουμε απο τις κοινωνικες συμβασεις και την εφημερη αναζητηση της
αληθειας Μας . Αυτη ειναι που μας κανει να ξεφυγουμε απο το Εγω που ειναι η φυλακη μας και ισως τελικα καποια στιγμη χαρη σ’ αυτη να ξεφυγουμε απο τη θνητη ανθρωπινη φυση μας και τον μικρο , πεπερασμενο κοσμο μας και εξω απο το χρονο .
Ολα τα αλλα γινονται για να βολευτουμε .
Δεν την αντεχουμε γιατι φοβομαστε να ξεβολευτουμε . Ο φοβος ειναι αυτος που μας κραταει δεμενους στο αρμα της συμβατικοτητας .Τον φοβο μας τον μαθαινουν απο την πρωτη στιγμη που γεννιομαστε μεχρι να πεθανουμε .Εκπαιδευομαστε στον φοβο του φυσικου και του κοινωνικου θανατου αλλα και στον φοβο του φυσικου και συναισθηματικου πονου. Στην ουσια γεννιομαστε νεκροι και εκπαιδευομαστε απο ενα μηχανισμο εξουσιας να μεινουμε ακριβως ετσι μεχρι το φυσικο μας θανατο .
Θα ελεγα μαλιστα οτι οσο η τεχνολογικη προοδος μεγαλωνει τοσο πιο πολυ παγιδευομαστε και δεν αντεχουμε το κοστος της προσπαθειας .
17-11-2007 @ 07:15 [ID:2833]
Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι ότι εκπαιδευόμαστε από μικροί, να πιστεύουμε στην ύπαρξη μιας Αλήθειας ακριβώς για να ξεπεράσουμε τον φόβο. Αλλά τέλος πάντων, δεν δίνω σημασία προς το παρόν.
Το είχα διαβάσει το άλλο σου ποστ αλλά δεν είχα καταλάβει τι εννοείς σχετικά με την Αλήθεια. Ούτε τώρα ξέρω αν κατάλαβα αλλά θα μου το πεις αν είναι.
Ας πάρουμε ως δεδομένο ότι η Αλήθεια ή υπάρχει ή θέλουμε όλοι να υπάρχει και έτσι την αναζητούμε. Φυσικά και αυτό θα μας κάνει να ξεφύγουμε από το Εγώ, αφού η λογική λέει ότι η Αλήθεια ξεπερνά την ατομική ύπαρξη, είναι καθολική και άρα πρέπει να την ψάξουμε πέρα από τους εαυτούς μας.
Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί θεωρείς πως δεν χρειάζεται να βρει ο καθένας την προσωπική του αλήθεια πριν ξεκινήσει για τα δύσκολα.Δεν γίνεται. Είναι σαν να μου λες, ότι ο άνθρωπος πριν καν γνωρίσει τους φυσικούς ή άλλους νόμους που διέπουν τον πλανήτη του, θα ξεκινήσει να ανακαλύψει το διάστημα και τους εξωγήινους. Πώς? Με τι όχημα? Με τι καύσιμο?
Αν δεν μάθω ποια είμαι, πώς θα ορίσω πώς μου αξίζει να ζω ως άνθρωπος? Και πόσες πιθανότητες έχω να πέσω μέσα στον ορισμό?
Πώς θα αποφασίσω συνειδητά αν θέλω πραγματικά να ανακαλύψω την ύπαρξη μιας Αλήθειας? Πώς θα είμαι σίγουρη πως αυτό που ψάχνω, υπάρχει έξω από μένα?
Και στην τελική γιατί κρίνεις τόσο αυστηρά και κάθετα, κάποιον που αντέχει το ξυνισμένο λικέρ στο σπίτι των συγγενών του (που λέει κι ο ασπίκ) γιατί δεν αντέχει να κάτσει μόνος του στο σπίτι και να αντιμετωπίσει τον εαυτό του.
Και γιατί θαυμάζεις τους τρελούς όπως τους αποκαλείς που με το ταλέντο και τον ενθουσιασμό τους θέλουν ν’αλλάξουν τον κόσμο, αφού ξέρεις πόσο σημαντικό ρόλο παίζει το Εγώ τους σ’αυτή τη διαδικασία.
Αυτό ρωτάω λοιπόν, κατά τη γνώμη σου, ο δρόμος για την Αλήθεια που πιστεύεις ότι υπάρχει, από πού ξεκινάει? Και μη μου πεις ότι η αρχή είναι διαφορετική για τον καθένα γιατί τότε με υποχρεώνεις να περάσω χρόνια και χρόνια κοιτάζοντας μέσα μου μέχρι να τη βρω. Κι αν το κάνω θα μου την πεις που θα σουλατσάρω μέσα στα πλαίσια του Εγώ μου χωρίς να ξεμυτίζω. Και δεν μου πολυαρέσει να μου τη λένε…
Και πάμε τώρα στο άλλο σκέλος. Φυσικά υπάρχουν και οι κακοί της ιστορίας, οι εξωγήινοι, που προσπαθούν να με εμποδίσουν να ανακαλύψω την Αλήθεια γιατί αν το κάνω, θα σταματήσω να τους υπηρετώ.
