Posted at 30-12-2008 @ 13:43 by ..::DeUCeD::.. in Cursed
Αυτές τις μέρες τις μετράω συχνότερα από τις άλλες. Μάλλον επειδή οι γιορτές μου προξενούν εκείνο το βλακώδες αίσθημα κοροϊδίας. Νιώθω δηλαδή να κοροϊδεύω και να με κοροϊδεύουνε μιας και όλοι γιορτάζουμε κάτι αδιόρατο και παγκόσμιο που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει. Λέω όμως συνέχεια «χρόνια πολλά» εδώ και πολλά χρόνια από συνήθειο και ντροπή αλλά και «καλές γιορτές», χωρίς ακριβώς να τα εννοώ, αλλά βλέπω τους άλλους να περιμένουν αυτήν ακριβώς την ευχή για να αρχίσουν ή να κλείσουν την –όποια- κουβέντα.
Χτες η πόρτα άνοιξε και μπήκε μια μαυροφορεμένη κυρία. Έκανε λάθος πόρτα αλλά φαινόταν πολύ κουρασμένη. Μου ‘πε πως πριν λίγες μέρες πέθανε ο αδερφός της κι έπρεπε να μαζέψει χαρτιά, μνήμες, μαρτυρίες και συνειδήσεις. Παρόλα αυτά με ευχαρίστησε και μου είπε χρόνια πολλά για την ελάχιστη βοήθεια που της πρόσφερα καθοδηγώντας την. Εγώ έμεινα να την κοιτάζω να φεύγει σαν φάντασμα κι ενώ ήθελα πολύ να της ανταποδώσω την ευχή, αυτό στάθηκε αδύνατον. Δεν έβγαιναν λέξεις από το στόμα μου όσο την παρακολουθούσα να σέρνεται πριν κλείσει ευγενικά την πόρτα. Σκεφτόμουν με τι θράσος μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο «καλές γιορτές» όταν νιώθει τέτοια θλίψη και πως να του ευχηθείς «χρόνια πολλά» όταν ο θάνατος μπούκαρε στο σπίτι του. Τη θαύμασα όμως παρόλο που ντράπηκα.
Posted at 19-12-2008 @ 11:41 by ..::DeUCeD::.. in Meta, StigMeS
Αναδημοσιεύω αυτούσια την ανοιχτή επιστολή του Φώτη Τερζάκη προς τον Κώστα Δεσποινιάδη σχετικά με τα γεγονότα του Δεκέμβρη, που βρήκα στο blog του Δημήτρη Αργυρού. Την θεωρώ σαν μια αξιόλογη και ορθολογική οπτική των γεγονότων, σαν αυτή που φαίνεται πως όλοι μας χάνουμε μέσα στη δίνη μιας συνεχούς “ενημέρωσης”…
Η απεργία είναι φυσικόν γεγονός, το οποίον δεν εξετάζεται από απόψεως νομιμότητος, όπως δεν εξετάζει κανείς εάν βρέχη ή δεν βρέχη κατά Σύνταγμα και κατά νόμον, εάν πεινά κανείς νομίμως ή δεν πεινά, εάν έχωμεν κυκλώνα ή θαλασσοταραχήν ή εκρήγνυται κεραυνός σύμφωνα με το Σύνταγμα ή με τους κειμένους νόμους.
[Απάντηση του ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ επί Οικουμενικής Κυβερνήσεως του 1927 όταν κατεσυκοφαντούντο οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι απεργοί]
Posted at 11-12-2008 @ 11:28 by ..::DeUCeD::.. in Meta, StigMeS
Ξύπνησα χαράματα σήμερα το πρωί, ως γνήσιος μικροαστός, να πάω στην καθώς πρέπει δουλίτσα μου, έχοντας φάει στο κεφάλι μου μια σφαίρα μικρού διαμετρήματος ακολουθούμενη από τόνους ενημέρωσης, χημικών, προπαγάνδας, δηλώσεων, συζητήσεων και νιώθοντας παράλληλα μια καψαλισμένη «εξέγερση» σαν θηλιά στο λαιμό μου.
Δεν υπάρχει πιο απόλυτη τάξη από τον θάνατο
κι ίσως για αυτό
ένα όργανο της τάξης έγινε όργανο θανάτου,
εκπροσωπώντας εμένα και εσένα
την ώρα που σκότωνε για λογαριασμό μας
τον γιο της κοσμηματοπώλισσας,
αφού η απόσταση Εξάρχεια - Κολωνάκι
είναι ελάχιστα μεγαλύτερη
από την απόσταση κράτους - ανέκδοτου,
εξουσιαστικής σαπίλας κι αντιεξουσιαστικού μηδενισμού,
σε μια πόλη που όλα συγγενεύουν κι όλα συμφύρονται,
με πιο μπερδεμένη απ’ όλες
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα,
που γουστάριζε και 17Ν, γουστάρει και Καγιέν,
γουστάρει να κλέβει, γουστάρει να εξοργίζεται και με τη διαφθορά,
την ιδεολογία του Μέσου Νεοέλληνα
που είναι ταυτόχρονα λίγο εξουσιαστής και λίγο αντιεξουσιαστής.Old Boy
Εμείς οι λαϊκοί εκεί στο Νέο Κόσμο προχτες το βράδυ βγήκαμε στους δρόμους και στα μπαλκόνια γιατί μύρισε φωτιά από τις αρχές της Συγγρού. Ήμασταν μπερδεμένοι ξέρεις και αγανακτισμένοι. Ανησυχούσαμε για το καφενείο στη γωνία και το σουβλατζίδικο απέναντι, μπας και πεταγόντουσαν τίποτα πιτσιρικάδες και κατεβάζανε τη τζαμαρία τους. Ανησυχούσαμε επίσης για τη γειτονιά μας που ‘ναι τίγκα στους μετανάστες, μπας και πλακώσει καμιά κλούβα με πάνοπλους ματατζήδες να επιβάλλει την «τάξη» όπως κάνανε στο Φάληρο. Τελικά, με την πάροδο του χρόνου και τις τηλεοπτικές εικόνες, η αρχική μας οργή μετασχηματίσθηκε σε φόβο και μίσος. Περιμέναμε παγανιά τον πρώτο που θα περάσει για να τον πλακώσουμε στο ξύλο. Είτε μπάτσοι, είτε κουκουλοφόροι, όποιον βλέπαμε πρώτον σ’ αυτόν θα ξεσπάγαμε γιατί έπρεπε κάποιον να δείρουμε κι εμείς. Γι’ αυτό άλλωστε οι έγχρωμες τηλεοράσεις μας έμειναν όλη νύχτα άϋπνες.
