Posted at 05-03-2009 @ 17:50 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ποιο πολύ σ’ αυτήν τη ζωή απολαμβάνω κάποιες μικρές αναπάντεχες στιγμές στην καθημερινή μου ρουτίνα. Σαν αυτή με τον καλό παππού προχτές στο μετρό, που λίγο πριν βγει με σταμάτησε και μου χάρισε το -χρησιμοποιημένο- εισιτήριο του.
«Έχει ακόμα μια ώρα, κρίμα να πάει χαμένο», είπε κι έφυγε, χωρίς να περιμένει ούτε καν ένα ευχαριστώ, κάτι που μ’ έκανε χαρούμενο μιας και τόλμησε να το δώσει στον «άλλον», αυτόν που είναι διαφορετικός από τον ίδιο. Εκείνη τη στιγμή έκανε μια μεγάλη υπέρβαση (περισσότερο αισθητική και πολιτισμική) χωρίς καν να το σκεφτεί δεύτερη φορά. Όμως αυτές οι στιγμές σπάνια έχουν την επανάληψη μέσα τους, είναι εφήμερες και τα πρόσωπα χάνονται στο χρόνο, ελάχιστες φορές τα ξαναβλέπεις.
Υπάρχουν όμως και μερικές μοναδικές στιγμές, εξαιρέσεις απόλυτες, που τυγχάνει να επαναλαμβάνονται για κάποιο διάστημα, σαν αυτές που έζησα κάποτε χαζεύοντας το κορίτσι με την κόκκινη τσάντα στο μετρό. Μια ακόμα απ’ αυτές τις στιγμές ζω τυχαία τον τελευταίο χρόνο μπροστά σ’ ένα μεγάλο σκούρο καφέ μηχάνημα που ‘ναι αφημένο σ’ ένα στενό διάδρομο στο ισόγειο. Δουλειά του να βγάζει καφέδες, τσάγια κι όποιο άλλο ρόφημα, κρύο ή ζεστό, μπορεί κάποιος ρουτινιάρης μικροαστός να ζητήσει την ώρα της δουλειά του. Αραιά και που η εταιρία που το διαχειρίζεται στέλνει κάποιον υπάλληλο να του κάνει σέρβις, περίπου μια φορά το μήνα, μια κοπέλα με μαύρα ίσια μαλλιά.
Κατεβαίνω συχνά για καφέ μα κάποιες (λίγες) φορές συμβαίνει να πέφτω πάνω στην κοπέλα με τα μαύρα ίσια μαλλιά την ώρα που το συντηρεί, την στιγμή που έχει ανοίξει τα «σωθικά» του και «πειράζει» το θηρίο. Κάθε φορά πλησιάζω και την ρωτάω αν θα της πάρει πολύ ώρα κι εκείνη μου λέει να περιμένω κανα δυό λεπτά. Σ’ εκείνο το μικρό διάστημα τίποτα δεν λέμε ή ίσως και να λέμε αυτές τις βαρετές κουβέντες που κανείς ποτέ δεν θυμάται (ο καιρός, η δουλειά κλπ). Κατόπιν χτυπάει η ίδια το νούμερο του καφέ που παίρνω, ο καφές φτιάχνεται, μου τον δίνει, το μηχάνημα είναι ακόμα ανοιγμένο για το σερβις κι εγώ, έχοντας ακόμα τα ψιλά στο χέρι, την βλέπω περισσότερο παρά την ακούω να μου λέει με χαμόγελο: «είναι κέρασμα».
Σπάνια κάποιος σε κερνά σήμερα, πολύ δε περισσότερο αν τίποτα δεν έχει να περιμένει από σένα, αν τίποτα δεν ζητά κι αν ποτέ του δεν σε γνωρίζει. Είναι μόνο θέμα μιας διάθεσης της στιγμής, μιας χρωματιστής παρένθεσης που μόνοι μας βάζουμε στη μουντάδα που νιώθουμε τριγύρω μας. Παίρνω τον καφέ μου κι ανηφορίζω τις σκάλες, περνώντας γρήγορα δίπλα από απρόσωπους γκρίζους ανθρώπους, όντας κι εγώ το ίδιο γκρίζος και μουντός. Φτάνω στο πόστο μου, κλείνω τη πόρτα, ανάβω τσιγάρο και χαμογελώ, απολαμβάνοντας μια ακόμα ζεστή, κερασμένη γουλιά καφέ από μια κοπέλα με μαύρα ίσια μαλλιά.
05-03-2009 @ 21:43 [ID:10381]
Εκτός από πετυχημένος επιχειρηματίας (χεχε) είσαι και ρομαντικός, πράγμα που σε κατατάσσει στην κατηγορία “Άντρας Άρλεκιν”, αν φυσικά διαθέτεις και θεληματικό πηγούνι (απαραίτητο αξεσουάρ)!
ΥΓ Αυτό που συμβαίνει σπάνια, είναι να κερνάμε, όταν για το κέρασμα χρειάζεται να καταβάλλουμε προσωπικά κάποιο τίμημα. Και δεν εννοώ χρηματικό, αυτό είναι το ευκολότερο…
Αλλά θα μου πεις, για να “συναντηθείς” με τους ανθρώπους πρέπει να παραδεχτείς τις αδυναμίες σου, πράγμα συχνά ταπεινωτικό και ποιος έχει όρεξη (ή αρχίδια) για τέτοια τώρα…
ΥΓ Αυτά τα μηχανήματα κάνουν συνήθως καλή ζεστή σοκολάτα!
