Οι αριθμοί λοιπόν είναι ωραίο πράγμα. Σε κάνουν να τα βάζεις όλα σε μια τάξη, στην «σωστή» σειρά. Παράλληλα μπορείς να ισχυριστείς ότι θέλεις και να «αποδείξεις» τα επιχειρήματά σου με μαθηματική ανακρίβεια, επικαλούμενος τα -δήθεν- «επίσημα» νούμερα.

Εγώ για παράδειγμα απολύθηκα από ένα κάθαρμα προχτές. Μόλις παραπονεθώ γι’ αυτό, αμέσως πετάγεται ένας «εκπρόσωπος» και μου μιλάει για το ποσοστό της ανεργίας που μειώθηκε ενώ ο αντίστοιχος «απρόσωπος» που θα με υπερασπιστεί θα ισχυριστεί πως το ποσοστό αυτό αυξήθηκε. Ανοίγω την εφημερίδα και χαζεύω κάμποσες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας ενώ βλέπω πως ο πληθωρισμός κινείται σε χαμηλά ποσοστιαία επίπεδα στην αγορά. Βέβαια εγώ συνεχίζω να μην έχω δουλειά και να τα φέρνω βόλτα δύσκολα αλλά σαν ένας απλός αριθμός υπομένω τη σειρά μου στο να προστεθώ ή να αφαιρεθώ από κάποιο ποσοστό.

Read more…

Σκέφτομαι πως πλοία φτιάχνονται σε όλον το κόσμο. Και βέβαια ατυχήματα συμβαίνουν παντού. Αλλά πως γίνεται και σ’ αυτή τη ρημάδα τη Ζώνη στο Πέραμα να γίνονται τόσο συχνά τα ίδια, να επαναλαμβάνονται. Είναι σαν την Αθηνών-Κορίνθου θα μου πεις, τόσα χρόνια σκοτώνονται άνθρωποι κι εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να αυξάνουμε τις τιμές των διοδίων και να λέμε πως πρέπει να προσέχουμε.

Read more…

Αναδημοσιεύω αυτούσια την ανοιχτή επιστολή του Φώτη Τερζάκη προς τον Κώστα Δεσποινιάδη σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη, που βρήκα στο blog του Δημήτρη Αργυρού. Την θεωρώ σαν μια αξιόλογη και ορθολογική οπτική των γεγονότων, σαν αυτή που φαίνεται πως όλοι μας χάνουμε μέσα στη δίνη μιας συνεχούς “ενημέρωσης”…

Η απεργία είναι φυσικόν γεγονός, το οποίον δεν εξετάζεται από απόψεως νομιμότητος, όπως δεν εξετάζει κανείς εάν βρέχη ή δεν βρέχη κατά Σύνταγμα και κατά νόμον, εάν πεινά κανείς νομίμως ή δεν πεινά, εάν έχωμεν κυκλώνα ή θαλασσοταραχήν ή εκρήγνυται κεραυνός σύμφωνα με το Σύνταγμα ή με τους κειμένους νόμους.

[Απάντηση του ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ επί Οικουμενικής Κυβερνήσεως του 1927 όταν κατεσυκοφαντούντο οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι απεργοί]

Read more…

Ξύπνησα χαράματα σήμερα το πρωί, ως γνήσιος μικροαστός, να πάω στην καθώς πρέπει δουλίτσα μου, έχοντας φάει στο κεφάλι μου μια σφαίρα μικρού διαμετρήματος ακολουθούμενη από τόνους ενημέρωσης, χημικών, προπαγάνδας, δηλώσεων, συζητήσεων και νιώθοντας παράλληλα μια καψαλισμένη «εξέγερση» σαν θηλιά στο λαιμό μου.

Η μία και μόνη ζωή

Δεν υπάρχει πιο απόλυτη τάξη από τον θάνατο
κι ίσως για αυτό
ένα όργανο της τάξης έγινε όργανο θανάτου,
εκπροσωπώντας εμένα και εσένα
την ώρα που σκότωνε για λογαριασμό μας
τον γιο της κοσμηματοπώλισσας,
αφού η απόσταση Εξάρχεια – Κολωνάκι
είναι ελάχιστα μεγαλύτερη
από την απόσταση κράτους – ανέκδοτου,
εξουσιαστικής σαπίλας κι αντιεξουσιαστικού μηδενισμού,
σε μια πόλη που όλα συγγενεύουν κι όλα συμφύρονται,
με πιο μπερδεμένη απ’ όλες
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα,
που γουστάριζε και 17Ν, γουστάρει και Καγιέν,
γουστάρει να κλέβει, γουστάρει να εξοργίζεται και με τη διαφθορά,
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα
που είναι ταυτόχρονα λίγο εξουσιαστής και λίγο αντιεξουσιαστής.