Υπάρχουν όμως και άλλου τύπου εξωγήινοι, που προσπαθούν να με πείσουν πως υπάρχει Αλήθεια, ακριβώς για να με κάνουν να τους υπηρετώ.
Εδώ ταιριάζει επίσης και μια μεγάλη αλήθεια που είπε ο deuced:
“οι εξωγήινοι ξέρεις, δεν έχει και τόση σημασία με τι μοιάζουν ή τι αισθάνονται όσο το ότι μας κάνουν να νιώθουμε θεοί όσο δεν τους βλέπουμε κι αυτός είναι ο λόγος που, ακόμα κι αν μας χτυπήσουνε τη πόρτα, εμείς δεν θ’ απαντήσουμε, θα κάνουμε πως λείπουμε γιατί αλλιώς θα χάσουμε όλες τις υπεροπτικές ελπίδες δημιουργίας τους”
Όλα δηλαδή, γύρω απ’την Αλήθεια περιστρέφονται αλλά Αλήθεια δεν νιώθουμε και αυτό με κάνει δύσπιστη γιατί όπως και να το κάνουμε, μπορεί να καταλαβαίνω ότι η διάρκεια της δικής μου ζωής είναι απειροελάχιστη σε σχέση με την κοινωνική, πνευματική, γνωσιακή κτλ εξέλιξη του ανθρώπινου είδους, αλλά αυτό μου τη σπάει γιατί έχω κι ένα Εγώ που θέλει να είναι σημαντικό και άρα να βρει τις απαντήσεις και να ξεπεράσει τον φόβο, μήπως και καταφέρει να ζήσει όπως θα ήθελε να μπορεί να θέλει. Χωρίς όμως να ξέρει ούτε αν μπορεί, ούτε αν θέλει, ούτε αν μπορεί να θέλει, ούτε καν αν θέλει να μπορεί.
Αυτά και άλλα ερωτήματα βασανίζουν ενίοτε το όμορφο κεφάλι μου και ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί να μου απαντήσει, γιατί απ’τη μία κανείς δεν ξέρει και απ’την άλλη ακόμα κι αν μου απαντήσει μπορεί να μην τον πιστέψω. Αλλά προσπαθώ κι εσύ δεν βοηθάς γιατί μου απαντάς με συμβατικό τρόπο.
Έτσι μου’ρχεται να σε αποκλείσω από την κλήρωση!!!
17-11-2007 @ 18:15 [ID:2835]
μήπως να ξεκινήσουμε καμμιά εκστρατεία;
17-11-2007 @ 18:38 [ID:2837]
μια χαρά βγήκε το λινκ, απλά πρέπει ν’ ανοίξεις όλο το σχόλιο για να το δεις, να και το website: http://www.nygirlofmydreams.com/
19-11-2007 @ 01:27 [ID:2839]
και μενα το πρωτο πραγμα που μου ρθε στο κεφαλι ειναι οτι εκπαιδευομαστε να πιστευουμε οτι εκπαιδευομαστε να πιστευουμε οτι υπαρχει μια Αληθεια για να ξεπερασουμε το φοβο ενω στην πραγματικοτητα δεν υπαρχει και αυτο γινεται για να πιστευουμε τελικα οτι
δεν υπαρχει και να ψαχνουμε μονο τις μικρες καθημερινες αληθειες ΜΑΣ.
και τι εχουμε στο τελος ? στο τελος εχουμε το ΜΑΣ .
ΜΑΣ ΜΑΣ ΜΑΣ παιρνουμε τ’ rx: ΜΑΣ . (τραγουδιστα οπως βασ βασ ο παρασκευας)
η αμφιβολια ειναι μεγαλο οπλο …εγω πιστευω οτι εχουμε καθε μερα πολεμο
μπορει να φαινεται οτι ζουμε εμεις στη δυση σε μια περιοδο ειρηνης αλλα
ο πολεμος μαινεται παντου γυρω μας
και το επαθλο ?
αυτο ειναι το ιδιο παντα
οι περσες ηρθαν στην ελλαδα γι αυτο
ο αλεξανδρος πηγε στην ανατολη γι αυτο
ο τζεγκις χαν γι αυτο
οι αραβες και μετα οι ωθομανοι γι αυτο
οι θρησκευτικοι πολεμοι γι αυτο
ο χιτλερ γι αυτο
οι συμμαχοι γι αυτο
οι ψυχρος πολεμος κουμμουνιστων και ΝΑΤΟ γι αυτο
ολοι οι πολεμοι με οπλα ή με εικονες , φανεροι ή κρυφοι γι αυτο
απο τοτε μεχρι τωρα και μεχρι τον αιωνα των αιωνων γι αυτο
δυναμη, εξουσια, παγκοσμια κυριαρχια …..
και μια και τα οπλα και η βια απετυχαν παντα στο παρελθον
και μια και οι εποχες αλλαξαν και εφεραν τιβι και διαδικτυα
οι μεγαλος πολεμος γινεται αλλιως ….με πληροφοριες .
το επαθλο ομως ειναι ιδιο παντα .ειπαμε δυναμη ,εξουσια ,παγκοσμια κυριαρχια.
αυτη τη φορα “ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΜΑΣ” (καλα αυτο επαιζε παντα λιγο πολυ) αλλα προ παντων ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ .μΑς ΤΗ ΦΟΡΑΝΕ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ και λεμε κι ευχαριστω .
