Posted at 11-01-2007 @ 02:27 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Εφήμερα χαμένος σε γνώριμο μισοσκόταδο, ταξιδεύοντας σε μουσικά άστατους ρυθμούς, απαλλοτριωμένος -once more- σε τιμή ευκαιριακή, έχοντας μοναχική παρέα τον μοναδικό απάνθρωπο που θα μπορούσε να μου τύχει, αναζητώ άσκοπα, για περίπου σαράντα χρόνια, τα δίκοπα οινοπνευματώδη μονοπάτια που μπόρεσα να κατανοήσω πως –πιθανόν- να υπάρχουν.
Posted at 05-01-2007 @ 12:47 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που μιλήσαμε για πρώτη φορά. Όμως δεν είμαι σίγουρος πόσα ακριβώς χρόνια τον ξέρω. Γνωριζόμαστε από τότε που ήμασταν ακόμα έφηβοι, που ρωτάγαμε αχόρταγα ο ένας τον άλλον, ψάχνοντας απαντήσεις για τον κόσμο μας και τον εαυτό μας. Από τότε βρισκόμαστε τακτικά, συνήθως βράδια –μάλλον πάντα βράδια- όταν είμαι κι εγώ -κι αυτός- μόνος.
Posted at 01-01-2007 @ 03:10 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στέκομαι μακριά από όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο ποδοβολητό. Υπάρχει μόνο η μοναχική σκοτοδίνη που σου προσφέρει η θαλπωρή της ησυχίας, αφήνοντας ξεπλυμένες σκέψεις να τριγυρίζουν χλωμές και χαμογελαστές ολόγυρά μου, περιχαρακωμένες σε νοσταλγικούς εθελούσιους δωδεκάμετρους ρυθμούς. Έχω ήδη βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου πως το πρωί θα με βρει βαθιά ναρκωμένο και βαθιά μπλε.
Posted at 28-12-2006 @ 01:41 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Αναλογίζομαι πως δεν θυμάμαι τι γεύση είχε ο καφές μου το πρωί και δεν μπορώ να υπολογίσω -έστω με σχετική ακρίβεια- πόσους καφέδες έχω πιει το χρόνο που πέρασε. Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα τελικά θυμάμαι από όσα έζησα και διαπιστώνω με τρόμο πως, όσα πράγματι θυμάμαι πως έζησα, είναι ελάχιστα. Στην ουσία έζησα μόνο έξι μικρές εφήμερες στιγμές μένοντας απελπιστικά ζωντανός-νεκρός για όλο τον υπόλοιπο χρόνο.
Posted at 21-12-2006 @ 15:50 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Ξύπνησα ιδρωμένος, νύχτα.
Ο ίδιος –χρόνια- ερωτικός μου εφιάλτης.
Η ίδια –χρόνια- αναθεματισμένη μου ανάμνηση.
Posted at 19-12-2006 @ 12:41 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
ON
Posted at 07-12-2006 @ 09:01 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Ο Maurice Blanchot γεννήθηκε το 1907 στον αγροτικό συνοικισμό Καιν του νομού Σων-ε-Λουάρ της Γαλλίας, όπου η εύπορη οικογένειά του, εκτός των αγροκτημάτων, είχε στην κατοχή της μια όμορφη και μεγάλη κατοικία, όπου ενήλικος θα επιστρέφει μέχρι τέλους στο “υψηλό δώμα” της για να γράφει.
Δοκιμιογράφος και αφηγηματογράφος, ο Μπλανσό μεταφέρει στο έργο του την οριακή εμπειρία του θανάτου που την αντιλαμβάνεται ως “δοκιμασία της απουσίας τέλους“.
