Δουλεύω χρόνια πολλά κλεισμένος σ’ ένα ψυγείο.
Έχω συνηθίσει το κρύο, φοράω σχεδόν πάντα ένα μπουφάν.
Θα σου φανεί παράξενο που σ’ ένα τόσο κρύο περιβάλλον
σε σκέφτομαι συχνά, ίσως περισσότερο συχνά απ’ όσο νομίζεις.
Μάλλον είναι ένστικτο να σκεφτώ κάτι ζεστό για να σταματήσω να κρυώνω.
Εκείνες λοιπόν τις στιγμές με πιάνει η ανάγκη να σου γράψω.
Τότε κλείνω τα μηνύματά μου σε άδεια μπουκάλια
κι απ’ το μοναδικό γυάλινο παράθυρο που έχω τα πετάω στη θάλασσα,
τρέφοντας μια ελπίδα μήπως κάποτε τα βρεις.
Posted at 21-09-2009 @ 12:22 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Posted at 09-09-2009 @ 10:15 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Και να ‘μαι πάλι έξω να τριγυρνώ πάνω κάτω την Αρεοπαγίτου ράθυμα. Θυμάμαι μικρός έβλεπα στα μπαρ και στα καφενεία τους «μεγάλους» να πίνουν μονάχοι τους τη μπύρα σκεφτικοί κι αδιόρατοι και τους θαύμαζα. «Έτσι θα γίνω κι εγώ» σκεφτόμουν τότε. Κι έγινα.
Το καφενείο στο θησείο, αυτό στα σκαλάκια, έχει τα τραπεζάκια πολύ κοντά, το ένα δίπλα στ’ άλλο κι εγώ κάθισα ακριβώς δίπλα από ένα ζευγάρι που έχουν κατεβάσει κάτι ρακές, ακούγοντας τον τύπο να έχει ξεσκιστεί στ’ αστεία προσπαθώντας να κάνει την άλλη να γελάσει, μα με το ζόρι τα καταφέρνει αλλά μάλλον είναι που χει ζαλιστεί και τελικά δεν τον κόβω να πηδάει καλά γιατί φαίνεται νευρικός και συνέχεια μιλάει χωρίς να λέει τίποτα και σκέφτομαι πως αν ήμουν στη θέση της γκόμενας θα με είχε πάρει ο ύπνος -τζήζους! μερικοί ούτε με φροντιστήριο δε μαθαίνουν- αλλά είναι που η τύπισσα φαίνεται γλυκιά κι ερωτική χωρίς να μιλάει πολύ, μα δε βαριέσαι, μόλις έφυγαν, οι επόμενοι μπορεί να ‘ναι καλύτεροι.
Posted at 06-08-2009 @ 10:33 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Ωραία, κοίτα πως έχει η κατάσταση. Το ‘χα για μπύρα σήμερα κι έτυχε να βρεθώ στη μπάρα. Συνοικιακό το μαγαζί, ήσυχο, πήγα νωρίς πιάνοντας θέση στη τελευταία γωνιά και περιμένω διψασμένος την πρώτη αγαπημένη μου ξανθιά.
- 20.40: Ξανθιά δεν έχει, μόνο μαύρη…
Posted at 21-07-2009 @ 12:37 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Posted at 30-12-2008 @ 13:43 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Αυτές τις μέρες τις μετράω συχνότερα από τις άλλες. Μάλλον επειδή οι γιορτές μου προξενούν εκείνο το βλακώδες αίσθημα κοροϊδίας. Νιώθω δηλαδή να κοροϊδεύω και να με κοροϊδεύουνε μιας και όλοι γιορτάζουμε κάτι αδιόρατο και παγκόσμιο που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει. Λέω όμως συνέχεια «χρόνια πολλά» εδώ και πολλά χρόνια από συνήθειο και ντροπή αλλά και «καλές γιορτές», χωρίς ακριβώς να τα εννοώ, αλλά βλέπω τους άλλους να περιμένουν αυτήν ακριβώς την ευχή για να αρχίσουν ή να κλείσουν την –όποια- κουβέντα.