06-03-2009 @ 09:37 [ID:10382]
αχ τι καλά,
εμένα στο γραφείο μου μου απαγόρευσαν το κάπνισμα
:p
….
(εισητήριο για το μετρό έδωσα μια φορά, στο δικό σας μετρό κιόλας,
αλλά η κοπέλα με κοίταξε περίεργα κ δεν το έπαιρνε
μετά έκλεινε η πόρτα και έμεινα με ένα εισητήριο που είχα δώσει αλλά δεν το πήρε
how sad, how stupid
και διόδια πλήρωσα για τον απο πίσω,
με προσπέρασε και κάπως κοιτούσε, απ ότι κατάλαβα κοιτούσε να δει αν γνωριζόμαστε
αυτοί που χάρηκαν πολύ και ήταν ευγενέστατοι,
ήταν κάτι λυκειόπαιδα γλασκοβέζικα,
που σε ένα coffeshop τους δώσαμε ότι είχε περισσέψει από τα δικά μας
και που ξέρεις μπορεί να υπάρχει κανένας γλασκοβέζικος μπλόγκερ που να γράφει ότι δυό “μεγάλες” του έδωσαν ένα σακουλάκι γεμάτο περπλ χέιζ στο άσχετο )
η ιστορία με το red bag metro girl μου είχε αρέσει πολύ, μπορεί επειδή την συνδύασα και με τον stalker και γενικά ωραία φάση να τα βλέπεις λίγο κινηματογραφικά στο μυαλό σου, ο περίεργος της υπόθεσης βέβαια είσαι εσύ, (και εγώ αντίστοιχα με τον στόκερ), u know that eh?
06-03-2009 @ 09:56 [ID:10383]
Ρε παλιοτόμαρο, παραδέξου! Οτι τη στήνεις στα παράθυρα για να δεις την κοπέλα πότε έρχεται και να πας τότε για καφέ το κατάλαβα. Αλλά το κάνεις για να πιάσεις επαφή με την κοπέλα ή για τον τζάμπα καφέ; Ή και για τα δύο;
Να μη στη χαλάσω με τον παππού, αλλά αυτό το είπανε σε μια εκπομπή του Αυτιά, να μην πετάνε τα εισιτήρια. Βέβαια (επειδή οι τύποι εκεί πέρα είναι τσίπηδες) η πρόταση ήταν να τα πουλάνε τα εισιτήρια στους επόμενους φτηνότερα. Άρα, είχε ακόμα λίγη αξιοπρέπεια ο παππούς.
06-03-2009 @ 12:23 [ID:10384]
ma posous kafedes prepei na se kerasei i kopela gia na katalaveis oti den erxetai mono gia sintirisi?
ps.siga mhn einai etsi einai oi mountoi kai gkrizoi…
megali idea exeis
xexe
08-03-2009 @ 20:04 [ID:10387]
Τα πρόσωπα χάνονται στον χρόνο, αλλά η ανάμνηση της πράξης όχι.
Και διαφωνώ με το γκρίζος. Όταν σε αγγίζει και σένα μια τέτοια χειρονομία “χρωματιστής” διάθεσης, το γκρίζο γίνεται χρώμα. Έστω και για λίγο.
09-03-2009 @ 12:14 [ID:10390]
Δυστυχως το αγχος της πολης και η ανωνυμια καθως και ο φοβος του αγνωστου μας εχει στερηση να μιλαμε και να εμπιστευομαστε τους αλλους…
Πριν 10 χρονια οταν εβλεπα στα φαναρια καποιον με αναπηρια παντοτε εδινα κατι… Τωρα εχω σκληρυνει … δεν δινω τιποτα!!!!!
ΚΑταφεραν και με εκαναν σαν τα μουτα τους
10-03-2009 @ 09:43 [ID:10393]
Κι όμως, δεν είναι καθόλου σπάνιο, εμείς κοιτάζουμε προς λάθος κατεύθυνση συνήθως. Έχει συμβεί και σε μένα και να μου δώσουν εισιτήριο και να μου παραχωρήσουν σειρά αναμονής σε τράπεζα, ακόμη και στο τρένο θέση καθήμενων (από ηλικιωμένη). Και παρ’ότι αυτά είναι ίσως ψιλά γράμματα, δείχνουν κάτι και αυτό δεν είναι καθόλου μικρό..
Η προσφορά χωρίς αντάλλαγμα υπάρχει γύρω μας, σε απλές ή και συντονισμένες πράξεις και δράσεις, το θέμα είναι πόσο ο καθένας μας επηρεάζεται από αυτές ή αν τις προσπερνά χωρίς να του μένει τίποτα.
Προσωπικά σε ευχαριστώ για τη βοήθεια που μου έχεις προσφέρει τόσες πολλές φορές.. Tο να είσαι γνωστός-φίλος ή κολλητός με κάποιον, σε καμία περίπτωση δεν προυποθέτει την υποχρέωση να το κάνεις..