Posted at 01-01-2007 @ 03:10 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Στέκομαι μακριά από όλο αυτό το πρωτοχρονιάτικο ποδοβολητό. Υπάρχει μόνο η μοναχική σκοτοδίνη που σου προσφέρει η θαλπωρή της ησυχίας, αφήνοντας ξεπλυμένες σκέψεις να τριγυρίζουν χλωμές και χαμογελαστές ολόγυρά μου, περιχαρακωμένες σε νοσταλγικούς εθελούσιους δωδεκάμετρους ρυθμούς. Έχω ήδη βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου πως το πρωί θα με βρει βαθιά ναρκωμένο και βαθιά μπλε.
Posted at 28-12-2006 @ 01:41 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Αναλογίζομαι πως δεν θυμάμαι τι γεύση είχε ο καφές μου το πρωί και δεν μπορώ να υπολογίσω -έστω με σχετική ακρίβεια- πόσους καφέδες έχω πιει το χρόνο που πέρασε. Αναρωτιέμαι πόσα πράγματα τελικά θυμάμαι από όσα έζησα και διαπιστώνω με τρόμο πως, όσα πράγματι θυμάμαι πως έζησα, είναι ελάχιστα. Στην ουσία έζησα μόνο έξι μικρές εφήμερες στιγμές μένοντας απελπιστικά ζωντανός-νεκρός για όλο τον υπόλοιπο χρόνο.
Posted at 21-12-2006 @ 15:50 by ..::DeUCeD::.. in Damned
Ξύπνησα ιδρωμένος, νύχτα.
Ο ίδιος –χρόνια- ερωτικός μου εφιάλτης.
Η ίδια –χρόνια- αναθεματισμένη μου ανάμνηση.
Posted at 19-12-2006 @ 12:41 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
ON
Posted at 07-12-2006 @ 09:01 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Ο Maurice Blanchot γεννήθηκε το 1907 στον αγροτικό συνοικισμό Καιν του νομού Σων-ε-Λουάρ της Γαλλίας, όπου η εύπορη οικογένειά του, εκτός των αγροκτημάτων, είχε στην κατοχή της μια όμορφη και μεγάλη κατοικία, όπου ενήλικος θα επιστρέφει μέχρι τέλους στο “υψηλό δώμα” της για να γράφει.
Δοκιμιογράφος και αφηγηματογράφος, ο Μπλανσό μεταφέρει στο έργο του την οριακή εμπειρία του θανάτου που την αντιλαμβάνεται ως “δοκιμασία της απουσίας τέλους“.
Posted at 04-12-2006 @ 09:48 by ..::DeUCeD::.. in Deamons
Σταμάτησα. Δε βιάζομαι, ούτε προσέχω χριστουγεννιάτικα δέντρα. Συχαίνομαι το πάθος σου για τα Χριστούγεννα. Άκουσε κοριτσάκι, δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης και δεν πρόκειται να σου φέρει τίποτα. Του ‘χεις γράψει απο πέρισυ το γράμμα κι εκείνος συνεχίζει να σε γράφει. Θα του γράψεις και φέτος να σου φέρεi μια πλάτη γιατί δε σ’ αρέσει αυτή η μελανιασμένη, αλλά πάλι, με την ίδια μελανιασμένη πλάτη θα τη βγάλεις. Κάποιος περπατάει δίπλα σου κι εσύ μπορείς να του μιλήσεις, όμως, αλήθεια πες μου, μπορείς?