Χτες η πόρτα άνοιξε και μπήκε μια μαυροφορεμένη κυρία. Έκανε λάθος πόρτα αλλά φαινόταν πολύ κουρασμένη. Μου ‘πε πως πριν λίγες μέρες πέθανε ο αδερφός της κι έπρεπε να μαζέψει χαρτιά, μνήμες, μαρτυρίες και συνειδήσεις. Παρόλα αυτά με ευχαρίστησε και μου είπε χρόνια πολλά για την ελάχιστη βοήθεια που της πρόσφερα καθοδηγώντας την. Εγώ έμεινα να την κοιτάζω να φεύγει σαν φάντασμα κι ενώ ήθελα πολύ να της ανταποδώσω την ευχή, αυτό στάθηκε αδύνατον. Δεν έβγαιναν λέξεις από το στόμα μου όσο την παρακολουθούσα να σέρνεται πριν κλείσει ευγενικά την πόρτα. Σκεφτόμουν με τι θράσος μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο «καλές γιορτές» όταν νιώθει τέτοια θλίψη και πως να του ευχηθείς «χρόνια πολλά» όταν ο θάνατος μπούκαρε στο σπίτι του. Τη θαύμασα όμως παρόλο που ντράπηκα.
Posted at 24-11-2008 @ 10:58 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Μικρό μπαλκόνι,το μισό απ΄ το παλιό, κλέβει το βραδινό φως του δρόμου από δυο λάμπες, μια κίτρινη, μια άσπρη. H λεωφόρος έμεινε ίδια αλλά τραβήχτηκε δυο βήματα παραπάνω, σχεδόν μουγγάθηκε. Κι έτσι, μπορώ να κάθομαι τη νύχτα, ν’ ακούω στη τέντα τη βροχή, να νιώθω ανθρώπινες φωνές κρεμασμένες στα φύλλα των δέντρων της πόλης. Κάποτε έτσι πίστευα ότι είναι το δάσος, ψηλές μουριές φυτεμένες σε τσιμέντο.
Σβήνω ακόμα ένα τσιγάρο την ώρα που οι άλλες ώρες, οι συνήθως μονότονες και γκρίζες, χάνουν το σκοτεινό τους χρώμα. Κοίτα, μπορεί πάλι να μην βλέπω τον ήλιο ν’ ανατέλλει αλλά το χάραμα αντηχεί στα ρολλά που ανοίγουν με θόρυβο, αντανακλώντας το δικό τους φως στους ψηλότερους τοίχους της παλιάς ανοικοδόμησης, ίδιους μ’ αυτούς που έβλεπα πριν από πολλά χρόνια. Κι αν μου φαίνονται μικρότεροι από τότε, είναι που μεγάλωσα κι εγώ μαζί τους…
Posted at 01-10-2008 @ 13:21 by ..::DeUCeD::.. in Damned, StigMeS
Εδώ και 20 χρόνια ζούσα το χειμώνα περιμένοντας την άνοιξη. Η εποχή της ελπίδας, του ήλιου, της πρώτης μεγάλης βόλτας, της πρώτης μεγάλης ανάσας ήταν πάντα η άνοιξη. Ο χειμώνας παρέμενε η εποχή της ατέλειωτης υπομονής και του συχνού περιορισμού. Από το 1995 μέχρι το 2005 ο κρύος αέρας της άνοιξης με έβρισκε πάνω στο «Ζέφυρο». Μαζί βγαίναμε τα βράδια τσάρκες, μαζί κάναμε εκδρομές. Ρουφήξαμε πάνω από 50.000 km όμορφων διαδρομών, πότε μόνοι μας και πότε με παρέα. Δεν νομίζω να ‘ταν πολλά, τα περισσότερα όμως ήταν γοητευτικά και καθόλου αναγκαστικά. Γι’ αυτό και ήταν όμορφα.
