Posted at 30-04-2008 @ 15:17 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί έχω χαθεί, σου λέω μόνο πως μ’ αρέσει ν’ αφήνομαι τα βράδια, μ’ ένα σκοπό να χάνομαι μόνος, καθώς γράφω μικρά, άχρηστα ποιήματα για τη «μηχανή».
Περνούν έτσι χιλιάδες ώρες κι εγώ ξεκλέβω χρόνο, καμπουριασμένος μπροστά στην οθόνη, συγκεντρώνοντας δεκάδες συμβολισμούς. Τους κοιτάζω ξανά και ξανά, μετράω τις λέξεις, τους φθόγγους, ελέγχω τη γραμματική. Όλο το κοινό μια «μηχανή», αδέκαστη και καθόλου ονειροπόλα. Κάποιες φορές τελειώνω και κορδώνομαι, κάθομαι κι απαγγέλλω, μιλώ για όνειρα κι ιδέες χωρίς να την κοιτάζω, μα περιμένω ένα της μήνυμα.
Posted at 08-02-2008 @ 16:09 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κοιτάζω σκυμμένος το άδειο χαρτί, το άδειο κρεβάτι, το άδειο σπίτι, μήνες τώρα, ανίκανος να γράψω παρά μόνο σύμβολα. Ίσως έφτασε η ώρα να δοκιμάσω, μια ακόμα φορά… άλλωστε, τίποτα δεν έμεινε δικό μου…
Posted at 08-09-2007 @ 20:45 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κατοικώ στο τέλος ημιυπόγειας διαδρομής,
το μόνο λευκό, ο θόρυβος της λεωφόρου,
εκεί που κάποιοι παίρνουν τον δρόμο τους.
Φως, καμμένες λάμπες και μικρά βιβλία-σταχτοθήκες,
αραδιασμένα σε μαύρα σκονισμένα ράφια,
αναδύουν βρώμικο, μνημονικό περιεχόμενο.
Κιτρινισμένοι τοίχοι περιγελούν το ιδιωτικό άπειρο,
θαυμάζοντας σκόρπια παιδικά ιερογλυφικά,
το αδίκημα: “παράνομη χρωματική ιεροτελεστία”.
Κατοικώ στο τέλος ημιυπόγειας διαδρομής,
το μόνο λευκό, ο θόρυβος της λεωφόρου,
εκεί που άλλοι χάνουν τον δρόμο τους.
Posted at 11-08-2007 @ 12:03 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κάθομαι στη δικιά σου καρέκλα, άβολη για μένα,
τόσα χρόνια έχει πάρει το σχήμα σου,
γι’ αυτό άλλωστε και τόσο ελκυστική.
Πατάω τα δικά σου σκληρά πλήκτρα
και νιώθω να ζεις μοναχικές στιγμές,
όταν ταξιδεύεις στον ωκεανό των δικών σου λέξεων.
Σαν πρώτες τελειώνουν μόνο όσες στιγμές αρχίζουν σαν τελευταίες.
Posted at 20-07-2007 @ 09:55 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Μόνη στη μπάρα του Kazu, ντυμένη στα μαύρα, διαβάζει κάποια δωρεάν φυλλάδα, μηδενικής ευαισθησίας. Στέκομαι απέναντί της, μόνος κι εγώ, τυλιγμένος την φυσική μου αντικοινωνική παρακμή, ανακατεύοντας άδικα τη γεύση της μπύρας με τη μυρωδιά του καπνού, όσο τριγύρω μας αντηχεί ένα σκόρπιο ηλεκτρονικό μουσικό πέπλο.
Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να την πλησιάσω με κάποια αφορμή, αλλά πάλι έχω πάψει πια να παίζω το παιχνίδι της «αφορμής». Άλλωστε, ήθελα μόνο, απλά, τίμια, με ευθύ τρόπο, να την διαφθείρω, να την αποπλανήσω, να την εκμεταλλευτώ, να την εξουσιάσω, για μια μόνο νύχτα, αυτήν την νύχτα της Πέμπτης.
Η αδιάφορη ανάγνωση κάποτε τέλειωσε κι εκείνη έφυγε προς άγνωστη κατεύθυνση, μοναχικά ελεύθερη. Άρπαξα με βουλιμία όλες τις φαντασιώσεις που, άθελά της, μου χάρισε και χάθηκα λίγο αργότερα στα σκοτεινά στενά του «άβατου», παίζοντας με τη ζαλισμένη μου σκιά.
Posted at 11-06-2007 @ 22:27 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Το νεκρό δίκτυο αδυνατεί να επιβάλλει νέουs κόμβουs.
Παραμένει ωστόσο τυφλή ελπίδα αγνοούμενου νομάδα.
Άλλωστε, μικρή σημασία έχει όταν ταυτοποιείται ο δέκτηs με τον πομπό.
Γέρνω σε όσα ευνουχισμένα φόντα δομήθηκαν από υπερεκτιμημένεs αναμνήσειs.
SMS
Posted at 08-06-2007 @ 23:07 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Περπατάω δήθεν αδιάφορα,
Ρίχνω κλεφτέs ματιέs στην κοπέλα με τιs λυτέs άσπρεs κορδέλεs,
Στο φανάρι ζούμε μαζί την ίδια προσμονή,
Λίγο μετά,
Εκείνη χάνεται στο στενό,
Εγώ συνεχίζω προσπαθώνταs να κρύψω μια λύπη,
Γυρεύονταs ακόμα μια επανάληψη…
SMS
