Η πραγματικότητα είναι όμορφη γιατί είναι απρόβλεπτη. Κι όσο κι αν έχεις σκεφτεί ένα πράγμα στο μυαλό σου, πάντα ανέτοιμος, απροετοίμαστος θα είσαι. Ξαφνικά υπάρχεις μόνο εσύ κι ο περιβάλλον χώρος να αλληλεπιδρούν σε τυχαία στιγμή.

Ο κύκλος τον σαγήνευε
με την κλειστή του τελειότητα
μα κατά βάθος ήθελε τη σπείρα

Read more…

Χτες άλλαξα διαδρομή και βρέθηκα απέναντί σου. Ένιωσα έκπληξη όταν με κατάλαβες. Απέφυγα το βλέμμα σου όσο κι εσύ απέφυγες το δικό μου. Μείναμε μόνοι ανάμεσα σε μόνους να κοιτάζουμε βαριεστημένα και αδιάφορα τους ηλεκτρονικούς ψευδοπίνακες, περιμένοντας το πορτοκαλί μας κουτί για να στριμωχτούμε σε αντίθετες διαδρομές.

Read more…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

…να μην μιλήσεις στο κορίτσι με την κόκκινη τσάντα, μετά θα την αποφεύγεις…

Read more…

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Read more…

Κενό. Για έναν ολόκληρο μήνα. Σαν ν’ άνοιξε η γη και να σε κατάπιε. Ίσως ν’ άλλαξες δουλειά. Ή, ακόμα χειρότερα, ίσως να με κατάλαβες. Άλλωστε, τι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις μια ρουτίνα από το ν’ αλλάξεις το δρόμο σου. Κι όμως, συνέχισα να ψάχνω για το κορίτσι στο μετρό με τη κόκκινη τσάντα. Δε σε ξέχασα λεπτό. Έμενα πάντα ακίνητος, καρφωμένος, στο δικό μας τελευταίο βαγόνι χαζεύοντας τους επιβάτες, αντικρίζοντας μόνο την απουσία σου.

Μέχρι σήμερα…

Read more…

Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ άλλο. Θέλω μόνο να σε πλησιάσω. Βρίσκομαι πια στο τέλος του βαγονιού. Στριμώχνομαι στο πλάι, ακριβώς δίπλα σου, χωρίς να σε κοιτάζω. Δεν γυρνάς ούτε μια στιγμή, μάλλον δεν με έχεις προσέξει. Άλλωστε, έχει πολύ κόσμο κι εσύ φαίνεσαι σκεφτική.

Σε παρατηρώ με τ’ ανάβλεμμά μου, σχεδόν σε νιώθω. Είσαι αρκετά πιο κοντή από μένα. Τα χέρια σου είναι γυμνά και δεν έχω δει ποτέ τα νύχια σου βαμμένα. Ούτε άρωμα φοράς μα τ’ ανακατεμένα σου κοντοκομμένα ξανθά μαλλιά μυρίζουν υπέροχα. Θέλω να χώσω το κεφάλι μου μέσα τους και να ρουφήξω αυτή τη μυρωδιά. Τόλμησα -εσκεμμένα- ν’ ακουμπήσω τον αγκώνα μου διστακτικά στον γυμνό σου ώμο. Ένα ακόμα -δήθεν τυχαίο- άγγιγμα του πλήθους. Δεν κουνήθηκες.

Read more…

Χτες άργησα 10 λεπτά να πάρω το μετρό. Νόμισα πως δεν θα σε δω. Μα όταν γύρισα το βλέμμα μου σε είδα πίσω, στο τέλος του βαγονιού, στην γνωστή σου θέση. Κρατήθηκα να μην σου χαμογελάσω.

Ήσουν όπως πάντα απλή, φορούσες μια κοντή τζην φούστα που άφηνε τα πόδια σου ακάλυπτα. Έχεις όμορφα, καλοσχηματισμένα πόδια. Θα μπορούσες να ήσουν αθλήτρια παλιά. Η κίτρινη μπλούζα είχε ένα κόκκινο λαβύρινθο ζωγραφισμένο επάνω. Δεν μπορούσε όμως να κρύψει την κούραση που κουβαλούσες. Έγειρες το κεφάλι σου πίσω και, όρθια όπως ήσουν, έκλεισες τα μάτια σου για όσα λεπτά διαρκεί το καθημερινό μας ταξίδι στις υπόγειες ράγες.

Read more…