Στα πλαισια του πολεμου λοιπον αν θες να μειωσεις την μαχητικη ικανοτητα του αντιπαλου (οποιου δηλ. καταφερει να μεινει αλωβητος απο τα αλλα χτυπηματα της προπαγανδας πιχι . σχολικη εκπαιδευση ,εξαρτησεις , καταναλωτισμος , εξαντλητικη καθημερινοτητα κτλ) ειναι βασικο να του κλονισεις το ηθικο ετσι ωστε και να διαθετει την φυσικη και διανοητικη δυναμη να σηκωσει κεφαλι να μην μπορει να το αποφασισει διοτι δεν αισθανεται καθολου σιγουρος γι αυτο που παει να κανει και κανενας δεν παει να σκοτωθει ή να ρισκαρει τη φασολαδα του αν δεν ειναι σιγουρος . Χωρις απολυτη πιστη δεν υπαρχει ηθικο , δεν υπαρχει καν λογος να αντισταθει κανεις σ’αυτο που τοσο ομορφα του σερβιρουν .
Ενω λοιπον μεχρι τωρα επιχειρουσαν την παγκοσμια κυριαρχια με τη βια
και χρειαζονταν ολες οι πλευρες αδιστακτους πολεμιστες και αρα ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ (και αρα σερβιραν την μια Αληθεια αλλα τη δικια της η καθε πλευρα)
τωρα την επιχειρουν με το καλο και απλα χρειαζονται ευκαμπτα μυαλα
, “δημοκρατικα” σκεπτομενους πολιτες , πρακτικους ανθρωπους .
Γι αυτο σου λεω οτι δε με νοιαζει τι ειναι απ’ την αλλη μερια του τοιχου
αν υπαρχει τιποτα ή κατι και τι ειναι αυτο …σημασια εχει ο αγωνας.
Με τις αληθειας Μας ΒΟΛΕΥΟΜΑΣΤΕ σταματαμε το ψαξιμο και ο τοιχος του ψευδους που μας κραταει ασφαλεις και αιωνιους σκλαβους μενει ορθιος και τρανευει και μεις τον κοιταμε αποχαυνωμενοι , ασφαλεις και σιγουροι οτι αφου βρηκαμε επιτελους την προσωπικη μας αληθεια και ευτυχησαμε δε χρωσταμε σε κανεναν και εχουμε υπνο ελαφρυ .
Υπαρχουν ομως και οι τρελλοι , οι βλακες που δε σταματανε με τιποτα
να σμπρωχνουν γιατι θελουν να δουν …ειναι πολυ λιγοι αλλα καμμια φορα βρισκουν κανα αδυνατο σημειο στον τοιχο και ή τον πανε λιγο πιο περα ή ανοιγουν καμμια μικρη τρυπουλα και αφου κολλησουν το ματι τους ή το αυτι τους εκει προσπαθωντας να ηδονιστουν με ενα ανεπαισθητο χαδι απο το αερακι της ελευθεριας χωρις ορια που πνεει εκει εξω, ονειρευονται πως θα ναι να μπορει κανεις να βυθιστει μεσα της…να βουτηξει οσο πιο βαθεια μπορει και να τη γευτει με ολες τις αισθησεις του .
Ειναι αληθεια οτι τα κινητρα γι αυτη την αναζητηση ειναι βαθεια εγωιστικα οπως ολα ισως τα κινητρα μας αλλα ειναι αδυνατον σ’ αυτες τις καταστασεις να ικανοποιηθει και να βολευτει κανεις.Ετσι ειναι παντα στον αγωνα ,παντα στην προσπαθεια ,παντα στο σμπρωξιμο να ριξει τον τοιχο να βγει απ’ την αλλη ….παντα επικινδυνος για την ασφαλεια ολων , διαφορετικος , αντικοινωνικος ,τρελλος .
Γι αυτο λεω οτι τους γουσταρω αυτους τους επικινδυνους παθιασμενους ,τρελλους που καιγονται καθε μερα της ζωης τους .
Σεβομαι καθε ανθρωπο (οσους εχουν μεινει) και ειδικα το μεσο ανθρωπο
που αγωνιζεται να τα βολεψει ,να ικανοποιησει τον εαυτο του και τους γυρω του ,να ειναι καλος , να προσφερει βοηθωντας ,αλλα
αν μου δειξεις εναν τετοιο ανθρωπο σ’ ολη την ιστορια του ανθρωπου που πηγε τον τοιχο λιγο πιο κει ….δεν υπαρχει.
ολοι οσοι το προσπαθησαν αυτο και οι λιγοι τυχεροι που το πετυχαν
ή λοξοι θα θεωρουνταν στην εποχη τους ή αιρετικοι ή μαγοι και μαγισσες για καψιμο ή το λιγοτερο θα ειχαν χασει τους φιλους τους γιατι βρωμουσαν ιδρωτιλα ή φαρμακιλα και κλεισουρα ολη μερα κι ολη νυχτα μεσα σε κανα εργαστηρι ή σκυμμενοι σε κανα χαρτι ή καθιδροι απο σωματικη προσπαθεια .
