Το δεύτερο μέρος των προβληματισμών μου σχετικά με τις απαντήσεις που συγκέντρωσα από την μίνι έρευνα είναι αρκετά ενδιαφέρον. Αφορά τις σχέσεις του καθένα μας που αναπτύσσονται στο πλαίσιο της επικοινωνίας μας μέσα από τα μπλογκς.
Η δημοσίευση, η έκφρασή μας μέσα από τα μπλογκς μας ανοίγει ένα παράθυρο επικοινωνίας. Κάποιοι επιμένουν ή θεωρούν πως τα σχόλια δεν είναι απαραίτητα και επιλέγουν να τα απενεργοποιήσουν. Χάνουν ίσως έτσι τη δυνατότητα διάδρασης που σου παρέχει το μέσον αλλά από την άλλη (φαίνεται να) κερδίζουν την έκφραση που επιθυμούν. Δημοσιεύουν αυτό που θέλουν χωρίς να υφίστανται την ηθική υποχρέωση μιας απάντησης ή πιθανής (δεύτερης) αιτιολόγησης μιας θέσης τους. Επιπλέον αποφεύγουν την κοινωνική επαφή βάζοντας μια γυάλινη βιτρίνα μπροστά στο δημιούργημά τους. Σαφώς και καλά κάνουν μιας που αυτή η επιλογή παρέχεται και επιλέγουν να την ακολουθήσουν, αποφεύγοντας ίσως την παγίδα των «δημόσιων σχέσεων».


















