Posted at 08-02-2008 @ 16:09 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κοιτάζω σκυμμένος το άδειο χαρτί, το άδειο κρεβάτι, το άδειο σπίτι, μήνες τώρα, ανίκανος να γράψω παρά μόνο σύμβολα. Ίσως έφτασε η ώρα να δοκιμάσω, μια ακόμα φορά… άλλωστε, τίποτα δεν έμεινε δικό μου…
Posted at 06-11-2007 @ 04:17 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
See this here
this is Crucial,
yeah…
Θα ‘θελα να μην είμαι σίγουρος για το τι μ’ έπιασε αλλά ξέρω τι μ’ έπιασε, με ξύπνησε ο καθημερινός μου εφιάλτης, να βλέπω τους πάντες γύρω μου να ‘ναι τόσο σίγουροι που να με κάνουν και μένα να νιώθω σιγουριά? Τόσο μεγάλη σιγουριά όμως που ένιωθα πως χωρίς αυτήν θα με καταλάμβανε μια μεγάλη ανασφάλεια? Τελικά κατάλαβα πως η μεγάλη σιγουριά είναι η ανασφάλεια που νιώθω και την ονόμασα σιγουριά για να ‘μαι σίγουρος πως δεν θα νιώσω ανασφάλεια?
Posted at 31-08-2007 @ 16:18 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Posted at 16-08-2007 @ 11:25 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ο διαβολεμένος σκοπός καρφώνεται βράδυ στο μυαλό μου. Δεν μπορώ πια να δω μπροστά μου καθώς μπάσο, τύμπανα, πνευστά στριμώχνονται με δύναμη στον ακουστικό μου λαβύρινθο. Κι η γαμημένη φωνή της Fontella Bass, ξυράφι στο δέρμα, για να καταριέμαι κάθε μοναδική στιγμή που αφήνομαι στη σιωπή της.
Μου ‘λειψε αυτό το κομμάτι, μ’ έκανε να πεθυμήσω τη περιπλάνηση στο δρόμο, το ταξίδι με τραίνο, το λάγνο βλέμμα, τον ύπνο στη γη. Χάνομαι επαναληπτικά στον ίδιο ένοχο ήχο, σφίγγω με δύναμη τα δόντια, ξέρω πως μπορώ να περιμένω το πότε…
Posted at 07-03-2007 @ 00:46 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Προχώρησε κι αυτή τη νύχτα μπροστά, αβέβαιη κι αέναη, όπως μια τυχαία καύλα πρόστυχου κοριτσιού. Πέρασε το ξύλινο σύνορο που υπάρχει σαν κατώφλι στο τσιμεντένιο λαγούμι και σφηνώθηκε σ’ ένα ακόμα υπερβατικό κεφάλι, γεμίζοντας τα λαγόνια αίμα και πόθο για ότι πιο στιγμιαία φαντασιακό θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Σκέφτηκα –προς στιγμή- να μη δώσω σημασία αλλά στάθηκα αδύναμος γι αυτό. Έμεινε μόνο η χαρά της άνισης μάχης ενός αβέβαιου μελλοθάνατου με το βέβαιο αναπόφευκτο.
Posted at 28-11-2006 @ 11:57 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Η πόρτα έκλεισε παίρνοντας μαζί της όσο φως είχε απομείνει στο δωμάτιο. Ακόμα ένα επίπεδο σκοτεινής ακινησίας που ένας ηλίθιος θα το έλεγε διαλογισμό κι ένας βλάκας, μελαγχολία. Μόνο που, πια, είμαι πολύ κουρασμένος για να στέκομαι όρθιος και να σκέφτομαι παράλληλα. Έτσι, στριμώχνομαι στην γεμάτη μνήμες μισητή μου γωνία. Μπορώ να κάθομαι διπλωμένος και γυμνός, μαζεύοντας τα γόνατά μου στο στήθος μου κι αγκαλιάζοντας τα πόδια μου, προσπαθώντας να υπερνικήσω το παράδοξο ρίγος που ένα –κατά τα άλλα ζεστό μα τώρα παγωμένο- άδειο δωμάτιο μπορεί να προξενήσει.