οι εξωγηινοι που λεω εγω ζουν αναμεσα μας και μας κανουν να πιστευουμε οτι ειμαστε κουραδες επειδη ειμαστε γηινοι , φτιαγμενοι απο χωμα και με προορισμο το χωμα και οτι μονο με την πνοη τους ειμαστε ικανοι να γινουμε καποτε ανθρωποι …ΑΠΑΤΗ .(τωρα αυτο το προηγουμενο που ειπα ειναι επιτηδες παρεξηγησιαρικο για να γινεται τζερτζελες αλλα εσυ που εισαι εξυπνο παιδι θα καταλαβεις οτι δεν πρεπει να το μπερδευεις με την παλαια διαθηκη ή με κανενα αλλο “θεοπνευστο” κειμενο .
τελειωνοντας θα ηθελα να σας αφιερωσω ενα τραγουδακι σχετικο
(XXX contains full nudity , eykairia na doyne ola ta koritsia ton
HeWhoCannotBeNamed , ελληνικα ακατονομαστο )
I WILL DENY -DWARVES
http://www.youtube.com/watch?v=RYxh-F6-2lo
There’s one for everyone;
Everything you’ve done for me,
And nothing in between.
We live in infamy, uncontrollably,
And we see the centerpiece.
Fuck the world, I will deny you.
I will deny,
Atomizing, terrorizing, mesmerizing.
Fuck the world, I will deny you.
I will deny, we will deny.
There’s room for everyone;
It’s time to have some fun with the
Man from Galilee.
No time for chastity;
That now would have to be my dream,
Bleeds the Nazarean.
(That’s quite a scene.)
Fuck the world, I will deny you.
I will deny,
Atomizing, terrorizing, mesmerizing.
Fuck the world, I will deny you.
I will deny, we will deny.
Nobody loves me, nobody cares,
And when I die, there won’t be nobody there.
Nobody loves me, nobody cares,
And when I die… and when I die…
I wanna die, I wanna die!
Fuck the world, I will deny you.
I will deny,
Atomizing, terrorizing, mesmerizing.
Fuck the world, I will deny you.
I will deny, we will deny.
I will deny…
α παραλιγο να το ξεχασω …τι θα γινει με την κληρωση ?
19-11-2007 @ 10:20 [ID:2911]
Λέφτυ, μακάρι να μπορούσα να σου δώσω ένα φιλί… Γιατί είναι από τα πιο “αντι-τρομοκρατικά” κείμενα που έχω διαβάσει. Και γιατί, ακούγοντάς σε, με το λόγο σου και μόνο, μετακινείται ο τοίχος. Ο τοίχος μέσα στο κεφάλι μου.
Μερικές φορές κουράζεται ο ώμος μου να σπρώχνει. Μερικές φορές δεν φτάνει η δύναμη, χρειάζεται και τρόπο. Μερικές φορές κόκκαλα τρίζουν, νύχια σπάνε, γόνατα γδέρνονται. Μερικές φορές ο πόνος σε κάνει να τα παρατάς. Μα τελικά, είναι η πάστα του μαχητή που δεν σ’ αφήνει να εγκαταλείψεις. Ακόμη και με σπασμένα μούτρα. Ακόμη κι αν όπως λες, σ’ εγκαταλείπουν όλοι, ή όσοι θα ήθελες να μέναν δίπλα σου. Ρίχνεις το φταίξιμο πάνω σου και συνεχίζεις. Η ελπίδα υπάρχει μόνο, όσο στηρίζεσαι σε σένα και πουθενά αλλού.
Ψέματα;
19-11-2007 @ 13:16 [ID:2913]
Μάλιστα…
Η διαφορά μας είναι στο ότι εσύ δεν δίνεις καμία σημασία στην αλήθεια του καθένα μας, ενώ εγώ νομίζω πως είναι απαραίτητη. Γιατί χωρίς αυτήν, απλά δεν τον βλέπεις τον μεγάλο τοίχο.
Το πιθανότερο είναι ότι χρησιμοποιούμε τον όρο για να περιγράψουμε διαφορετικά πράγματα. Λέγοντας «προσωπική αλήθεια» δεν εννοώ το βόλεμα σε μία μέτρια καθημερινότητα κατά την οποία κάποιος αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα με τα δικά του και δεν διαθέτει ούτε χρόνο, ούτε όρεξη να σκεφτεί ή να πράξει πέρα απ’αυτά.
Εννοώ ίσως το ακριβώς αντίθετο. Την προσωπική του αλήθεια, την φτάνει κανείς όταν σκάψει την επιφάνειά του και φτάσει πιο κοντά στην ουσία του. Όταν δει πέρα από τις επίπλαστες ανάγκες, πέρα από τις εγωκεντρικές εξαρτήσεις, πέρα από την εικονική πραγματικότητα που κληρονόμησε και την οποία συντηρεί γιατί είναι ο μόνος εαυτός που έχει.
Προσωπική αλήθεια είναι να νιώσεις άνθρωπος, με σάρκα, μυαλό και ψυχή, εναρμονισμένα, συντονισμένα.