Old Boy

Εμείς οι λαϊκοί εκεί στο Νέο Κόσμο προχτες το βράδυ βγήκαμε στους δρόμους και στα μπαλκόνια γιατί μύρισε φωτιά από τις αρχές της Συγγρού. Ήμασταν μπερδεμένοι ξέρεις και αγανακτισμένοι. Ανησυχούσαμε για το καφενείο στη γωνία και το σουβλατζίδικο απέναντι, μπας και πεταγόντουσαν τίποτα πιτσιρικάδες και κατεβάζανε τη τζαμαρία τους. Ανησυχούσαμε επίσης για τη γειτονιά μας που ‘ναι τίγκα στους μετανάστες, μπας και πλακώσει καμιά κλούβα με πάνοπλους ματατζήδες να επιβάλλει την «τάξη» όπως κάνανε στο Φάληρο. Τελικά, με την πάροδο του χρόνου και τις τηλεοπτικές εικόνες, η αρχική μας οργή μετασχηματίσθηκε σε φόβο και μίσος. Περιμέναμε παγανιά τον πρώτο που θα περάσει για να τον πλακώσουμε στο ξύλο. Είτε μπάτσοι, είτε κουκουλοφόροι, όποιον βλέπαμε πρώτον σ’ αυτόν θα ξεσπάγαμε γιατί έπρεπε κάποιον να δείρουμε κι εμείς. Γι’ αυτό άλλωστε οι έγχρωμες τηλεοράσεις μας έμειναν όλη νύχτα άϋπνες.

Read more…

Πέρασαν 23 χρόνια από τότε που σκοτώθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς. Πέρυσι τέτοια εποχή συζητάγαμε με τον Motorcycle Boy πως το σκηνικά στο κέντρο θυμίζουν την “αρετή” της τότε εποχής. Θυμάμαι πως αυτό που φοβόμουνα τα τελευταία χρόνια ήταν η επανάληψη.

Κι όμως να, μια πάλι από τα ίδια. Βλέπω τις φωτιές κι απεύχομαι τουλάχιστον ένα νέο «Κάππα Μαρούση». Όσοι βιώνουν τα Εξάρχεια γνωρίζουν για τους μπάχαλους του πεζόδρομου. Άδεια μπουκάλια μπύρας και τσαμπουκάδες. Αυτοί δεν είναι σύντροφοι, απλά πιτσιρικάδες που ξεσπούν πίνοντας στο όνομα μιας ονείρωξης, κρυμμένης πίσω από τ’ “αλφάδι”. Η αλήθεια χωρίς τσιριμόνιες ή γλειψίματα. Μα αυτοί οι άνθρωποι είναι συνάνθρωποί μας. Μπορεί να μη γουστάρω τη φάση τους και τα σκηνικά τους, σε καμία όμως περίπτωση δεν τους θεωρώ ενόχους. Το αντίθετο, θύματα κι αυτοί μιας κοινωνίας σκληρής, μιας κοινωνίας γεμάτης βία. Ενίοτε μερικοί εκτελούνται εν ψυχρώ. Κι αυτή είναι μια ακόμα αλήθεια.

Όλοι γεμίζουμε οργή, όλοι νιώθουμε ντροπή, όλοι είμαστε ένοχοι. Εμείς αφήνουμε να εκτελούνται ακόμα άνθρωποι νιώθοντας πως τίποτα δεν θα μας αγγίξει. Κοιτάζουμε τον εαυτούλη μας κουρασμένοι από τα καθημερινά, μέχρι να ‘ρθουν αυτές οι στιγμές, οι τηλεοπτικές ζωντανές σκηνές ντροπής.

