Η πραγματικότητα είναι όμορφη γιατί είναι απρόβλεπτη. Κι όσο κι αν έχεις σκεφτεί ένα πράγμα στο μυαλό σου, πάντα ανέτοιμος, απροετοίμαστος θα είσαι. Ξαφνικά υπάρχεις μόνο εσύ κι ο περιβάλλον χώρος να αλληλεπιδρούν σε τυχαία στιγμή.

Ο κύκλος τον σαγήνευε
με την κλειστή του τελειότητα
μα κατά βάθος ήθελε τη σπείρα

Τα ‘πινα στο ήσυχο ρακομελάδικο του εξαρχειώτικου πεζόδρομου με φίλους χωρίς να περιμένω τίποτα περισσότερο από μια μισομεθυσμένη νύχτα. Μέχρι που είδα την κόκκινη σκιά σου να περνά γρήγορα από το τζάμι του μαγαζιού. Ξαφνικά, απροειδοποίητα, χωρίς λόγο, χωρίς λόγια. Μια σκηνή φευγαλέα που, σε άλλη περίπτωση, ούτε καν θα πρόσεχα. Αλλά έχω πια μάθει τη σκιά σου τόσο καλά που είναι αδύνατον να μου ξεφύγει, έστω κι αν περνά μόνο για μια στιγμή.

που καθώς πάει να κλείσει
ξανοίγεται προς τα ρήγματα της γης
πάει ως την αφετηρία της φουσκονεριάς

Ίσως να μην έλεγα τίποτα σε κανέναν αλλά δεν μπόρεσα να κρυφτώ, ήθελα να δείξω πως υπάρχεις και δεν είσαι κάτι που φαντασιακά εμπνεύστηκα. Μα τα «παιδιά» κόλλησαν στο ίδιο κόκκινο. Είδες μια κοπέλα να ξεφυτρώνει απ’ το πουθενά φωνάζοντάς σε «ελένη!», μια δικαιολογία να σε δει και να μάθει τ’ όνομά σου. Λίγο μετά, ένας τύπος και μια τύπισσα μπούκαραν στο μαγαζί που καθόσουν και ήρθαν «γραμμή» στο τραπέζι σου ζητώντας το e-mail σου. Κι έφτασες τελικά εδώ.

τυλίγεται σε ποθητά κορμιά
ανασυνδέει σκορπισμένες σκέψεις
επαναφέρει μυρουδιές, ξαναβγαίνει
από τις σήραγγες των τραίνων

Δεν ξέρω τι πραγματικά μπόρεσες να δεις αλλά μόνο αυτό υπάρχει στη ζωή μας. Μια εικόνα. Που μπορούμε να την αναπαραστήσουμε με χίλιους τρόπους. Κάποιοι το κάνουν ζωγραφίζοντας, κάποιοι γράφοντας, άλλοι φιλοσοφούν με αυτή κι άλλοι την ονειρεύονται. Κι όσο αυτή η εικόνα υπάρχει, μιλούν, σκέφτονται, χαίρονται ή λυπούνται, μα χωρίς να περιμένουν να τους μιλήσει, μάλλον γι’ αυτό νιώθουν ελεύθεροι. Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ, μια εικόνα σου ζωγράφισα με τα δικά μου χρώματα.

ανασηκώνεται ως τους πύργους του νερού
φτάνοντας - μην ξέροντας ακριβώς
που τελικά θα φτάσει.

Ίσως όμως να έφτασε η ώρα του τέλους, η ώρα που πρέπει να κλείσει αυτός ο κύκλος. Γιατί, ξέρεις, ενώ μέχρι τώρα μπορούσα να γράφω ότι θέλω, τώρα πια δεν μπορώ. Η χρωματιστή σου εικόνα απέκτησε όνομα, φωνή, σκέψεις, αντίδραση, υπολογιστή, έγινε άνθρωπος καθημερινός, απέκτησε το δικό της Λόγο. Μου μένει μόνο να ταιριάξω πίσω στο δικό μου ανώνυμο γκρίζο και να σταματήσω να βουτάω τη ματιά μου στο κόκκινο. Κι εκείνη η βαριά τσάντα ας μείνει, ένα ακόμα σημάδι, μια ακόμα εικόνα…

Ευκολοχάρακτος, σίγουρος, ασφαλής
παρέμενε γι’ αυτόν ο κύκλος.
Τίτος Πατρίκιος

…οι τίτλοι τέλους απ’ όσους ταξίδεψαν στο ίδιο βαγόνι μαζί μου…

Bliss: …οι σκεψεις μας τελικα γινονται τοσο αληθινες,ποσο δυνατα φωναζουμε μεσα μας και ποσο σιωπηλοι γινομαστε εξω,γιατι τετοια αντιθεση? τι θα γινοταν αν ηταν το αντιστροφο στην ιστορια σου αραγε? θα το ελεγες τολμη ή χαζομαρα?…

Fisp: …γιατί άραγε υπάρχει κανείς, καμία, που δεν παρασύρθηκε από την πίκρα μιας εικόνας, που άφησε να δραπετεύσει χωρίς να κάνει τίποτα για να μην φύγει; Και μήπως τάχα στην καθημερινότητα οι στιγμές μαγείας δεν είναι οι μύθοι που χτίζουμε γύρω απ τις εικόνες που δεν καταχτάμε; Λέω εγώ τώρα..

