Κι επειδή ο χρόνος δεν «καθαρίζει» αλλά «βρωμίζει» τον άφησα να κάνει τη δουλειά του όπως αυτός ξέρει καλύτερα. Γιατί βαρέθηκα τις φαγωμάρες και τα social, που όλο καταλήγουν στα εξυπναδίστικα «και ποιος είσαι συ ρε?» ή ανάποδα «ρε ξέρεις ποιος είμαι εγώ?».

Τελικά όλοι στην ελλάδα ονειρεύονται πως την έχουν πιο μεγάλη, μεγαλύτερη πάντως από του απέναντί τους, γι’ αυτό είναι όλοι σίγουροι. Αλλά είπαμε, ο χρόνος είναι ο ίδιος για όλους. Αφήνει ένα λεπτό στρώμα σκόνης στα πάντα και μόνο οι πραγματικά βρωμιάρηδες μπορούν να την αντέξουν για καιρό.

Όπως για παράδειγμα εδώ μέσα. Ένα δάχτυλο σκόνη έπιασε και σκοπεύω να την αφήσω να διπλασιαστεί. Γιατί βαρέθηκα ν’ απαντώ, να εξηγώ, να χαιρετώ και να συναναστρέφομαι. Υπάρχουν άλλοι δρόμοι γι’ αυτά αν και μπορεί πάντα να επιστρέφω όταν μου κάνει κέφι. Μα όχι όσο αναβιώνω την παλιά καλή εποχή, να γράφω ότι γουστάρω και να μην ανταπαντώ ή να δευτερολογώ. Τα σχόλια είναι για όσους θέλουν να εκφραστούν, εμένα μου φτάνει να εκφράζομαι στα κείμενα, αν δε σ’ αρέσει τράβα παραπέρα, after all, I ‘m the DeUCeD, man!

Είναι βέβαια και κείνη η ρημάδα η «δήθεν» επικοινωνία που σε κάνει να θες να αλλάξεις δυό κουβέντες αλλά μάθε, αν δεν το ‘χεις καταλάβει, πως το να μου φορτώνουν ενοχές οι «άλλοι» είναι ένα από τα συμπλέγματα που έχω ξεπεράσει κάμποσο καιρό, ειδικά στο εικονικό μου πολυχώρο που κανένα σκοπό δεν εξυπηρετεί παρά μόνο την ψηφιακή μου έκφραση (ή εκτόνωση). Άλλωστε ποτέ δεν έκρυψα την ανηθικότητά μου αλλά λέω πως τώρα είναι ώρα να τη κάνω σημαία.

Έπιασε κι η ζέστη του καλοκαιριού, τελειώσανε και τα φράγκα και θα ξεμείνω στο καμίνι (όπως πάντα) κοιτώντας με γλοιώδικο τρόπο όλες εκείνες τις ημίγυμνες νεαρές κοπέλες που σουλατσάρουν τα βράδια στα τρέντυ κωλομάγαζα του κέντρου. Το κακό δεν είναι αυτό αλλά οι αυξημένες ανάγκες τόνων μπύρας που χρειάζονται για να νιώσεις κάποια δροσιά στο πίσω άκρο του εσωτερικού της κεφαλής σου. Κι οι ελληνικές μπύρες είναι σκέτο νερόπλυμα, να πάρει ο διάολος!

Ας περιμένω όμως την επόμενη ηρωική στιγμή της απόβασης στον Γκούρα. Δυο-τρεις βδομάδες ακόμα υπομονής για την αναβίωση του «φολκ μάουντεν πάρτυ». Εκεί θα ‘μαστε τουλάχιστον εξοπλισμένοι και αληθινοί. Γιατί η αλήθεια συνήθως κρύβεται ανακατεμένη σε αλκοόλες παραγεμισμένων διάφανων μπουκαλιών.

Είναι κι η ρημαδιασμένη διαδρομή μέσα στο χρονο-βουνό, που σε κάνει να μεθάς από το πολύ οξυγόνο, είναι κι οι χαρουμενιές της παρέας, είναι κι οι διπλές τουρμπίνες του Ρώσου που θα κάνουν υπερωρίες, είναι όλα αυτά που θα συμπληρώσουν το σκηνικό μιας ναρκωτικής γλυκιάς καταχνιάς που ίσως σκεπάσουν -για λίγο- την αβέβαιη μοιρολατρική μου απόλυτη άποψη για τα πάντα.

Τηρώ εν αναμονή…