Posted at 21-02-2008 @ 21:37 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Η πραγματικότητα είναι όμορφη γιατί είναι απρόβλεπτη. Κι όσο κι αν έχεις σκεφτεί ένα πράγμα στο μυαλό σου, πάντα ανέτοιμος, απροετοίμαστος θα είσαι. Ξαφνικά υπάρχεις μόνο εσύ κι ο περιβάλλον χώρος να αλληλεπιδρούν σε τυχαία στιγμή.
Ο κύκλος τον σαγήνευε
με την κλειστή του τελειότητα
μα κατά βάθος ήθελε τη σπείρα
Posted at 12-12-2007 @ 00:16 by Reader in Readers War
Posted at 06-12-2007 @ 12:26 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Χτες άλλαξα διαδρομή και βρέθηκα απέναντί σου. Ένιωσα έκπληξη όταν με κατάλαβες. Απέφυγα το βλέμμα σου όσο κι εσύ απέφυγες το δικό μου. Μείναμε μόνοι ανάμεσα σε μόνους να κοιτάζουμε βαριεστημένα και αδιάφορα τους ηλεκτρονικούς ψευδοπίνακες, περιμένοντας το πορτοκαλί μας κουτί για να στριμωχτούμε σε αντίθετες διαδρομές.
Posted at 09-11-2007 @ 15:46 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Posted at 04-10-2007 @ 01:18 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Posted at 14-09-2007 @ 00:26 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κενό. Για έναν ολόκληρο μήνα. Σαν ν’ άνοιξε η γη και να σε κατάπιε. Ίσως ν’ άλλαξες δουλειά. Ή, ακόμα χειρότερα, ίσως να με κατάλαβες. Άλλωστε, τι πιο εύκολο ν’ αλλάξεις μια ρουτίνα από το ν’ αλλάξεις το δρόμο σου. Κι όμως, συνέχισα να ψάχνω για το κορίτσι στο μετρό με τη κόκκινη τσάντα. Δε σε ξέχασα λεπτό. Έμενα πάντα ακίνητος, καρφωμένος, στο δικό μας τελευταίο βαγόνι χαζεύοντας τους επιβάτες, αντικρίζοντας μόνο την απουσία σου.
Μέχρι σήμερα…
