Posted at 24-11-2006 @ 22:44 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν θα δυσκολευόμουνα πολύ να εντοπίσω το «στόχο» μου με αυτά τα χαρακτηριστικά και τις πληροφορίες, ακόμα και εάν βρισκόταν σε άλλη πόλη, αλλά θα αφιέρωνα όλο μου το χρόνο και την εμπειρία ενώ εκείνη… κι όμως, υπολόγισα λάθος, δεν εκτίμησα ακόμα ένα της χαρακτηριστικό, το ότι παθιαζόταν με αυτό που πίστευε κι έκανε τα πάντα για να το πραγματοποιήσει. Μα δεν την ήξερα…
Στο άκουσμα του ονόματός της κατάλαβα πως δεν μπορούσα πια να κάνω πίσω. Άνοιξα, λοιπόν, τη πόρτα, κάτι για το οποίο δεν μετάνιωσα ποτέ.
Posted at 23-11-2006 @ 21:23 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Είναι φορές που τα παίζω επειδή δεν έχω τίποτα και πουθενά να σταθώ, χωρίς διάθεση να γελάσω ή να αστειευτώ, γιατί λείπει ένα απλά άθλιο -μα μοναδικό ΜΟΥ ξεχωριστό- υποκείμενο, που ξεγλίστρησε πέφτοντας με μονόχρωμο τρύπιο αλεξίπτωτο, αφήνοντάς με μόνο να τρομάζω με το κενό που με περιτριγυρίζει.
Posted at 23-11-2006 @ 09:47 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Δεν αγαπώ τους ανθρώπους. Τίποτα δεν σημαίνουν για μένα παρά μόνο εμπόδια που συναντώ ή εργαλεία που χρησιμοποιώ και κάνουν τη ζωή μου πιο εύκολη (ή πιο δύσκολη). Δεν δένομαι ποτέ μαζί τους και δεν το χω ανάγκη.
Όμως υπάρχουν μερικά «πράγματα» που βάζω σε ξεχωριστή θέση. Ίσως επειδή ζω καθημερινά με αυτά για πολλά χρόνια, με χαρακτηρίζουν και με σπρώχνουν –και τα δυο- να φλερτάρω από κοντά το θάνατο. Ίσως γι αυτό να τα λατρεύω και γι αυτό να τα νοιάζομαι πιο πολύ από τους ανθρώπους.
Posted at 21-11-2006 @ 10:57 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στρογγυλοκάθεται απέναντί μου κάθε γαμημένο πρωί τα τελευταία πέντε χρόνια. Μια υπέρβαρη, πολύτεκνη, δίποδη φάλαινα που παραλαμβάνει γκίλι-ντάιετ καθημερινά, καταβροχθίζοντας ανούσιο πλακτόν σε τόνους, μιλώντας μπουκωμένα στο τηλέφωνο για ώρες.
Το χειρότερο απ’ όλα είναι πως ο υποανάπτυκτος εγκέφαλός της αντιλαμβάνεται το περιβάλλον της προσαρμοσμένο στην ηθική της μικροαστικής ιδιοτροπίας που τη χαρακτηρίζει, χωρίς η ίδια ποτέ να μπορέσει να το αντιληφθεί.
Posted at 21-11-2006 @ 01:04 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Με λένε D.
Είναι το όνομα μιας μάσκας καινούργιας και γιαλιστερής. Μιας μάσκας υπέροχα τραγικής.
Με λένε D.
Εφτασα μετά από πολύ καιρό στην αρχή. Κι ενώ -τι ειρωνεία- ξεκίνησα γνωστός, άγνωστος ξέμεινα στα παλιά μου στέκια, απροσάρμοστος κι ανέντιμος, απαθής μα εγωιστής με σκοπό μόνο να πάρω μια -ακόμα- ζωή.
Τη δικιά σου ζωή.
Posted at 24-01-2005 @ 11:40 by ..::DeUCeD::.. in FLGD