Weirdo: …βάζω στοίχημα πως οι σκέψεις σας είναι παράλληλες.. Ίσως ‘ακούσουμε’ και τις δικές της κάποτε…

Μplim-Μplom: …έχω την αίσθηση ότι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο πάνω της είναι η βαριά (κόκκινη) τσάντα κι ίσως βρίσκεις πολύ ερωτική την έκφραση της κούρασης που -πιθανόν να-έχει το πρόσωπό της…

Αspic: …όταν περάσουν τα χρόνια και γίνεις γέρος ανήμπορος ζαρωμένος και ξεδοντιάρης, όταν θα ξεχνάς τι έπρεπε να θυμηθείς ότι ξέχασες, τότε λοιπόν καπετάνιο, τότε θα καταλάβεις πώς μιά εικόνα σου ήσουν και τίποτα άλλο, όπως και τώρα μιά αλλη εικόνα θα είσαι και μόνο αυτή. Καθότι η εικόνα είναι και το περιεχόμενο ενός πράγματος…

WPleftyboy: …αντε γερο, παιξε το τραγουδι το βραδυ και αφιερωσε το σε ολους οσους ψαχνουν απο μενα και την κοκκινοσακίτσα να μην την αφησεις!…

Atg: …toso kairo kratiemai na mi milisw se autin tin istoria alla re gamwto tin kaneis toso omorfi…

Godot: …O o o then ya kno, that lil girl would just have to go! Go! Go-o-o!…

Paperflower: …οι πολύχρωμες φαντασιώσεις, μερικές φορές είναι καλυτερα να παραμένουν φαντασιώσεις για να παραμένουν και πολύχρωμες…

Exiled: …ρε, μίλα της σε λέω! Ντοντ τσου! Ιφ γιου γοντ του τσου, τσου ε τσούινγκ γκαμ εντ νοτ γιορ γουόρντς. Άντε!…

Finally Connected: …κολλησα, θυμηθηκα τις φορες που μου χει τυχει, να τους κοιτω να με κοιτανε… φορτωμενη λουλουδια, στα μαυρα οπως παντα ντυμενη, ηρεμη και ισως ομορφη… βιαστικη και περιχαρης απο μια μου σκεψη… θλιμενη, βαθυα μεσα μου δακρυσμενη… σπαστα, απεγκλωβησου, γαμα τις σκεψεις, απλωσου, εστω κι αν μεινει μεσα σου μοναχα… κι ας μην παει πουθενα αλλου…

Brable Iceweb: …η φαντασία μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια… Και όμορφες, χαμένες εικόνες να ζωντανέψουν… Τα μάτια της ψυχής δεν βλέπουν με βάση την σχετική και απ’ολους τους άλλους αποδεκτή /υποτιθέμενη πραγματικότητα… Το ψαράκι στο λαιμό της το φοράει ακόμη… ίσως και να βρικσόταν εκεί απέναντι σου κρατώντας την ίδια κόκκινη τσάντα…

Xnoudi: …να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…

Razzmatazz: …πως το είπανε και οι Madrugada… “Old enough to pay, Young enough to kick around”…

Troll: …oh go over and say sth, not talk, just go say sth and leave, discreetly so, oxi kai kala ‘to paizw istoria’…

Maria Adouaneta: …κουτιά είμαστε. Ευτυχως όμως εμείς το ξέραμε από την αρχή. Γι’αυτό αφήνουμε τους ανθρώπους να μας ανοίγουν και να μας κλείνουν και θεωρούμε και τις δύο κινήσεις αυτές φυσιολογικές. Αλλοίμονο σ’αυτούς που μόνο να τους ανοίγουν θέλουν…

Wonder: …τι ερεθιστικό που είναι να αυτό που κάνεις! Την παρατηρείς και την φαντάζεσαι και μετά γράφεις γι’αυτήν…

Spyros Serafeim: …και πότε, είπαμε, ότι θα της το πεις;…

Queerdom: …γιατί να της το πει; Έχει άλλη χάρη έτσι..

Wxra Speiroxaiti: …ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη λεει -σωστά- το τραγουδάκι. Ζωή, όμως, όχι εικόνες…

Motorcycle Boy: …ευτυχισμένοι όσοι δεν μπορούν να δουν τις σκιές. Γιατί είναι δυστυχισμένοι όσοι τις λατρεύουν. Και καταραμένοι εκείνοι που προσπάθησαν να αγγίξουν μια σκιά. Διάλεξες. Κοίτα να μην την κοπανήσεις όταν θα έρθει ο λογαριασμός γιατί τα χρέη δεν ξοφλάνε από μόνα τους. Αντίθετα από τους ανθρώπους…

Oi Skies Milan: A, ρε γέρο μου…

∩ → ← 8 → ← 7 → ← 6 → ← 5 → ← 4 → ← 3 → ← 2 → ← 1