Posted at 21-12-2006 @ 15:50 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Ξύπνησα ιδρωμένος, νύχτα.
Ο ίδιος –χρόνια- ερωτικός μου εφιάλτης.
Η ίδια –χρόνια- αναθεματισμένη μου ανάμνηση.
Posted at 07-12-2006 @ 09:01 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Ο Maurice Blanchot γεννήθηκε το 1907 στον αγροτικό συνοικισμό Καιν του νομού Σων-ε-Λουάρ της Γαλλίας, όπου η εύπορη οικογένειά του, εκτός των αγροκτημάτων, είχε στην κατοχή της μια όμορφη και μεγάλη κατοικία, όπου ενήλικος θα επιστρέφει μέχρι τέλους στο “υψηλό δώμα” της για να γράφει.
Δοκιμιογράφος και αφηγηματογράφος, ο Μπλανσό μεταφέρει στο έργο του την οριακή εμπειρία του θανάτου που την αντιλαμβάνεται ως “δοκιμασία της απουσίας τέλους“.
Posted at 03-12-2006 @ 21:35 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Χαράματα.
Αποφασίζω να πάω ξανά μια βόλτα στη θάλασσα. Κλεισμένος στο σπίτι εδώ και δεκαπέντε βράδια νιώθω το μυαλό μου στυμμένο απ’ όλες μου τις σκέψεις, έτοιμο να χάσκει ξανά στην αιώνια θνητή παραλυσία του. Έλιωσα στα χείλια μου το τελευταίο δείγμα του καυτού περιστασιακού μονόφυλλου, αλείφοντας με ζέστη τα πνευμόνια μου και σκορπώντας χαλάρωση στον εγκέφαλό μου, κατεβάζοντας λίγο μετά, μια απαραίτητη γουλιά παγωμένης Guinness.
Posted at 28-11-2006 @ 11:57 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Η πόρτα έκλεισε παίρνοντας μαζί της όσο φως είχε απομείνει στο δωμάτιο. Ακόμα ένα επίπεδο σκοτεινής ακινησίας που ένας ηλίθιος θα το έλεγε διαλογισμό κι ένας βλάκας, μελαγχολία. Μόνο που, πια, είμαι πολύ κουρασμένος για να στέκομαι όρθιος και να σκέφτομαι παράλληλα. Έτσι, στριμώχνομαι στην γεμάτη μνήμες μισητή μου γωνία. Μπορώ να κάθομαι διπλωμένος και γυμνός, μαζεύοντας τα γόνατά μου στο στήθος μου κι αγκαλιάζοντας τα πόδια μου, προσπαθώντας να υπερνικήσω το παράδοξο ρίγος που ένα –κατά τα άλλα ζεστό μα τώρα παγωμένο- άδειο δωμάτιο μπορεί να προξενήσει.
Posted at 27-11-2006 @ 11:21 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στέκομαι –μόνος μου- εδώ και πολλές ώρες όρθιος, μα αληθινά ακίνητος και γυμνός, προσπαθώντας να νιώσω ποιος θα είναι ο πρώτος από τους πολλούς μύες μου, που θα προσπαθήσει, αυτόματα, να τιναχτεί ελάχιστα, προδίδοντας άγαρμπα το αδύνατο σημείο του κορμιού μου. Όμως, η τυχαία στιγμή αδυνατεί να διακόψει την αδιάφορη προσωπική μου εμπειρία.
Posted at 24-11-2006 @ 22:44 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν θα δυσκολευόμουνα πολύ να εντοπίσω το «στόχο» μου με αυτά τα χαρακτηριστικά και τις πληροφορίες, ακόμα και εάν βρισκόταν σε άλλη πόλη, αλλά θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο και την εμπειρία ενώ εκείνη… κι όμως, υπολόγισα λάθος, δεν εκτίμησα ακόμα ένα της χαρακτηριστικό, το ότι παθιαζόταν με αυτό που πίστευε κι έκανε τα πάντα για να το πραγματοποιήσει. Μα δεν την ήξερα…
Στο άκουσμα του ονόματός της κατάλαβα πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω. Άνοιξα, λοιπόν, τη πόρτα, κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα ποτέ.
Posted at 23-11-2006 @ 21:23 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Είναι φορές που τα παίζω επειδή δεν έχω τίποτα και πουθενά να σταθώ, χωρίς διάθεση να γελάσω ή να αστειευτώ, γιατί λείπει ένα απλά άθλιο -μα μοναδικό ΜΟΥ ξεχωριστό- υποκείμενο, που ξεγλίστρησε πέφτοντας με μονόχρωμο τρύπιο αλεξίπτωτο, αφήνοντάς με μόνο να τρομάζω με το κενό που με περιτριγυρίζει.
