ισως να χεις δικιο για τη σατυρα ….μ’ αρεσει να γελαω και να κανω και τους αλλους να γελανε .

και φυσικα ο γεροφιλ ειναι ερωτευμενος με την κοκκινοτσαντιτσα του μετρο

ε ρε πως γινεται καθε φορα που εμπαινα εγω στο μετρο να υπηρχαν στο βαγονι μονο γριες

ισως εφταιγε το καλοκαιρι
ολες οι κοκκινοτσαντιτσες φευγουν απ’ την αθηνα και πανε στα νησια για ηλιοθεραπεια
καπου εκει στο τραμ στη γλυφαδα ομως εμπαινε καμμια αλλοδαπη να παει για μπανιο

ΥΓ Πάντως μου φαίνεται ότι τώρα σταμάτησε να διορθώνει άν κρίνω από το “αλά” του fisp.

ΥΓ 2 Παιδιά να πάτε όλοι στο μπλόγκ του λέφτυ,γιατί έχει γράψει μιά θαυμάσια ιστορία.
Νομίζω όπως λέει και ο φιμπουλές,ότι είναι από τις καλύτερές του.
Αφηγηματικά είναι καλοδουλεμένη και πεντακάθαρη,χωρίς κόμπους,ομίχλες και ασάφειες,έτσι που ακόμη και εγώ δέν χρειάστηκε να γυρίσω ούτε μιά φορά πίσω για να καταλάβω τι εννοεί στη συνέχεια.
Σε βάζει εύκολα στην ατμόσφαιρα,έτσι που πολλές φορές να πιστεύεις ότι είσαι μέσα στην ιστορία και συμβαίνουν σε σένα αυτά που περιγράφει.
Και βέβαια και η ιστορία του αυτή είναι εξίσου πρωτότυπη και ευρηματική με τις άλλες,με φρίκες όπως όλες οι ιστορίες του λέφτυ,αλλά αυτή την φορά και με μιά υποβόσκουσα διακριτική σάτυρα να μάς κλείνει το μάτι.
Βέβαια το θέμα δέν το πιασα εντελώς,αλλά επιφυλάσσομαι να το πιάσω από τα μαλλιά και να δώσω και μιά ερμηνεία που ειναι και το βίτσιο μου με τις ιστορίες των άλλων.
Πάντως αυτό που έπιασα με την πρώτη,είναι αυτή η σύγχυση που προκαλεί στον αναγνώστη για το ποιά είναι η πραγματικότητα και ποιός ο εφιάλτης,αλλά και τι είναι η πραγματικότητα και τι ο εφιάλτης.
Να πάτε παιδιά να την διαβάσετε όλοι την ιστορία του λέφτυ και να του πείτε και ένα μπράβο που το αξίζει.
(λέφτυ,νομίζω ότι εκτός από τα φρικώδη και τα χ οντρά που σου αρέσουν,σου πάει και η σάτυρα.Γιατί δέν γράφεις και μιά ιστορία καθαρά τέτοια,σατυρική; ).

αλλα μπορω να το ανεχτω αυτο απο εναν τυπο σαν τον ντιουσντ

ολοι εχουμε τα χαζα μας …ε ο φιλ ος μας εδω εχει ψωρα με την ορθογραφια και παθαινει τις κρισεις του καμμια φορα και διορθωνει τα αδιορθωτα

γαμησε το

τι να κανουμε ….ειναι γεροπαραξενος παει και τελειωσε

ρε ασπικ κανε πασο και συ καμμια φορα …
μια καλη ιδεα ,ειπαμε νομιζω, ειναι να τα γραφουμε ολα ανορθογραφα
αλλα αυτο παραειναι κουραστικο
γι αυτο εγω θα μεινω στις ακουσιες ανορθογραφιες κι αμα δε βαριεται ο γεροφιλ ας με διορθωνει μεχρι να βαρεθει

Το ιδανικό θείον,έτσι καθαρό αυτάρκες και τέλειο που είναι,μπορεί να αισθανθεί συγκίνηση και να εκφράσει συναισθήματα,όπως τα αδύναμα και ελλειματικά πλάσματα που είμαστε εμείς;
Ο έρωτας μπορεί να υπάρξει στο ιδανικό θείον,ή είναι ακριβώς προτέρημα αυτών των θνητών και περιορισμένων πλασμάτων,οταν εγκαταλείπουν το εγώ τους όπως σωστά και ωραία λέει το χαμίνι,ακρωτηριάζοντας πολλές φορές αυτή την ίδια την υπόστασή τους,στην προσπάθειά τους να φθάσουν στην αποθέωση;
Ιδανικόν θείο δηλαδή είναι το ιδανικόν θείον,ή αυτό το ελλειματικό όν που αυτοθυσιάζεται για να γίνει ιδανικόν θείον;
Αυτή η απόπειρα,η αυτοχειρία, δέν είναι ο διάλογος όπως σωστά πάλι εννοεί και υποννοεί το χαμίνι;
Άντε πάω να ρίξω τα μακαρόνια γιατί βράζει το νερό.