Αυτή τη διαδικασία, το προσωπικό ψάξιμο δηλαδή, τη θεωρώ απαραίτητη γιατί αν η φίλη μου η Μαρία, που κύριο μέλημα της ζωής της είναι πότε θα’ρθουν οι εκπτώσεις να ξεπατώσει την κάρτα της, πότε θα τελειώσει ο Γιώργος τις σπουδές για να αρραβωνιαστούν και πότε θα γίνει μάνα, βρεθεί κατά τύχη κοντά σ’ένα ράγισμα του Τοίχου και τη φυσήξει το αεράκι της ελευθερίας, θα τα πάρει στο κρανίο που δεν είχε αγοράσει εκείνο το καταπληκτικό μιλιτέρ παλτό και που τώρα θα πουντιάσει στα ρεύματα. Το πιθανότερο είναι λοιπόν, πως θα βρει έναν τρόπο να βουλώσει τη μικρή τρυπούλα για να έρθει η θερμοκρασία στα σωστά της (είναι κ καλός άνθρωπος, σκέφτεται την υγεία και των άλλων). Κι αν αυτός που τόσο καιρό έσπρωχνε και ίδρωνε για να ανοίξει αυτό το ράγισμα, προσπαθήσει να την σταματήσει, το πολύ πολύ να χάσει χρόνο και φαιά ουσία γιατί η Μαρία εκτός από ξεροκέφαλη είναι και τσαούσα.
Όταν δεν καταλαβαίνει κάτι, γίνεται πιο τοίχος κι απ’τους τοίχους.
Θα ψάξω να βρω το ποστ με τους συμμετέχοντες στην κλήρωση και θα την κάνω μόνη μου. Μη μου πει κανείς ότι το αποτέλεσμα είναι στημένο κτλ. όμως, εντάξει?
19-11-2007 @ 15:14 [ID:2914]
αν ειναι για φιλι να γυρισω και το αλλο μαγουλο χαμινι
paper δε λεω οτι η ενδοσκοπηση δεν ειναι απαραιτητη …ειναι και παραειναι
αλλα λεω οτι η ενδοσκοπηση δεν ειναι αρκετη γιατι the tuth is out there που λεγανε και στα xfiles (εκει δεν το λεγανε ? )
η προσωπικη μας αληθεια ειναι καλη και χρησιμη για μας οποια κι αν ειναι αυτη αλλα αν την ανακαλυψουμε ακομα κι αν δεν ειναι η πιστωτικη μας καρτα αλλα ας πουμε ειναι κατι υψηλο ..ας πω ενα παραδειγματακι
ο σαολιν (που ειναι και επικαιρος) που εκπαιδευεται απο μικρος στο μοναστηρι για να γνωρισει τον εαυτο του πρεπει να βγει εξω απο αυτο για να γνωρισει τον κοσμο και να βρει τι παιζεται εκει εξω .
αν δεν το κανει τι καταφερε εκτος απο το να ανακαλυψει τον εαυτο του ?
τιποτα ! χαμενος κοπος θα ηταν ολα αυτα τα χρονια . βγηκε εξω λοιπον και βρηκε το μπελα του μια και ηταν τοσο διαφορετικος στην αμερικη . αυτο ομως δεν τον σταματησε και συνεχισε να κανει αυτο που πιστευε σωστο και τελικα ισως να μετακινησε τον τοιχο μερικα χιλιοστα πιο περα (κουνγκ φου)
ο γερο πιστολας ο κλιντ εγκατελειψε την ενεργο δραση και αποσυρθηκε
σε μια φτωχη φαρμα ,εκανε οικογενεια και παιδια και προσπαθουσε να παλεψει με τα φαντασματα αυτων που σκοτωσε .
η γυναικα του πεθανε και την εθαψε κατω απο ενα δεντρο .
τα γουρουνια του μεγαλωναν και τα παιδια ,του μεγαλωναν και αυτος σκουριαζε μακρυα απο την κακια του κοσμου .
αλλα η κακια του κοσμου υπηρχε και τον βρηκε .
θα μπορουσε να την αγνοησει να κανει οτι δεν ακουσε και δεν ειδε τιποτα και να συνεχισει να παλευει με τα φαντασματα και να μεγαλωνει γουρουνια και παιδια και να σκουριαζει ως το τελος αλλα διαλεξε τη δραση και τελικα να διορθωσει μια αδικια που δεν τον αφορουσε μαζι με τους δυο συντροφους του , θυσιαζοντας την εσωτερικη του γαληνη οριστικα και κανοντας κι αλλους φονους ….
ανοιξε μια τρυπα με την καραμπινα του στον τοιχο ….αδιαφορωντας για τις συνεπειες ,γιατι ετσι πιστευε (οι ασυγχωρητοι)
κατι τετοιοι ειναι απειλη για την “εννομη ταξη” , τις κοινωνικες συμβασεις και την προοδο .
αν εμεναν στα μοναστηρια τους και στις γουρουνοφαρμες τους να παλευουν με τον εαυτο τους και τα φαντασματα τι θα ηταν ?
αν ας πουμε ο κωλος του γαλιλαιου δεν τρωγοταν να περασει απο την ιερα εξεταση ?
αν ο κωλος του λαβκραφτ δεν τρωγοταν να γραφει ιστοριες ?
αν ειχαν βρει την αγαπη και την ευτυχια και την ολοκληρωση στην αγκαλια μιας ομορφης γυναικας και την οικογενειακη θαλπωρη ?
