Posted at 06-12-2007 @ 12:26 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Χτες άλλαξα διαδρομή και βρέθηκα απέναντί σου. Ένιωσα έκπληξη όταν με κατάλαβες. Απέφυγα το βλέμμα σου όσο κι εσύ απέφυγες το δικό μου. Μείναμε μόνοι ανάμεσα σε μόνους να κοιτάζουμε βαριεστημένα και αδιάφορα τους ηλεκτρονικούς ψευδοπίνακες, περιμένοντας το πορτοκαλί μας κουτί για να στριμωχτούμε σε αντίθετες διαδρομές.
Ίσως να βλέπουμε τον άλλον πάντα απέναντι, ίσως συνηθίσαμε να τον κοιτάζουμε αφηρημένα γιατί δεν αντέχουμε το αντίκρυ. Άλλωστε, τι κι αν θαυμάζω τον γκρίζο σου σκούφο, τι κι αν λατρεύω το σκυφτό σου βλέμμα όταν ανεβαίνεις τις σκάλες, σαν σκέφτομαι πως κι εγώ ένα ίδιο κουρασμένο βλέμμα έχω που χαζεύει μικρές ελπίδες στο κεφάλι του.
Ξέρεις, μια απ’ αυτές με κοίταξε προχτές αντικριστά στα μάτια και μου ‘ταν δύσκολο να πω ένα «όχι». Αλλά δεν φορώ το σκούφο σου για να τις κρατώ παρά τις αφήνω να χάνονται σ’ ένα χρόνο δεύτερο, περιμένοντας που και που το ντροπαλό μου παρελθόν για να του εξομολογηθώ τα αρρωστημένα μου πάθη. Έτσι νομίζω πως ακόμα ζω.
Κι αν μπλέκομαι ξανά σε κώδικες ή χάνομαι ανάμεσα σε συμβολισμούς είναι που με κουράζει η ισορροπία. Ίσως πάλι να συνήθισα το ανώδυνο κρυφτό της καθημερινότητας και να τρέμω στην ιδέα πως μπορεί ακόμα να με πονέσει το χαλασμένο μου πόδι. Μα δεν σου κρύβω πως δεν έχω αλλάξει και πολύ, χωρίς να νιώθω πως έμεινα ίδιος…
…δεν σ’ ακολούθησα ποτέ, τυχαίνει μόνο να σ’ αποφεύγω…
06-12-2007 @ 15:22
Το να την ακολουθείς είναι παθιασμένο και άρρωστο. Το να την αποφεύγεις είναι διακριτικό και ρομαντικό. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι αφροδισιακό.
07-12-2007 @ 09:12
Σ’ αυτήν την ιστορία υπάρχει μόνο η μία πλευρά, η πλευρά του αφηγητή που είναι και ο παρατηρητής. Μόνο που παρατηρούμενος είναι ο ίδιος ο αφηγητής γιατί μέσα από την τυχαία παρατήρηση του άλλου μπορούμε να παρατηρήσουμε τελικά τον εαυτό μας. Ίσως κάποιος άλλος να παρατηρεί εμένα και να γράφει γι’ αυτό. Και που ξέρεις, μπορεί κάποτε η αγαπημένη μου metro girl να έρθει και να γράψει τις δικές της σκέψεις για την μεσημεριανή της διαδρομή και να παρατηρεί με την σειρά της κάποιον άλλον.
Έτσι δεν είναι η ζωή? Ένα γαϊτανάκι που οι άνθρωποι μπλέκονται μεταξύ τους προσπαθώντας να καταλάβει ο ένας τον άλλον…
07-12-2007 @ 15:18
Μ’αρέσει κι εμένα η θέση του αυτοπαρατηρούμενου παρατηρητή αν και συχνά αγανακτώ…
Όλα μόνη μου θα τα κάνω σ’αυτή τη ζωή???
Αλλά μερικές καρέκλες, είναι δύσκολο να τις αφήσεις, ιδίως αν ο κώλος του επόμενου δεν μοιάζει με τον δικό σου…
08-12-2007 @ 05:26
οι σκεψεις μας τελικα γινονται τοσο αληθινες
ποσο δυνατα φωναζουμε μεσα μας
και ποσο σιωπηλοι γινομαστε εξω
γιατι τετοια αντιθεση?
τι θα γινοταν αν ηταν το αντιστροφο στην ιστορια σου αραγε?
θα το ελεγες τολμη ή χαζομαρα?
καλη συνεχεια
08-12-2007 @ 22:19
Βάζω στοίχημα πως οι σκέψεις σας είναι παράλληλες.. Ίσως ‘ακούσουμε’ και τις δικές της κάποτε..
09-12-2007 @ 19:48
toso kairo kratiemai na mi milisw se autin tin istoria
alla re gamwto tin kaneis toso omorfi
10-12-2007 @ 08:28
“…ποσο δυνατα φωναζουμε μεσα μας
και ποσο σιωπηλοι γινομαστε εξω
γιατι τετοια αντιθεση?….” BLISS
Υπεροχο σχόλιο.
Μια ζωή τώρα αυτό το ερώτημα με βασανίζει..
‘Ομως φοβάμαι την απάντηση, έτσι προτιμώ το βασανιστήριο…