Posted at 24-03-2007 @ 00:07 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Βουτιά στο κόκκινο κοντινής, ύπουλης συνείδησης, αναζητώντας ανεξίτηλα σημάδια πολλαπλών εραστών, νιώθοντας αμέτρητες φορές νοθευμένες, υστερικές ενοχές ανικανότητας.
Μου λεν, αν βγω από τον κύκλο θα χαθώ,
στα όρια του μοναχά να γυροφέρνω.
Και πως ο κόσμος είναι ανήμερο θεριό
κι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω.
Posted at 16-03-2007 @ 13:02 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Ανασκευάζω τις παλιές ελπίδες
ξεκινώντας από ένα μηδέν,
καταλήγω στο παρόμοιο
χωρίς το διαφορετικό ένα,
μοιάζει ν’ αποδεικνύω
–όχι μόνο μια φορά-
πως ο νους περιστρέφεται κυκλικά,
σύμφωνα με τη πρωινή φορά δεικτών
ενός στρογγυλού ρετρό ξυπνητηριού.
Συλλογίζομαι στα κρυφά τη θλίψη
σαν αυτόπτης μάρτυρας του οικείου
-το είδωλο-
ή σαν επαναλαμβανόμενη ανάμνηση
συνεχούς, μα τυχαίας, παρέκκλισης.
Αναμενόμενοι κι αρρωστημένοι θάλαμοι
φιλοξενούν χρόνια ασθενείς σκέψεις
μα τριγύρω, στυγνοί, καθημερινοί επισκέπτες
φέροντες δώρα, ξανά ίδιες, λάγνες ελπίδες.
Posted at 11-03-2007 @ 03:43 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Ίσως πιο πολύ απ’ όλα να πληγώνει ο Λόγος. Όλα τα αναξιοπαθή επεξεργασμένα παράγωγα λύματα της χωματερής του εγκεφάλου. Τα σκουπίδια που εκφέρουμε και μ’ αυτά τρεφόμαστε υπέροχα απλά, δυνητικά ονειρικά, αρρωστημένα έκφυλα, ικανοποιώντας αναλώσιμους επιφανειακούς φλοιούς ναρκισσιστικής ηδονής, μεταθέτοντας την ουσία, την αναζήτηση του/για «ΜΕΤΑ».
Posted at 07-03-2007 @ 00:46 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Προχώρησε κι αυτή τη νύχτα μπροστά, αβέβαιη κι αέναη, όπως μια τυχαία καύλα πρόστυχου κοριτσιού. Πέρασε το ξύλινο σύνορο που υπάρχει σαν κατώφλι στο τσιμεντένιο λαγούμι και σφηνώθηκε σ’ ένα ακόμα υπερβατικό κεφάλι, γεμίζοντας τα λαγόνια αίμα και πόθο για ότι πιο στιγμιαία φαντασιακό θα μπορούσε κανείς να ελπίζει. Σκέφτηκα –προς στιγμή- να μη δώσω σημασία αλλά στάθηκα αδύναμος γι αυτό. Έμεινε μόνο η χαρά της άνισης μάχης ενός αβέβαιου μελλοθάνατου με το βέβαιο αναπόφευκτο.
Posted at 12-02-2007 @ 11:08 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Νιώθω υπέροχα που η επαφή με το είδωλο με σπρώχνει στην εφήμερη αναζήτηση μα δυσκολεύομαι να αποβάλλω την νυχτερινή μελαγχολία, όταν αυτή πραγματώνεται μακριά μου.
Posted at 06-02-2007 @ 11:57 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στριμωγμένος στην πολύχρωμη, σχεδόν καφετί, πολυκοσμία, οσμίζομαι την αδιαθεσία της μοναξιάς |ου, εν μέσω παρατρεχάμενου αναλογούντος ροκ θορύβου. Το αλκοολούχο πολυταξιδεμένο γυάλινο εσώρουχο είναι ασφυκτικά γεμάτο ανήλιαγη θλίψη κι εγώ δεν μπορώ να |ου δώσω τίποτα προσδόκιμο, παρόλο που το θέλω όσο κάτι, όχι μόνο όταν περιστασιακά ψιθυρίζεται.