αν οι κιουρι γεμιζαν απο την αγαπη μεταξυ τους ?
αν ειχε κατσει η πολυδουρη στον καρυωτακη κι αν ο καρυωτακης δεν ηταν συφιλιδικος ? αν ηταν ενας ευτυχης δημοσιος υπαλληλος με σπιτι γυναικα και παιδια και κοινωνικη αποδοχη στην ομορφη πρεβεζα ?
λεω αν η φαγουρα σταματουσε για ολους αυτους, οπως σταματαει για τους περισσοτερους ευτυχεις θνητους ?
ειναι και κανα δυο σχετικα ποιηματα του αναγνωστακη που θελω να σημειωσω εδω αλλα βιαζομαι να φυγω και θα το κανω την αλλη φορα .
19-11-2007 @ 16:59 [ID:2915]
Δηλαδή πιστεύεις ότι το αποτέλεσμα των πράξεων αυτών των ανθρώπων (όπως το μεταφέρεις), καθρεφτίζει τις προθέσεις τους?
19-11-2007 @ 20:28 [ID:2916]
Το λοιπόν,καθώς την προχωρήσατε αρκετά την κουβέντα και για να συνοψίσω λίγο και την διαφωνία σας,νομίζω πώς η χαρτολουλουδού πιστεύει πώς η αλήθεια βρίσκεται εντός μας,ο λέφτυ εκτός μας και το χαμίνι εντός εκτός και επί τα αυτά με τραγούδια και φιλιά (χαμίνι,τόσο καιρό που σε ξέρω,ποτέ δέν μου δωσες και εμένα ένα φιλάκι.Όλα στον λεφτομπόυ τα δίνεις.Θα τον κατσιάσεις πιά).
Ποιοί είμαστε εμείς όμως χαρτολουλουδού άν όχι οι άλλοι;
Ποιοί είναι οι άλλοι λέφτυ,άν όχι εμείς;
Ποιοι είναι όλοι χαμίνι άν όχι κανένας;
Ποιός είναι ο κανένας άσπικ,άν όχι όλοι;
Εδώ λοιπόν νομίζω πώς μας απαντάει ο μπερξόν απο΄την κυριακάτικη καθημερινή (ζήλεψα τον λέφτυ που μας έβαλε το κείμενο του γιανναρά τις προάλλεςκαι την πήρα και εγώ εχθές) δια στόματος worms που απαντάει στην κυρία καρκαγιάννη.
Διαβάζουμε λοιπόν,πώς η “στιγμή 1900″ είναι η περίοδος του ευρωπαικού πνεύματος κατά την οποία φιλόσοφοι, φυσικοί,βιολόγοι, πολιτικοί,λογοτέχνες και λοιπά,συνομιλούσαν όλοι μεταξύ τους,σε μιά κοινή προσπάθεια για να εξηγήσουν σημαντικές εκφάνσεις αυτού του φαινομένου που λέγεται ζωή (της αλήθειας δηλαδή που συζητάτε και εσείς,μιάς και σάν αληθεια εννούμε το νόημα της ζωής).
Ο διάλογος βέβαια διακόπηκε με την πάροδο του χρόνου,κάνοντας αυτήν την εποχή να φαίνεται σε μάς μακρινή και ουτοπική.
Σήμερα,την εποχή της εξειδίκευσης και του απομονωτισμου, δέν υφίσταται κανένας ουσιαστικός διάλογος,τουλάχιστον μεταξύ καλοπροαίρετων συζητητών (καλή ώρα σάν και τα φόρα του διαλόγου και της συλλογικότητας καπετάν ντιούσντ,που δώσανε την θέση τους στα μοναστικά και εγωκεντρικά μπλόγκς.Στο διαδίκτυο δηλαδή,διανύσαμε μιά συμπυκνωμένη ιστορική εξέλιξη του πραγματικού).
Οι θεωρήσεις της ζωής που κυριαρχούν στην εποχή μας,είναι η μινιμαλιστική που δέχεται την ζωή σάν φυσικό φαινόμενο έξω από μάς και η μαξιμαλιστική που υποστηρίζει πώς η ζωή είναι ιερή και απόλυτη.Και οι δύο αυτές θεωρήσεις κατά τον worms θεωρούνται επικίνδυνες επειδή βασίζονται αποκλειστικά στο ένστικο της αυτοσυντήρησης,λαμβάνοντάς το σάν την βάση κάθε ηθικής και ικανό έτσι να δικαιολογεί κάθε αποτρόπαια πράξη.
Προτείνει λοιπόν ο worms την θεώρηση του μπερξόν που υπερβαίνει κατά αυτόν τις δύο προηγούμενες και κατά την οποία η συνέχιση της ζωής ούτε δεδομένη είναι ούτε έγκειται σε ένα εξωτερικό ανεξάρτητο φαινόμενο.
Πράγμα που σημαίνει πώς η ζωή δέν έχει κανένα νόημα,καμμιά αλήθεια,εκτός άν της δώσουμε εμείς.Ουσιαστικά δηλαδή,η μόνη αλήθεια είναι ότι δέν υπάρχει καμμιά αλήθεια,και έγκειται σε μάς μέσα από μιά δημιουργική πράξη να της δώσουμε την αλήθεια που θέλουμε.
