Posted at 09-05-2008 @ 00:16 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Κι εκεί που τα πίναμε προχτές με τον Motorcycle Boy, κάνει ξαφνικά ένα «τσακ» και μου πετάει στο τραπέζι Το Βιβλίο. Όχι, δεν είναι για όλους σας. Είναι μόνο για εκείνους/ες που ερωτευτήκαμε, αγαπήσαμε, ταξιδέψαμε, μαλώσαμε, κοντέψαμε να πεθάνουμε ή ήδη έχουμε πεθάνει, καβάλα σε μια μηχανή…
Το Σπύρο Λαζαρίδη, το γνωστό «tsalimi» τον γνώρισα όταν κάποια στιγμή είχε απευθυνθεί και στα «Καπέλα» ζητώντας συνδρομή με παλαιότερες φωτό που μπορεί να είχαμε από μοτοσικλέτες. Του ‘χα υποσχεθεί να του στείλω μερικές αλλά ξέρεις πως έχουν τα πράγματα, μια η καθημερινότητα, μια οι σκοτούρες της εποχής… μα κάποιοι –ευτυχώς- έστειλαν. Μας είχε πει τότε πως τις ήθελε για το «Ενδοσκεληδόν», μια «ανθολογία έργων της ελληνικής λογοτεχνίας με ήρωες μοτοσικλέτες και μοτοσικλετιστές», όπως ο ίδιος το χαρακτηρίζει.
Posted at 16-10-2007 @ 22:10 by Reader in Deamons, Readers War
Jean Baudrillard
Οι μάζες
(εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα)
Η εκλογή είναι μια παράξενη επιταγή. Κάθε φιλοσοφία που εκχωρεί στον άνθρωπο το δικαίωμα να ασκεί τη βούλησή του, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να τον βυθίσει στην απελπισία. Γιατί αν τίποτα δεν είναι πιο κολακευτικό για τη συνείδηση του άλλου (το ασυνείδητο;) -εκείνο το ασαφές και ζωτικό που κάνει την ευτυχία να εξαρτάται από την απελπισία της βούλησης- απ’ το να γνωρίζει τι θέλει, απ’ το να απελευθερωθεί από την επιλογή και να εκτραπεί από την ίδια του την αντικειμενική βούληση. Είναι πολύ καλύτερα να στηριχτούμε σε κάποιο ασήμαντο ή ισχυρό παράδειγμα, παρά να εξαρτώμεθα από τη θέλησή μας ή από την αναγκαιότητα της επιλογής. Ο ωραίος Μπρούμελ είχε έναν υπηρέτη γι’ αυτόν το σκοπό. Μπροστά σ’ ένα υπέροχο τοπίο, διάσπαρτο με όμορφες λίμνες, γυρίζει στον υποτακτικό του για να ρωτήσει «ποια λίμνη προτιμώ;»
Posted at 07-10-2007 @ 11:31 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
L‘ Immaculée Conception
André Breton et Paul Éluard
Eκδ. Υψιλον, 1930
Ενότητα «Ο Άνθρωπος», Κεφάλαιο «Ο Θάνατος»
Ένα χωριάτικο υφαντό κρύβει στην ύφανσή του ένα φούρνο με έντομο. Από χέρι σε χέρι, η ικτίς περνάει με τη μορφή του σκορπιού μέσα στον κιούρτο της κακίας. Ελάτε, ανερμήνευτο μικρό λουλούδι, από δω (κρύβεται). Ε! σωφέρ, εδώ (κατεβαίνει απ’ τη θέση του κι εξαφανίζεται). Περιμένετε, κι όμως θυμόμουν κάποιο όνομα… Μια φτυαριά διαμάντια σ’ όποιον θα με ξανακάνει αυτό το βρωμόσκυλο που ήμουνα!
Posted at 08-09-2007 @ 20:45 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κατοικώ στο τέλος ημιυπόγειας διαδρομής,
το μόνο λευκό, ο θόρυβος της λεωφόρου,
εκεί που κάποιοι παίρνουν τον δρόμο τους.
Φως, καμμένες λάμπες και μικρά βιβλία-σταχτοθήκες,
αραδιασμένα σε μαύρα σκονισμένα ράφια,
αναδύουν βρώμικο, μνημονικό περιεχόμενο.
Κιτρινισμένοι τοίχοι περιγελούν το ιδιωτικό άπειρο,
θαυμάζοντας σκόρπια παιδικά ιερογλυφικά,
το αδίκημα: “παράνομη χρωματική ιεροτελεστία”.
Κατοικώ στο τέλος ημιυπόγειας διαδρομής,
το μόνο λευκό, ο θόρυβος της λεωφόρου,
εκεί που άλλοι χάνουν τον δρόμο τους.
Posted at 14-08-2007 @ 13:37 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό. Να βγάλω εκείνες τις παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες που δείχνουν κάποιες από τις ρίζες μου και να πω μια μικρή ιστορία ανακατεύοντας ανθρώπους και αυτοκίνητα, εποχές και γενιές. Μάλλον κανέναν δεν ενδιαφέρει αλλά είναι κομμάτια ενός παζλ που καθένας μας κουβαλάει. Να ένα δικό μου…
Posted at 11-08-2007 @ 12:03 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Κάθομαι στη δικιά σου καρέκλα, άβολη για μένα,
τόσα χρόνια έχει πάρει το σχήμα σου,
γι’ αυτό άλλωστε και τόσο ελκυστική.
Πατάω τα δικά σου σκληρά πλήκτρα
και νιώθω να ζεις μοναχικές στιγμές,
όταν ταξιδεύεις στον ωκεανό των δικών σου λέξεων.
Σαν πρώτες τελειώνουν μόνο όσες στιγμές αρχίζουν σαν τελευταίες.
Posted at 10-07-2007 @ 10:16 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Να σου πω Balidor τι σημαίνει για μένα ταξίδι. Σημαίνει προετοιμασία, σημαίνει όνειρα, σημαίνει ανάγκη, σημαίνει φυγή. Προσωρινή αλλά πάντα φυγή. Σημαίνει κι άλλα πράγματα, ανήθικα υπέροχα, σημαίνει να γνωρίζεις εφήμερα τους ανθρώπους, σημαίνει να προκαλείς, να ξεχνάς, να θυμάσαι και να τιμάς. Σημαίνει πως απ’ όπου κι αν περνάς αφήνεις ένα αποτύπωμα και παίρνεις μια πολύχρωμη πέτρα κοντά σου. Κι όταν κάποτε τελειώσεις, έχεις ένα κουβά με πέτρες που τις αδειάζεις νοσταλγικά για να θυμάσαι τα’ αποτυπώματα που άφησες στο χρόνο.
