Posted at 27-07-2007 @ 13:10 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Χτες άργησα 10 λεπτά να πάρω το μετρό. Νόμισα πως δεν θα σε δω. Μα όταν γύρισα το βλέμμα μου σε είδα πίσω, στο τέλος του βαγονιού, στην γνωστή σου θέση. Κρατήθηκα να μην σου χαμογελάσω.
Ήσουν όπως πάντα απλή, φορούσες μια κοντή τζην φούστα που άφηνε τα πόδια σου ακάλυπτα. Έχεις όμορφα, καλοσχηματισμένα πόδια. Θα μπορούσες να ήσουν αθλήτρια παλιά. Η κίτρινη μπλούζα είχε ένα κόκκινο λαβύρινθο ζωγραφισμένο επάνω. Δεν μπορούσε όμως να κρύψει την κούραση που κουβαλούσες. Έγειρες το κεφάλι σου πίσω και, όρθια όπως ήσουν, έκλεισες τα μάτια σου για όσα λεπτά διαρκεί το καθημερινό μας ταξίδι στις υπόγειες ράγες.
Posted at 13-07-2007 @ 07:15 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Συναντιόμαστε συχνά στο τελευταίο καυτό μεσημεριανό βαγόνι.
Αποφεύγω να σε κοιτάξω επειδή λατρεύω το βλέμμα σου.
Μ’ αρέσει που ανεβαίνεις τις σκάλες με τα πόδια, σ’ ακολουθώ.
Κουβαλάς πάντα μια κόκκινη τσάντα πλάτης.
Φαίνεται βαριά και γεμάτη, με κάνει ν’ αναρωτιέμαι.
Χτες σε περίμενα στο Σύνταγμα, το ‘ξερα πως θα ‘ρθεις.
Φορούσες εκείνο το λεπτό πράσινο φόρεμα με την φαρδιά πορτοκαλί ρίγα.
Eίσαι η μοναδική πολύχρωμη πινελιά στην αποβάθρα του γκρίζου.