Ποιά αλήθεια λοιπόν θα δώσουμε στην ρημάδα την ζωή;
Του χίτλερ ή του τσε,που ρωτούσα τις προάλλες και τον καπετάν σαχλαμάρα;
Δέν τίθεται κάν θέμα ηθικής.
Θέλετε να σφάξουμε τον κόσμο; Να τον σφάξουμε και να σφαχτούμε και εμείς.
Θέλετε να του δώσουμε ένα φιλάκι όπως κάνει και το χαμίνι; Να του δώσουμε.
Ότι και να κάνουμε καλό και ηθικό θα είναι,φτάνει όμως να έχει συνομολογηθεί,να έχει προκύψει μέσα από έναν δημιουργικό διάλογο (γιατί αυτή είναι η δημιουργική πράξη που εννοεί ο μπερξόν),καλοπροαίρετων έλλογων πνευμάτων και όχι ζώων (γιατί μόνο τα έλλογα πνεύματα μπορούν και συζητούν).
Εδώ λοιπόν λέφτυ,θα ανατρέξουμε και πάλι στην καθημερινή,στα ντιβιντί για τον β παγκόσμιο πόλεμο που έδινε,για να δούμε πώς ο πόλεμος για την εξουσία και κυριαρχία που λές,ουσιαστικά για ζωτικό χώρο καθε μορφής δηλαδή σάν απορροια του “αδιοχέτευτου”πλούτου,δέν αποφεύχθηκε επειδή για αντικειμενικούς έστω λόγους,(για λόγους των ανεπαρκών επικοινωνιακών τεχνοσυστημάτων της εποχής ) δέν μπόρεσε να υπάρξει διάλογος μεταξύ των λαών.
Και για να κλείσει αυτό το κενό του διαλόγου,για να νομιμοποιηθεί ο πόλεμος δηλαδή,όλοι μα όλοι οι εμπλεκόμενοι στον πόλεμο,ισχυρίζονταν για τους αντιπάλους τους πώς δέν ήταν ικανοί διαλόγου διότι ήταν κατώτεροι και υπάνθρωποι.
Αυτά είπαν οι γερμανοί για τους γάλλους,οι αμερικάνοι για τους γιαπωνέζους,οι γιαπωνέζοι για τους κινέζους,και λοιπά και λοιπά.
Ακόμη και οι ρωμαίοι για τους γαλάτες,οι αρχαίοι έλληνες για τους πέρσες,οι αιγύπτιοι για τους νουμίδες,αυτά έλεγαν.
Κάθε πόλεμος συνέβη μόνο αφού νομιμοποιήθηκε κατά αυτόν τον τρόπο η διακοπή κάθε διαλόγου ή δυνατότητας διαλόγου.
Σήμερα με τις εξελιγμένες τηλεπικοινωνίες,όπως υποστηρίζουν πολλοί,ένας παγκόσμιος πόλεμος είναι σχεδόν αδύνατον να συμβεί,ακόμη και άν δέν υπάρχει καμμιά διάθεση για διάλογο (αφού τις κρίσιμες ώρες θα υπάρξει εξ ανάγκης η διάθεση).
Όντως θα πρέπει να έχουν δίκιο σε αυτό,άν όμως δέν υπήρχε αυτό το περίεργο και ύποπτο φαινόμενο των εξωγήινων (του λέφτυ και μή).
Διότι με αυτούς,τους εξωγήινους,επανέρχεται πάλι το θέμα των κατωτέρων όντων (που υποτίθεται ότι είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι απέναντι σε αυτούς) και η εξ ορισμού αδυναμία κάθε διαλόγου με αυτούς.
Θα μου πείτε βέβαια,πώς ρε άσπικ οι εξωγήινοι είναι φαντασίες δέν υπάρχουν.
Αλλά και να υπάρχουν,θα υπερβαίνουν την έννοια της ανθρωπότητας κατά τέτοιο τρόπο, που δέν θα ήταν δυνατόν να συμπεριληφθούν σε οποιαδήποτε ανθρώπινη αλήθεια ή ηθική,πολέμου ή μή.
Δίκιο έχετε,όμως εδώ μου έρχεται στο μυαλό ένα άλλο ντιβιντί που είχε δώσει η καθημερινή παλιά,μιάς ιρλανδικής ταινίας,στην οποία δυό ανήλικα παιδιά ανέφεραν συχνές επισκέψεις εξωγήινων.
Το θέμα προβλημάτισε την μητέρα,και μετά από πολλές επισκέψεις στον ψυχίατρο,αποκαλύφθηκε πώς οι εξωγήινοι που έβλεπαν τα παιδιά ήταν απλώς ένα φανταστικό εύρημα του μυαλού τους για να καλύψουν το σόκ του βιασμού απο τον πατέρα τους.
Τον πραγματικό πατέρα τους.
Νομίζω πώς καταλαβαίνετε άν κάνουμε τις ανάλογες μεταφορές στο θέμα που συζητάμε,τι σημαίνει αυτό έ;
Οπότε με αυτά και με αυτά,θα καταλήξουμε στα εξής δύο συμπεράσματα.