ΥΓ Από τα παραπάνω βέβαια,δέν σημαίνει ότι επειδή κάνουμε λάθη κάνουμε και τέχνη εδώ μέσα.Εννοείται ότι πρός διευκόλυνση της συζήτησης καταφεύγουμε σε τέτοια μεγάλα παραδείγματα.

ΥΓ 2 Και νομίζεις καπετάνιο ότι τα “λάθη” της τέχνης,εσκεμμένα τα βάζει ο καλλιτέχνης,τα μετράει με το λογικό του δηλαδή,ή μιά δημιουργική έμπνευση,(ακόμη και οντότητα θα την έλεγα εγώ,θεία οντότητα και καθόλου ιδανική) του τα υπαγορεύει ερήμην του;

Και για να συμβούν αυτά τα καλλιτεχνήματα,δέν θα υπάρξει διάλογος του καλλιτέχνη με αυτή την θεία οντότητα ή έμπνευση;
Ακόμη και ο πρώτος ενικο΄ς του ποιητή που λές,και τον δέχομαι,δέν είναι το συμπυκνωμένο και δουλεμένο αποτέλεσμα ενός διαλόγου;
Και εντάξει δέχομαι ότι είμαι απόλυτος και άδικος όταν λέω ότι μόνο ο β πληθυντικός πρέπει να υπάρχει,αλλά και εσύ το ίδιο δέν είσαι όταν λές μο΄νο ο πρώτος ενικός;
Δηλαδή την ποίηση να την υποστηρίξουμε,την καταγγελία την διαμαρτυρία την σάτυρα όμως και λοιπα,που χρειάζονται τον δεύτερο πληθυντικό, να τις αφήσουμε να τις φάει ο λύκος;

ΥΓ 3 Μου φαίνεται ότι τόσο καιρό μαζί οι υποβρύχιοι έχουμε αποκτήσει πιά και κοινές απόψεις για τα πράγματα.
Να φτειάξουμε ένα κοινό νίκ ρε παιδιά.Θα απαντάμε και πιο α΄νετα και ξεκούραστα στα θέματα.

ΥΓ 4 Δέν είναι τόσο αυτό το έντιτ καθαυτό καπετάνιο,όσο το δικαίωμά μας να έχουμε έντιτ.
Το δικαίωμά μας δηλαδή να διαχειριζόμαστε τα δικά μας πράγματα και όχι να τααναθέτουμε σε άλλους.
Όπως έλεγαν και στου σαβίδδη την ωραία εκπομπή εχθές οι πολιτειολόγοι,οι αντιπροσωπευτικές μας δημοκρατίες σήμερα,περισσότερο κοντά στις ολιγαρχίες είναι, καθώς ο λαός εκχωρεί τα δικαιώματά του σε μιά ελίτ,παρά στην ίδια αυτή την δημοκρατία.
Και λειτουργουν έτσι οι δημοκρατίες μας,προφασιζόμενες και αυτές όπως και εσύ,την απειλή της ορθότητας των αποφάσεων,εξαιτίας των λαθών που ενδεχομένως να κάνει το απαίδευτο πλήθος άν είχε την ευθύνη των επιλογών του.
Κατάλαβες δηλαδή;
Πληρώνουμε τα λάθη μας.Όχι αυτά που κάνουμε,αλλά αυτά που θα κάναμε άν μάς δινόταν η ευκαιρία να τα κάνουμε.

Βράσανε τα μακαρόνια.
Καλή μου όρεξη (μιάς και σου αρέσει καλύτερα ο πρώτος ενικός).

Και απ’ ότι δείχνει η προηγούμενη αποκάλυψή μου, αν καταφέρει κανείς ν’ ακολουθήσει τον συνειρμό, ο ηθικός άνθρωπος και το ιδανικό θείο δεν υπάρχουν… Αν εξακολουθούμε να το ψάχνουμε, εμείς, εγώ, εσείς είναι για να φτάσουμε σε μια εις άτοπον απαγωγή. Για την απόδειξη….

