Αυτές τις μέρες τις μετράω συχνότερα από τις άλλες. Μάλλον επειδή οι γιορτές μου προξενούν εκείνο το βλακώδες αίσθημα κοροϊδίας. Νιώθω δηλαδή να κοροϊδεύω και να με κοροϊδεύουνε μιας και όλοι γιορτάζουμε κάτι αδιόρατο και παγκόσμιο που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει. Λέω όμως συνέχεια «χρόνια πολλά» εδώ και πολλά χρόνια από συνήθειο και ντροπή αλλά και «καλές γιορτές», χωρίς ακριβώς να τα εννοώ, αλλά βλέπω τους άλλους να περιμένουν αυτήν ακριβώς την ευχή για να αρχίσουν ή να κλείσουν την –όποια- κουβέντα.

Χτες η πόρτα άνοιξε και μπήκε μια μαυροφορεμένη κυρία. Έκανε λάθος πόρτα αλλά φαινόταν πολύ κουρασμένη. Μου ‘πε πως πριν λίγες μέρες πέθανε ο αδερφός της κι έπρεπε να μαζέψει χαρτιά, μνήμες, μαρτυρίες και συνειδήσεις. Παρόλα αυτά με ευχαρίστησε και μου είπε χρόνια πολλά για την ελάχιστη βοήθεια που της πρόσφερα καθοδηγώντας την. Εγώ έμεινα να την κοιτάζω να φεύγει σαν φάντασμα κι ενώ ήθελα πολύ να της ανταποδώσω την ευχή, αυτό στάθηκε αδύνατον. Δεν έβγαιναν λέξεις από το στόμα μου όσο την παρακολουθούσα να σέρνεται πριν κλείσει ευγενικά την πόρτα. Σκεφτόμουν με τι θράσος μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο «καλές γιορτές» όταν νιώθει τέτοια θλίψη και πως να του ευχηθείς «χρόνια πολλά» όταν ο θάνατος μπούκαρε στο σπίτι του. Τη θαύμασα όμως παρόλο που ντράπηκα.

Read more…

Ξύπνησα χαράματα σήμερα το πρωί, ως γνήσιος μικροαστός, να πάω στην καθώς πρέπει δουλίτσα μου, έχοντας φάει στο κεφάλι μου μια σφαίρα μικρού διαμετρήματος ακολουθούμενη από τόνους ενημέρωσης, χημικών, προπαγάνδας, δηλώσεων, συζητήσεων και νιώθοντας παράλληλα μια καψαλισμένη «εξέγερση» σαν θηλιά στο λαιμό μου.

Η μία και μόνη ζωή

Δεν υπάρχει πιο απόλυτη τάξη από τον θάνατο
κι ίσως για αυτό
ένα όργανο της τάξης έγινε όργανο θανάτου,
εκπροσωπώντας εμένα και εσένα
την ώρα που σκότωνε για λογαριασμό μας
τον γιο της κοσμηματοπώλισσας,
αφού η απόσταση Εξάρχεια – Κολωνάκι
είναι ελάχιστα μεγαλύτερη
από την απόσταση κράτους – ανέκδοτου,
εξουσιαστικής σαπίλας κι αντιεξουσιαστικού μηδενισμού,
σε μια πόλη που όλα συγγενεύουν κι όλα συμφύρονται,
με πιο μπερδεμένη απ’ όλες
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα,
που γουστάριζε και 17Ν, γουστάρει και Καγιέν,
γουστάρει να κλέβει, γουστάρει να εξοργίζεται και με τη διαφθορά,
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα
που είναι ταυτόχρονα λίγο εξουσιαστής και λίγο αντιεξουσιαστής.

Old Boy

Εμείς οι λαϊκοί εκεί στο Νέο Κόσμο προχτες το βράδυ βγήκαμε στους δρόμους και στα μπαλκόνια γιατί μύρισε φωτιά από τις αρχές της Συγγρού. Ήμασταν μπερδεμένοι ξέρεις και αγανακτισμένοι. Ανησυχούσαμε για το καφενείο στη γωνία και το σουβλατζίδικο απέναντι, μπας και πεταγόντουσαν τίποτα πιτσιρικάδες και κατεβάζανε τη τζαμαρία τους. Ανησυχούσαμε επίσης για τη γειτονιά μας που ‘ναι τίγκα στους μετανάστες, μπας και πλακώσει καμιά κλούβα με πάνοπλους ματατζήδες να επιβάλλει την «τάξη» όπως κάνανε στο Φάληρο. Τελικά, με την πάροδο του χρόνου και τις τηλεοπτικές εικόνες, η αρχική μας οργή μετασχηματίσθηκε σε φόβο και μίσος. Περιμέναμε παγανιά τον πρώτο που θα περάσει για να τον πλακώσουμε στο ξύλο. Είτε μπάτσοι, είτε κουκουλοφόροι, όποιον βλέπαμε πρώτον σ’ αυτόν θα ξεσπάγαμε γιατί έπρεπε κάποιον να δείρουμε κι εμείς. Γι’ αυτό άλλωστε οι έγχρωμες τηλεοράσεις μας έμειναν όλη νύχτα άϋπνες.