Posted at 07-12-2008 @ 18:05 by ..::DeUCeD::.. in Meta, StigMeS
Πέρασαν 23 χρόνια από τότε που σκοτώθηκε ο Μιχάλης Καλτεζάς. Πέρυσι τέτοια εποχή συζητάγαμε με τον Motorcycle Boy πως το σκηνικά στο κέντρο θυμίζουν την “αρετή” της τότε εποχής. Θυμάμαι πως αυτό που φοβόμουνα τα τελευταία χρόνια ήταν η επανάληψη.
Κι όμως να, μια πάλι από τα ίδια. Βλέπω τις φωτιές κι απεύχομαι τουλάχιστον ένα νέο «Κάππα Μαρούση». Όσοι βιώνουν τα Εξάρχεια γνωρίζουν για τους μπάχαλους του πεζόδρομου. Άδεια μπουκάλια μπύρας και τσαμπουκάδες. Αυτοί δεν είναι σύντροφοι, απλά πιτσιρικάδες που ξεσπούν πίνοντας στο όνομα μιας ονείρωξης, κρυμμένης πίσω από τ’ “αλφάδι”. Η αλήθεια χωρίς τσιριμόνιες ή γλειψίματα. Μα αυτοί οι άνθρωποι είναι συνάνθρωποί μας. Μπορεί να μη γουστάρω τη φάση τους και τα σκηνικά τους, σε καμία όμως περίπτωση δεν τους θεωρώ ενόχους. Το αντίθετο, θύματα κι αυτοί μιας κοινωνίας σκληρής, μιας κοινωνίας γεμάτης βία. Ενίοτε μερικοί εκτελούνται εν ψυχρώ. Κι αυτή είναι μια ακόμα αλήθεια.
Όλοι γεμίζουμε οργή, όλοι νιώθουμε ντροπή, όλοι είμαστε ένοχοι. Εμείς αφήνουμε να εκτελούνται ακόμα άνθρωποι νιώθοντας πως τίποτα δεν θα μας αγγίξει. Κοιτάζουμε τον εαυτούλη μας κουρασμένοι από τα καθημερινά, μέχρι να ‘ρθουν αυτές οι στιγμές, οι τηλεοπτικές ζωντανές σκηνές ντροπής.
Posted at 24-11-2008 @ 10:58 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Μικρό μπαλκόνι,το μισό απ΄ το παλιό, κλέβει το βραδινό φως του δρόμου από δυο λάμπες, μια κίτρινη, μια άσπρη. H λεωφόρος έμεινε ίδια αλλά τραβήχτηκε δυο βήματα παραπάνω, σχεδόν μουγγάθηκε. Κι έτσι, μπορώ να κάθομαι τη νύχτα, ν’ ακούω στη τέντα τη βροχή, να νιώθω ανθρώπινες φωνές κρεμασμένες στα φύλλα των δέντρων της πόλης. Κάποτε έτσι πίστευα ότι είναι το δάσος, ψηλές μουριές φυτεμένες σε τσιμέντο.
Σβήνω ακόμα ένα τσιγάρο την ώρα που οι άλλες ώρες, οι συνήθως μονότονες και γκρίζες, χάνουν το σκοτεινό τους χρώμα. Κοίτα, μπορεί πάλι να μην βλέπω τον ήλιο ν’ ανατέλλει αλλά το χάραμα αντηχεί στα ρολλά που ανοίγουν με θόρυβο, αντανακλώντας το δικό τους φως στους ψηλότερους τοίχους της παλιάς ανοικοδόμησης, ίδιους μ’ αυτούς που έβλεπα πριν από πολλά χρόνια. Κι αν μου φαίνονται μικρότεροι από τότε, είναι που μεγάλωσα κι εγώ μαζί τους…
Posted at 18-11-2008 @ 10:47 by ..::DeUCeD::.. in Meta
Εμείς οι psycho-tech-freaks ψάχνουμε, ανάμεσα στ’ άλλα, για ναρκω-εθιστικά text simulations. Αυτό που μ’ έχει εθίσει κάμποσο καιρό τώρα είναι το Trukz. Μια προσομοίωση του κόσμου των επίγειων μεταφορών που επαναφέρει εικονικά τις εφηβικές φαντασιώσεις μου.
Posted at 04-11-2008 @ 12:54 by ..::DeUCeD::.. in StigMeS
Ο δρόμος είναι σαν τις σκέψεις του ανθρώπου. Αλλάζει συνέχεια ανάλογα με το περιβάλλον, δεν μένει ποτέ ίδιος κι όσο τον κοιτάζεις ποτέ δεν τελειώνει. Προσπαθείς ν’ ακολουθείς έναν ειρμό, να μη χαθείς στο χρόνο που τρέχει πίσω σου, διαλέγοντας εσύ το τέλος.