Ήττα; Πότε υπήρξε μάχη για να υπάρξει νίκη ή ήττα; Κι αν υπήρξε, εδώ δεν είμαι;

Μην βάζεις λόγια στη σκέψη μου που δεν εκφράστηκαν. Τίποτε δεν φυλάκισες, μόνο που να, το χαμόγελο της Τζοκόντα είναι το έργο τέχνης ενός άλλου, πώς να το κάνω να μοιάζει με αυτό που εγώ φαντάζομαι πως ήθελε ο δημιουργός να μοιάζει;

Και τόρα πουπα χίμαιρος θυμηθίκα ποσ ι πραγματοικίελευτρια ίνε ναφίνουμαι τολώγωμας έτσι κια να μη γκρνιιαζούμαι για ΕΝΤΙΤ κι άλλαις ταίτιες σλχαμάραις!

Διάθεση για επικοινωνία έχουμε όλοι χαμίνι αλλά ο καθένας μας την εννοεί διαφορετικά. Πόσο περισσότερο φυλακίζω το λόγο εγώ εδώ μέσα από όσο τον φυλάκισες (εν αγνοία σου βέβαια) εσύ τόσο καιρό στα δικά σου σχόλια στο μπλογκ σου (στο κρατάω γιατί έφαγα ήττα από σένα) αλλά και το υποβρύχιο με τη σειρά του. Μα θα μου πεις πως τα ‘παμε αυτά και θα σε ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου πως εάν ήμουν κοντά σου και σε διόρθωνα κι άνοιγα τα σχόλιά σου, θα ψαλίδιζα την ελευθεριότητα και γνησιότητα του λόγου σου?

Κι έχει μεγάλη σημασία το πρόσωπο που απευθύνεσαι μιλώντας. Το δεύτερο πληθυντικό δείχνει τον διαχωρισμό σε εγώ κι ΕΣΕΙΣ, είναι πάντα καυστικό και φανερώνει υπεροψία. Το πρώτο ενικό δείχνει πιθανά εγωισμό μια που απευθύνεται στο “εγώ” αλλά δείχνει και αναζήτηση, δεκτικότητα και αμφιβολία, πιθανά μοναχικότητα μα και αντικοινωνικότητα. Είναι τυχαίο άλλωστε που τα περισσότερα ποιήματα γράφονται σε πρώτο πρόσωπο? Θεωρείς πως είναι οι ποιητές απλά εγωιστές? Μιλώ για τον εαυτό μου μόνο επειδή αναγνωρίζω την αναπηρία μου να μιλήσω σ’ εσάς. Μήπως εάν μιλούσα σ’ εσάς θα έδειχνα ακριβώς πως εσείς είστε οι ανάπηροι?

Ορθά λοιπόν άσπικ μιλας “σ’ εμάς” τσουβαλιάζοντάς με σε όλους αυτούς που αναζητούν αρτιοτητα, καθαρότητα και μπερεύουν την τέχνη και την τεχνολογία διότι αναγνωρίζω πως είμαι ελλειμματικός και καθόλου το ιδανικό θείο που με ειρωνεύεσαι διότι ούτε πιστεύω πως θα γίνω αλλά ούτε πιστεύω πως υπάρχει για να το αναζητήσω. Μα καθόλου δεν λυπάμαι που δεν μπορώ ν’ απευθυνθώ “σ’ εσάς” για να σας δείξω πως δεν υπάρχει ή δεν πιστεύω σε αυτό επειδή από τη στιγμή που το αναζητείτε και μιλάτε γι’ αυτό θεωρείτε δεδομένη την ύπαρξή του. Πλέον μπορώ μόνο, κάποιες φορές, να αποκαλύπτομαι χωρίς να με αποκαλύπτετε και να δείχνω την άποψή μου ή τον προβληματισμό μου.

ΥΓ: έγραψα “μπερεύω” αλλά ήθελα να πω “μπερδεύω” χωρίς να δώσω κάποιο άλλο νόημα και είπα να το διευκρινίσω εδώ επειδή φοβάμαι μήπως εννοήσετε κάτι σοβαρό που μπορεί να κρύβεται από πίσω ενώ, αλήθεια το λέω, τίποτα δεν άφησα να εννοηθεί.