Read more…

Πέρασαν 23 χρόνια από τότε που σκοτώθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς. Πέρυσι τέτοια εποχή συζητάγαμε με τον Motorcycle Boy πως το σκηνικά στο κέντρο θυμίζουν την “αρετή” της τότε εποχής. Θυμάμαι πως αυτό που φοβόμουνα τα τελευταία χρόνια ήταν η επανάληψη.

Κι όμως να, μια πάλι από τα ίδια. Βλέπω τις φωτιές κι απεύχομαι τουλάχιστον ένα νέο «Κάππα Μαρούση». Όσοι βιώνουν τα Εξάρχεια γνωρίζουν για τους μπάχαλους του πεζόδρομου. Άδεια μπουκάλια μπύρας και τσαμπουκάδες. Αυτοί δεν είναι σύντροφοι, απλά πιτσιρικάδες που ξεσπούν πίνοντας στο όνομα μιας ονείρωξης, κρυμμένης πίσω από τ’ “αλφάδι”. Η αλήθεια χωρίς τσιριμόνιες ή γλειψίματα. Μα αυτοί οι άνθρωποι είναι συνάνθρωποί μας. Μπορεί να μη γουστάρω τη φάση τους και τα σκηνικά τους, σε καμία όμως περίπτωση δεν τους θεωρώ ενόχους. Το αντίθετο, θύματα κι αυτοί μιας κοινωνίας σκληρής, μιας κοινωνίας γεμάτης βία. Ενίοτε μερικοί εκτελούνται εν ψυχρώ. Κι αυτή είναι μια ακόμα αλήθεια.

Όλοι γεμίζουμε οργή, όλοι νιώθουμε ντροπή, όλοι είμαστε ένοχοι. Εμείς αφήνουμε να εκτελούνται ακόμα άνθρωποι νιώθοντας πως τίποτα δεν θα μας αγγίξει. Κοιτάζουμε τον εαυτούλη μας κουρασμένοι από τα καθημερινά, μέχρι να ‘ρθουν αυτές οι στιγμές, οι τηλεοπτικές ζωντανές σκηνές ντροπής.

Read more…

Όλα άρχισαν όταν εκείνος ο κρετίνος ο Πέρυ Κόμο τραγούδησε τη Γκλεντόρα. Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις…

Read more…

Κοιτάζω σκυμμένος το άδειο χαρτί, το άδειο κρεβάτι, το άδειο σπίτι, μήνες τώρα, ανίκανος να γράψω παρά μόνο σύμβολα. Ίσως έφτασε η ώρα να δοκιμάσω, μια ακόμα φορά… άλλωστε, τίποτα δεν έμεινε δικό μου…

Read more…

Που πας?
Κάπου… έτσι… γενικά να την πέσω…
Τι γίνεται πάνω?
Πάνω? Τι γίνεται πάνω? Ντάξει, όλα καλά πάνω.
Κοίτα… κοίτα… άμα θέλεις να κοιμηθούμε μαζί… ντάξει…
Ξέρεις κάτι?
Τι?
Δεν μ’ αρέσει έτσι…
Και πως το περίμενες δηλαδή?
Δε ξέρω, δε ξέρω… κάπως αλλιώς… πάντως όχι έτσι.
…
Πάω μια βόλτα στο δρόμο…
…
Read more…

Troubleshoot Ι

- Ιστορία είναι το alien στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου μια τρύπα που φωτίζεται από σκέψεις και ονειρώξεις τόσο που εκτοξεύονται σπίθες παντού στα κύτταρα του εγκεφάλου τέτοιες που παίρνουν κάθε κομμάτι από το δέρμα σου βαμμένο και το χαρίζουν ανιδιοτελώς σε άλλη ύλη μια ύλη β κατηγορίας που ανυψώνεται αντίστροφα και σε τεμαχίζει.

- Βουίζει αυτό το φως μες στο κρανίο γεννά μια φλέβα πάνω στο μέτωπό σου και σπάει σε σταγόνες.

- Τρεις μεγάλες σταγόνες ή πέντε μικρές σχηματίζουν μια λίμνη σε μέγεθος αφαλού.
Παίρνει τη μορφή της πρώτης στιγμής και τις καταπίνει.

Read more…