Read more…

Όταν μετράς τις δεκάρες που σου αφήνει ο αδυνατισμένος σου μισθός και πρέπει να μετακομίσεις κάνεις πολλά πράγματα μόνος σου. Ένα από τα σημαντικότερα είναι πως κουβαλάς. Κουβαλάς ότι μπορείς γιατί δεν έχεις τα φράγκα να στα κουβαλήσει άλλος. Δεν είναι κακό, το αντίθετο, καλό είναι, νιώθεις όμορφα να δουλεύεις για σένα. Εκτός αν έχεις κάποιο πρόβλημα. Κι αν δεν έχεις θα αποκτήσεις! Έτσι κι εγώ μετακόμισα και -βέβαια- κουβάλαγα. Ότι μπορούσα να κουβαλήσω. Είναι όμως και η κούραση του να κουβαλάς τόσα χρόνια ώστε δεν είσαι “γάτος” πια και -αν είσαι τυχερός- τη γλυτώνεις μ’ ένα απλό “πιάσιμο“. Εγώ δυστυχώς τη πλήρωσα λίγο πιο ακριβά.

Read more…

Πόσο ηλίθιος πρέπει να είσαι για να πανηγυρίσεις το κάψιμο ενός βιβλίου? Πόσο βλάκας πρέπει να είσαι για να θέσεις σε κίνδυνο ανθρώπους άγνωστους σε σένα μόνο και μόνο για να εμποδίσεις τον «κακό» κι επικίνδυνο λόγο? Πόσο κάθαρμα και ασυνείδητος μπορείς να γίνεις ώστε να «κουκουλώνεις» τον ρατσισμό σου και τη βία σου πίσω από άνανδρες επιθέσεις σε μικρομαγαζάκια θεωρώντας πως χτυπάς το φασισμό?

Πρέπει πράγματι να σαι πολύ μεγάλος ηλίθιος, πολύ μεγάλος βλάκας, πολύ μεγάλο κάθαρμα κι ασυνείδητος ρατσιστής, μεγαλύτερος όλων αυτών που λες πως πολεμάς. Γιατί έτσι θάβεις και την τελευταία αχνή ελπίδα αξιοπρέπειας, που κάποιοι μπορεί να κουβαλούνε σιωπηλά τόσα χρόνια και που νιώθουν σήμερα ανήμποροι να καταλάβουν ΠΩΣ –διάβολε- κάποιοι σαν εσένα κατάφεραν να ισοπεδώσουν, να αλλοιώσουν, να ΦΙΜΩΣΟΥΝ τελικά όποιο ψήγμα επαναστατικού Λόγου απέμεινε σ’ αυτόν που πάντα αναρωτιέται ΓΙΑΤΙ, σ’ αυτόν που πραγματικά αμφισβητεί μα ΟΧΙ, ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ.

Γιατί εσύ δεν έχεις Λόγο παρά μόνο Πέτρα κι η μόνη φωτιά που μπορείς ν’ ανάψεις σβήνεται με τη μάνικα της Πυροσβεστικής. Κι ο μόνος λόγος που μπορείς ν’ αρθρώσεις κρύβεται σε ψαλιδισμένα “φασιστοφάγα” κείμενα του Ιντυμήντια. Όσο για το μολύβι σου, δεν έχει μύτη, την έσπασες ανοίγοντας αμέτρητα μπουκάλια μπύρας στη Μεσσολογγίου. Σου ‘μεινε μόνο το χαρτί να γράφεις προκηρύξεις, να τις διαβάζεις και να κορδώνεσαι στην παρέα σου, χωρίς ποτέ να μπορείς να καταλάβεις γιατί εσύ κι ο κοιμισμένος μικροαστός γείτονάς σου δεν έχετε καμιά Διαφορά. Σ’ εσένα άλλωστε αφιέρωσε ο δύστυχος γραφικός αυτό το ποίημα του και μόνο αυτόν τελικά κατάφερες να εμπνεύσεις. Όλοι οι άλλοι σε κοιτάζουν με απορία, αδυνατώντας να καταλάβουν ποια η διαφορά του κυριακάτικου κασκόλ από την μπαρουτοκαπνισμένη σου κουκούλα.

ΥΓ1: Φίλε Κάιν, τον Λόγο τον καίνε όσοι δεν μπορούν ν’ αρθρώσουν δικό τους…

ΥΓ2: Τι δεν επιτρέπεται να πεις?