Πρώτον,διαβάζετε κυριακάτικη καθημερινή.Κάνει καλό και αποτρέπει τον πόλεμο.
Δεύτερον,εντάξει καλά είναι τα μπλόγκς,αλλά κοιτάξτε το συνάμα και λίγο πιο συλλογικά το πράγμα.
Μήν απομωνόνεστε.
Ευκαιρία λοιπόν τώρα,να βοηθήσουμε τον θανάση.
Δέν θα το κάνουμε για αυτόν,αλλά για την σωτηρία της ανθρωπότητας.
Μήν αφήνετε τον εγωισμό σας να καταστρέψει τον πλανήτη.
Διάλογος,και διάλογος με όλους και με όλα.
Από τον μέγα και πολύ εξωγήινο,μέχρι έναν ελάχιστο και ασήμαντο κόκκο άμμου που έλεγε και ο βούδας.
Άντε μιλάτε μιλάτε..
ΥΓ Λέφτυ,δίκιο έχεις με αυτό που έγραψες για το μίσσος και τον θανάση και επέτρεψέ μου το κείμενό σου να το μεταφέρω στην αίθουσα.
Για τα άλλα στο μπλόγκς σου θα τα διαβάσω και θα σου απαντήσω εκεί.
ΥΓ 2 Έλα ρε ντιούσντ που δέν έχεις χρόνο.Πήγαινε γράψτου δυό τρία πράγματα εκεί του θάν τι να κάνει,και πάς μιά ώρα αργότερα για μπύρες ρε αδελφέ.
Τι φοβάσαι; Μήν αργήσεις και αρχίσει τις έρευνες μόνος του ο μοτοσυκλετας;
ΥΓ3 Τι κλήρωση είναι αυτή ρε παιδιά που λέτε και ξαναλέτε;
Τι κερδίζουμε;
19-11-2007 @ 21:32 [ID:2917]
ΥΓ2: Παλιότερα για καιρό εγώ έκανα διάφορες αναβαθμίσεις του φόρουμ γιατί δεν υπήρχε κανείς άλλος αλλά δεν μπορώ να στέλνω ένα μέηλ να ρωτώ κάτι που χρειάζομαι τώρα και να έχω απάντηση μετά από ένα μήνα, εγώ απογοητεύτηκα και δεν βλέπω φως αλλά αν κάποιοι τραβήξουν εκείνοι το κουπί εγώ θα περάσω να τους συγχαρώ μετά. Δεν έχω να δώσω κάτι στο υπόστεγο τώρα, ότι μπορούσα έκανα. Οικονομικές ενισχύσεις δεν μπορώ να προσφέρω κι είναι αντίθετες σ’ αυτό το συλλογικό που αντιτείνεις πως είναι. Άλλωστε τι διάλογο και παπάρια μάντολες προτείνεις αφού εσύ πρώτος μόλις κάτσεις στο ίδιο τραπέζι με τον “άλλον” θα σε πιάσουν οι εγωισμοί και τα μπινελίκια και δεν θ’ αφήσεις τίποτα όρθιο, έχω άδικο?
Και θα το πω τώρα και σε σένα και το λέφτυ (ήθελα να τα πω καιρό αλλά δεν είναι σωστό να μιλάς γι’ ανθρώπους που δεν είναι μπροστά) η Σκιάχτρα είναι καλό άτομο και τη συμπαθώ, θα μπορούσατε να κάτσετε στο “τραπέζι” μαζί της ή πάλι θα φεύγαν οι καρέκλες και τα ποτήρια? Γι’ αυτό σου λέω, καλά είμαι εδώ, τα μπλογκζ είναι μοναχικά, υπάρχουν περίοδοι που γεμίζουν κόσμο και απόψεις, καλή ώρα, αλλά έρχονται κι εποχές που ξαναγίνονται μοναχικά γιατί αυτός είναι ο ρόλος τους και το γνωρίζεις εξ’ αρχής. Αντίθετα τα φόρα σε απογοητεύουν γιατί προσφέρουν τη ψευδαίσθηση του εικονικού διαλόγου που τελικά δεν υπάρχει.
Άραγε αυτό το σχόλιο θα το μεταφέρεις στην αίθουσα ή πάντα μεταφέρουμε ότι μας βολεύει?
20-11-2007 @ 00:04 [ID:2920]
Ήταν μόνιμη απορία μου γιατί η παραδοχή της ύπαρξης εξωγήινων έπρεπε να συνοδεύεται κι από την πεποίθηση ότι είναι ανώτεροι και πιο εξελιγμένοι από μας. Δηλαδή τα εξωγήινα μαλάκια δεν μας κάνουν???
Τελικά η απάντηση ήταν τόσο απλή..
Ένας διάλογος Ασπίκ, είναι δημιουργικός όταν πού και πού, πετάς και καμιά αλήθεια σου και τη μοιράζεσαι με τον απέναντι, εκθέτοντάς του τον εαυτό σου. Δείχνοντάς του εμπιστοσύνη.
Αν μιλάς φορώντας την πανοπλία της εικόνας που έχεις για τον εαυτό σου ή αυτής που έχουν οι άλλοι για σένα, το μόνο που κάνεις είναι να συντηρείς έναν μικρό πόλεμο.